نیچه فریاد می‌زد، امید چیز خوبی نیست! پلیدترین پلیدی هاست؛ امیدواری، عذاب انسان را طولانی تر می کند. ما اما هیچوقت به باور حرف های نیچه گمان نبرده ایم و همیشه در جاده ی بی انتهای امید داشتن حرکت می کنیم. غافل از اینکه در این سرزمین مقصد هر تشنه کامی سراب است... جماعتی اما باز هم امیدوار شدند، اما نتیجه همان همیشگی بود. باز هم مایوس شدند و عذاب کشیدند. روزگارمان همین است...اعتراضمان...فریادمان...و سهممان از زندگی پشت هشتگ های بی ثمر خنثی می شوند...هشتگ می زنیم که بازگردانند، که گران نکنند، که اعدام نکنند...اما همه اش بی اثر است...ما مانده ایم اینجا میان سرزمین بلاتکلیفی...دوست نداریم نیچه وار به ناامیدی پناه برده و چشممان را به روی آینده ای بهتر ببندیم؛ اما از طرفی هم نمی دانیم اگر خوش بین باشیم باید به چه چیز امیدوار باشیم...هر ساله چیزهای بیشتری به لیست آرزوهای محال مان اضافه خواهند شد و تمام تلاش جوانان این سرزمین به باد هوا خواهد رفت.
