سلااااااااامممممم
یه چند روزی بود که میخواستم بیام ویرگول ولی خب امتحانات میانترم شروع شد و کلا حال اومدن نداشتم. بگذریم...
بریم سر اصل مطلب:
من زمانی که کودک بودم، بسیار فیلم میدیدم. البته فیلمای زیادی نمیدیدم؛ در واقع یه فیلم رو زیاد میدیدم. مثلا فیلم خروس جنگی. هر روززززززززز میدیدم. یا توپولو ها که از تلویزیون پخش میشد رو که عاشقش بودم و هنوزم دوستش دارم ( طبق گفته های والدین پس از اتمام توپولو ها گریه می کردم که چرا تموم شد؟ ) ورود آقایان ممنوع هم خیلی دیدم. این قدر که هنوز که هنوزه بعد از سال ها، بعضی از دیالوگ های این فیلم تو خونه ما تکرار میشه و کلی باهاش میخندیم. در کنار اینا یه فیلم دیگه هم بود که عاشقش بودم، و الان بیشتر دوسش دارم: جانی اینگیلیش! ( البته من قسمت اولش مدنظرمه! ) اسم اصلی فیلم فکر کنم همون جانی انگلیش باشه ولی مترجمان اون فیلمی که ما دیدم برای طنز بیشتر در ادامه نوشته بودند " داداش کوچیکه جیمز باند " و خب در طول فیلم هم شنیده میشد و اصلا کلا یه تقلید طنز گونه ای از فیلم جیمز باند داشت. یه روز بعد از مدت ها سیدی اش رو از تو یه جعبه ای پیدا کردم و وقتی دوباره سیدی گذاشتم و فیلم رو دیدم کلی خاطره برام زنده شد. یکی از این خاطره ها حس خوبی بود که آهنگش بهم میداد. یادم بود که اون موقع که بچه بودم آهنگش رو خیلی دوست داشتم ولی خب نتونسته بودم پیداش کنم و وقتی دوباره فیلم رو دیدم و آهنگش پخش شد، اصلا یه حال عجیبی بود. من هر وقت آهنگ گوش میدم تو ذهنم تصویرسازی میکنم و برای همین با گوش دادن به این آهنگ جذاب هم تصویر هایی مثل موزیک ویدیو از ذهنم عبور میکنه که نقش اصلیش خودمم. مثلا الان آهنگ داره پخش میشه و مغز من داره تصویر ها رو در کنار هم میچینه : " کارآگاه داره یه بارانی مشکی میپوشه با کلاه کاراگاهی، سوار ماشینی فوق خفن میشه، بعد میرسه به یه ساختمون خیلی خیلی بزرگ، وارد میشه، از راهرو ها عبور میکنه، از پله ها بالا و پایین میره تا به اتاقش برسه و ......."
( راستی! جانی انگلیش کارآگاه نبود، یه جورایی جاسوس بود. مغزم کارآگاه بیشتر دوست داره، با این آهنگ کارآگاه میبینه!!! ? )

اینم آهنگش که پیشنهاد میشه حتمااااااا گوش کنید. A Man For All Seasons