
می ترسم...نه مثل کودکی که از تاریکی اتاقش می ترسد و شب را کنار والدینش صبح می کند؛ نه...از آن ترس هایی که به جان آدم بزرگ ها می افتد...از آنها که به قول ادیبان، روح آدم را همچون خوره می خورد...می ترسم روزی بیدار شوم و ندانم اسمم چیست!...ندانم چند ساله هستم...ندانم کجا بودم و الان کجا هستم...می ترسم فراموش کرده باشم، اویی که دوستش داشتم، دیگر نیست...خودم ماندم و خودم...من ماندم و این ذهن چروکیده که باید به همنشینی با هم عادت کنیم.
"برای منِ ٨٠ ساله"