گویی انسان زاده شده است برای قضاوت کردن، برای دشمنی، برای جنگیدن؛ گویی پیش از آنکه دیگری را بفهمد، محکومش می‌کند و پیش از آنکه از دردش بپرسد، برایش حکمی می‌سازد.
چرا هیچ‌کس در پی حقیقت نیست؟
چرا کسی نمی‌پرسد پشت این سکوت چه گذشته، پشت این رفتار چه زخمی پنهان است، و چه شد که انسان به اینجا رسید؟
همه فقط می‌بینند و قضاوت می‌کنند؛ هیچ‌کس نمی‌ایستد تا بپرسد: «چه بر سرت آمده است؟»
و من نمی‌دانم تو در میان این همه هیاهو به چه می‌اندیشی، چه چیزی را در خود پنهان کرده‌ای و از چه می‌گریزی؛ فقط یک چیز را می‌دانم: اگر قرار است حقیقتت را هیچ‌کس نفهمد، دست‌کم خودت را در میان این آدم‌ها گم نکن.
از میانشان عبور کن، حتی اگر لازم است تنها بمانی؛
زیرا گاهی نجات انسان، نه در یافتن کسی که او را بفهمد، بلکه در این است که دیگر اجازه ندهد دیگران ناآگاهانه او را تعریف کنند.
