امروز صبح مایل به ظهر حول ساعت 11 و خرده ای رفتیم جاهایی از تهران که هنوز خیلی مدرن نشدن و یه جورایی میشه گفت بافت قدیمی طور دارن رو ببینیم. اول رفتیم خیابان 30 تیر ولی اونجا کار خاصی نکردیم و فقط ماشین رو پارک کردیم.? بعد از مقدار زیادی پیاده روی ( واقعا نمیدونم چرا وقتی میشد همه اون مسیری رو که پیاده رفتیم با ماشین بریم، ماشین رو یه جا دیگه پارک کردیم و کلی راه رفتیم. واقعا چرااااا؟ البته بد هم نشد یه ورزشی هم شد ) خلاصه بعد از این پیاده روی رسیدیم به موزه آبگینه.
هر عکسی تو این پست هست رو خودم گرفتممم
موزه آبگینه:
این موزه در واقع در ابتدا خونه ی شخصی به نام احمد قوام بوده که در دوره ی قاجار ساخته میشه و این آقاهه تو این خونه زندگی میکنه و خیلی خیلییی بعد ها در دوره پهلوی توسط فرح پهلوی خریداری و نوسازی میشه تا تبدیل به موزه بشه. ( البته قبل از اینکه فرح پهلوی بخرتش کلی بلا سر خونهه میاد و یه جورایی فرح نجاتش داده) تو این موزه یه سری کاسه و کوزه و ظرف و زیورآلات و این چیزای شیشه ای و سفالی وجود داره که مربوط به دوره های مختلفه مثلا تالار اول اشیایی مربوط به اواخر دوره ساسانی و اوایل اسلام داشت. یا ظروفی شیشه ای با نقاشی هایی که با دست کشیده شدن و به دوره قاجار بر میگردن و خیلی چیزای دیگه. از طرفی بعضی ظروف هم بود که در خانواده های قدرتمند ایرانی وجود داشته و با جهزیه های دختران خانواده به خانواده منتقل شده ( این رو تو یکی از نوشته های کنار ظرفا خوندم. البته چون تند خوندم نمیدونم درست فهمیدم یانه. اگر کسی میدونه بگه لطفاااا)
داخل و خارج خونه فضای خیلی قشنگی داشت مخصوصا داخل، سقفش واقعا اعجاب انگیز بود. و خالی از لطف نیست که بگم در طبقه ی بالا در کنار اشیای دیگه، یک کاغذ و قوطی کوچولو نگهداری میشد و داستانش اینه که تو سال 1399 ( همین چند سال پیش ) برای مرمت، پارکت های کف خونه رو میکنن و به یه قوطی کوچک می رسن که توش یه تیکه کاغذ بوده. حالا این کاغذ و دست‌نوشته رو افرادی که در زمان گذشته اون خونه رو مرمت می کردن برای آیندگان گذاشتن! جالب نیس؟! ( حیف که عکس نگرفتم?♀️)
بعد از بازدید تصمیم گرفتیم مسیر رو مستقیم ادامه بدیم تا به خیابان فردوسی برسیم و به موزه جواهرات ملی بریم. کلییییییییی راه رفتیم! تا حد نابودییی! بعد که رسیدیم به موزه دیدیم نوشته موزه جواهرات ملی تعطیله! از نگهبان پرسیدیم و جویا شدیم مثل اینکه دو سه سالی میشه به بهانه کرونا موزه رو بستن. به مسیر ادامه دادیم تا دوباره به خیابان 30 تیر بریم و سوار ماشین بشیم و برگردیم. ولی تو راه به یه چیز دیگه برخوردیم. موزه بانک ملی ایران!
موزه بانک ملی ایران: ( از سر در بانک عکس نگرفتم متاسفانه? )
این موزه در واقع در ابتدا موزه نبوده! بانک ملی ایران بوده که رضاشاه میسازتش. این بانک چنان عظمتی داشت که نگو و نپرس! عکس هایی هم که از اون دوره موجوده، نشون میده چقدر پر رونق و همیشه شلوغ بوده. تو این موزه واقعا کف کردم!!!! وسایل و اشیای خیلی خیلی با ارزشی داشت که حتی اگه یکم زیاد بهشون نزدیک میشدی سنسور ها صدا میدادن. دم به دیقه صدای آژیر میومد. قسمتی که خیلی باهاش حال کردم اون قسمتی بود که در 50 سالگی تاسیس این بانک، بانک های کشور های مختلف هدایایی رو به بانک ملی اهدا میکنن و الان دارن اینجا نگهداری میشن. مثلا از طرف بانک های اتریش، سوییس، فرانسه، آمریکا، انگلیس و آلمان و ........... هدیه هایی داده میشه. ( من نمیدونم ولی احتمال میدم که شاید یه جشن بزرگ داشته که مهمانانی از سراسر دنیا اومدن) از طرفی در بخش دیگه، اشیایی از بانکداری قدیم و چک و سکه ها و اسکناس هایی نه تنها فقط برای ایران بلکه برای دیگر کشور های دنیا وجود داره. یه ذره بین هم روی محفظه این پول ها گذاشته بودن که وقتی رو سکه یا اسکناس مورد نظر می گرفتی در مانیتور روبه رو اطلاعات مربوط به اون رو نشون میداد لذا دیگر تنها نگاه به آنها خسته کننده نبود و میتونستی اطلاعاتی راجبشون بدست بیاری. خیلی چیزای دیگه ای هم بود که در این مقال نمیگنجد! ( یادم نره اینم بگم که عکس مدیران بانک ملی قبل از انقلاب هم بود)
آخرش هم که این موزه خارج شدیم یه دوری تو باغ ملی زدیم و از بناهای میدان مشق لذت بردیم. اینم عکساش:
تا برسیم خونه مردم از خستگی. هیچ وقت تو عمرم اینقدر راه نرفته بودم.
پیشنهاد میکنم شما هم این جاهایی که گفتم رو برید و ببینید...
امیدوارم پست خوبی بوده باشه.
ممنون از کسانی که تا اینجا مطالعه کردن.
شاد و پیروز باشید :))))))))))))
