قبل از شروع این پست لازم میدونم چند نکته رو بنویسم:
1/ به دلیل شرایطی که الان توش هستیم (فکر میکنم انقدر منظورم از شرایط واضح هست که احتیاجی به توضیح نباشه) قصد نداشتم پست جدیدی بزارم. ولی خب بالاخره ویرگول جاییه برای نوشتن. نوشتن راجب هر موضوعی.
2/ برای تکمیل نکته 1: اصلا قصد نداشته و ندارم درباره شرایطی که توش هستیم بنویسم چون اولا سواد کافی برای تحلیل (!) اوضاع و احوال ندارم، و دوما بسیاری از نویسندگان ویرگول با قلم شیوا از این مسائل نوشتند و من الان هرچه بگم گزافهگویی خواهد بود.
3/ این که من از این شرایطی که درش به سر می بریم حرفی در ویرگول نمیزنم دلیل بر سکوت یا بی طرفی ام نیست و حمایت خودم رو به گروهی که باهاش موافقم در پست های دیگران می رسونم.
4/ ترجیحا وقت خودتون رو با پست های حوصله سربر بنده تلف نکنید!
امسال مدرسه ام رو عوض کردم. عوض کردن مدرسه مثل مهاجرت میمونه. البته من که تا حالا مهاجرت نکردم ولی خب یه چیزایی شنیدم که بتونم با عوض کردن مدرسه مقایسه اش کنم. از خانوادت (دوستانت) دور میشی. از کسانی که بخشی مهم و اساسی از زندگیت رو با اونا گذروندی. وارد جمعی با آدم های متفاوت میشی. از خونهات (مدرسه قبلی) که خاطرات زیادی رو باهاش داشتی دور میشی و وارد یه محیطی کاملا جدید میشی. به دنبال جای بهتری برای پیشرفتی. اصلا برای همین مهاجرت کردی دیگه...
حقیقتا چون فکر نمی کردم اتفاقی باعث عوض شدن مدرسهام خواهد شد، آمادگی برای جدا شدن ازش پیدا نکردم. وقت نکردم که با میزم، با تخته هوشمند، با سالن غذاخوری تمیز، با فری که همیشه غذام رو گرم میکرد، با سالن ورزشی، با راهرو های دلباز و بزرگ، با حیاط و درختاش خداحافظی کنم. و الان حسابی دلتنگشون شدم. برای اون وقت هایی که با دوستام زنگ تفریح تو حیاط قدم میزدم، برای وقت هایی که موقع نوشتن روی تخته هوشمند آستینم به تخته میخورد و تخته موقع نوشتن قاطی می کرد، برای وقت هایی که ناهار گرم توی سالن غذاخوری بزرگ و تمیز میخوردم، برای زنگ ورزش هایی که تو سالن بودیم و مجبور نبودیم با مانتو و مقنعه تو حیاط ورزش کنیم، و برای کلی چیز دیگه تنگ شده.
یه دفعه به یکی گفتم اگه مدرسهام عوض میشد، به آدم ها یه شخصیت دیگه امرو نشون میدادم و به همه یه ستایشِ شیطون رو معرفی می کردم. مدرسه ام عوض شد و منم یه شخصیت دیگه از خودم نشون دادم. ساکت تر و آروم تر از همیشه!!!!
به طور کلی آدمیام که یکم دیر یخش آب میشه، ولی اگه آب بشه دیگه یخ نمیزنه! اینبار یخم آب شد ولی دوباره یخ زد! چون فهمیدم شخصیتم با اون اکیپ بچه باحال های مدرسه(!) جور نیست. پس خودم اذیت نکردم. از اکیپ کشیدم بیرون. زوری نیست که. پس زنگ تفریح ها رو با خودم و دفترچه کوچک نارنجیام میگذرونم. اون سبزه نه ها! این یکی نارنجیه! این نارنجیه تو مدرسه هوام رو داره. تو این نارنجیه نمینویسم. بیشتر مغزم رو مشغول میکنم تا فکرای پوچ، فکرای پرت، اتفاقای دیروز و روز قبل رو نکنه(لینک کردم صرفا جهت ذکر منبع). چند وقت پیش سر کلاس دفاعی حوصله ام سر رفته بود. خیلی هم سر رفته بود. خیلی خیلی سر رفته بود. دلم میخواست دکمه ی خروج از کلاس وجود میداشت. اون دکمه رو میزدم و از کلاس ناپدید میشدم:/// بالاخره وقتی جایی باشی که حرف هایی میزنن که با عقایدت جور نیست برات مثل شکنجه میمونه. دفتر کوچک نارنجیام رو برداشتم و سرگرم شدم.
وقتی داشتم کار تخلیه مغزی انجام میدادم یه نفر گفت: واوو! درونگرای هنرمند!

قطعا دوستای مدرسه قبلیم این پست رو نمیخونن ولی اینجا میگم برام مهمن و خیلی دلتنگشونم...
این قضیه برای ۱۱ مهرماه ولی ۱۴ مهرماه ۱۴۰۱ در نوت گوشی ثبت شد و دو ساعت بعد به ویرگول اضافه شد...