
چکیده:
زمینسوژگی بنا بر نگرهی وجودگرایی عریانیستی، رویکرد وجود همافزا –وجود فراتر از همافزایی- را مطرح میسازد. وجود همافزا –وجود فراتر از همافزایی- کلی فراتر از همافزایی ساحات شاکلهی موجودیت یک هستیمند است که از هرگونه ثنویتگرایی و دوئیتپنداری که خاص فلسفهی اومانیستیست فراتر میرود، از این رو در بررسی تقابل دو نگرهی زمینسوژگی و انسانسوژگی، با معرفی نگرش انتقادی فرااومانیستی و فراسنت _در نگرش اصالت زمین_، انسان خودبنیاد و دائممدار که همواره در فلسفهی اومانیستی بر ثنویتگرایی و ابژهپنداری زمین تأکید دارد، مورد نقد قرار میگیرد. در این نگره نیز بیان میشود که جدا پنداشتن دو رویکردِ وجود و موجود اساساً غلط و نادرست است. وجود زمین همواره وابسته به موجودات آن است و این وجود بدون وجودِ زوجِ همگونه معنایی نخواهد داشت؛ بنابراین وجود همافزا دارای ساحات مشکک موجودیست که قائل به زوجیتپنداری پدیدارهاست، نه دوگانهپنداری آنها. همچنین این مقاله میپردازد به بررسی نگرش اکوفمینیسم که در آن زن و زمین یکی پنداشته میشوند که البته نگرگاه زمینسوژگی با عنایت به دیدگاه انتقادیِ فرافمینیسم و رویکرد زنانهنگری و مردانهنگریِ انسانمحورانه برابریِ وجودی را مطرح میسازد نه تشابهسازی وجودی.
همچنین با معرفی ادبیات طبیعتگرا، بیان میداریم که نگرش اصالت زمین (زمینسوژگی) همواره از دو رکن اساسی پیروی میکند:
1. عدم هرگونه ثنویتگرایی
2. عدم هر گونه صفتدهی
واژههای کلیدی: زمینسوژگی، اکوفمینیسم، اومانیسم، فرااومانیسم، فراسنت، ادبیات سبز
برگرفته از مقاله تقابل زمینسوژگی و انسانسوژگی در ادبیات طبیعتگرا
به قلم: سِتی سارا سوشیان
چاپ شده در: دوفصلنامهی پژوهشهای نوین ادبی- دوره 1، شماره 1، شماره پیاپی 1، بهار و تابستان 1401 (اردیبهشت 1401)، صص 155-172
نوع مقاله: مقاله پژوهشی