انسان تمام عمرش را در جستوجوی معنایی میگذراند که گمان میکند جایی دور از خودش پنهان شده است؛ در فلسفه، در عشق، در رنج، در خدا و حتی در مرگ. چه طنز تلخی! شاید معنای زندگی همیشه در برابر چشمانش بوده، در همین روزهای بیرحم و شبهای خاموشی که از کنارشان گذشته است؛ اما انسان آنقدر در جستوجوی معناست که خودِ زندگی را فراموش میکند. و شاید غمانگیزترین حقیقت این باشد که وقتی سرانجام معنای آن را میفهمد، دیگر چیزی جز خاطرهای از تمام روزهایی که بیآنکه بداند، زندگی میکرد، برایش باقی نمانده است.