ویرگول
ورودثبت نام
setayesh rahimi zade
setayesh rahimi zade
setayesh rahimi zade
setayesh rahimi zade
خواندن ۶ دقیقه·۴ سال پیش

نهم سه؛)

معرفی میکنم، یکی از گرمترین ایستگاه های جهانی سالهای اخیر توی یکی از از گرمترین استان های ایران، امیدیه در خوزستان.

به افراد کمی که فعلا دارن پستامو میخونن قول دادم یکم بیشتر و جدی تر بنویسم. پس شروع میکنیم:

اگه یه روزی وارد این گرمترین ایستگاه جهان شدین یه سر به مدرسه ی شاهد مائده بزنید، هرچند تعریف از خود نباشه وقتی نه سه بعد از آخرین امتحان یعنی ۱۳ خرداد ۱۴۰۲ از اونجا بره دیگه چیز زیادی برای دیدن باقی نمیمونه. بزارین از ورودی مدرسه شروع کنم، یه حیاط نسبتا بزرگ که فکرکنم بعد ما چمن مصنوعی براش بزارن و دروازه های فوتبالش رو درست کنن، دستشویی ها سمت راستن و وارد سالن اصلی که بشید یه راه پله داریم و وقتی از اون راه پله برید بالا می رسید به چندتا کلاس که روی یکیشون نوشته نه سه ( بقیه چیزا رو توصیف نمیکنم چون چیز زیادی برای گفتن نیست)

شاعرانه نیست؟ نهم سه

شاعرانه نیست؟
شاعرانه نیست؟


میخوام از بچه هاش بگم، یکیمون انقدر نگرانه که قبل هر امتحان یکی یه درو باید دلداریش بدیم و یکی دیگه امون انقدر بی خیاله که زبون زد همه شده، چندتاییمون تو انشا خوبیم و چندتایی مون تو ورزش، بعضیامون با یه سریای دیگه درگیریم و بعضیای دیگه مون همیشه با همه صلح

بعضیامون باهم رویای مشترک ریختیم، با بعضیا حتی یه هفته اینده رو هم تصور نکردیم

یکیمون زودتر از موعد ازمون جدا شد، "هستی" مدرسه اشو قبل از پایان سال انتقال داد و واسه همین اسمشو میگم، چون میدونم اینکه حس کنی بعد از رفتنت از کلاسمون نتونستیم پایانو باهم جشن بگیریم خیلی مزخرفه، توی ذهنمون میمونی بچه

دلمون خوشه، به بیستایی که با تقلب یا بدون تقلب گرفتیم، به اون روزی که یه سخنرانو از کلاس بیرون کردیم و حس کردیم تونستیم جلوی قرارداد ۱۹۱۹ رو مثل احمد شاه بگیریم، روزی که بچه های یه کلاس دیگه رو کشوندیم تو کلاس که میزامونو که کثیف کرده بودنو تمیز کنن و حس کردیم نهضت تنباکو رو اجرا کردیم. یه بار رفتیم اردو و موقع برگشت رکب خوردیم و مجبور شدیم به جای اتوبوس با مینی بوس برگردیم( مینی بوس مال بابای یکی از بچه های کلاس بود که همین باعث شد تهش خوش بگذره)، یه بار تیم هندبالمون برد، برنده ی کل مدرسه های امیدیه شد، یه بار کلاسمون برنده ی طناب کشی سه تا نهم شد

یه بار همه مون به هم افتخار کردیم.

آتنا از پشت سرم دونه دونه جواب ریاضیارو میگفت و من بلند به سوالات شفاهی معلم جواب میدادم، آنوشا وقتی کتاب ریاضیمو جا گذاشتم کتاب ریاضی یه کلاس دیگه رو آورد و جوابارو گفت تا بنویسم، تیام و فاطمه وزینب دورم حلقه زده بودن و وقتی انگار میخواستن برگه هاشونو تحویل بدن نصف سوالامو تو شلوغی کلاس جواب دادن، زینب چندباری وقتی میخواستیم بریم بستنی فروشی و پول نداشتیم پول قرض داد، زینب و یگانه کتاب و پادکست معرفی کردن، با ریحانه آهنگ قلب بنفشو به سبک خودمون کاور کردیم، ستایش رو میزا ضرب گرفت، ام البنین خوند، ثنا رو در و دیوار نوشت، ریحانه انشا نوشت، زهرا با من و شیرکاکائوهامون چرز زد، آتنا کیفش با کیفم داداشی بود، روناک رو برگه جواب هارو واضح نوشت و دفترو رو به ما گرفت، من برای چند نفر از بچه ها انشا نوشتم، نقاشی کشیدم و چندتا از بچه ها تکالیف ریاضیمو برام نوشتن، معصومه آیه های قرآنی رو خیلی قشنگ و از حفط میخوند و از کسی تقلب نمیگرفت، به قول خودش آگاهیش باهامون رفت بالاتر، طنین بعضی شبا ویس میگرفت تا مسئله های ریاصی رو برام توصیح بده، پری کلی سریال معرفی کرد، ثنا کلی به اطلاعاتمون اضافه کرد، تهش پرنیا همه رو برای پیتزای آخر سال جمع کرد، زهرا پیشنهادچالش آخر سالو داد و همینجوری تموم شد. همین باعث شد که قسر در بریم از چک کردنای اول صبح ناظم برای اینکه رفتیم سر صف یا نه، از نمره کم کردنای معلم، از امتحانای سخت، از خسته شدن، تهشم نتیجه این شد که یه سالو باهم دووم بیاریم و خوشحال باشیم.

هستی( نه اونی که رفت) یه بازیکن دوز و یه نقطه باز حرفه ایه ( نقطه بازی یکی از اون بازیایی که هیچوقت فکرشو هم نمیکنید کسی بتونه جدی بازیش کنه، خب.. هستی میتونه) و نصف کلاسو ترکونده، رقیبش مهدیه ست، کسی که مورد علاقه نصف کلاسه، یه هستی دیگه داریم ( همونی که رفت‌) که از ته قلبم ارزو میکنم در اینده مراقب امتحانی کسی نشه چون چشمهای واقعا تیزی داره.

توی کلاسمون یه فاطیما داریم، خیلی ساکته:) آخرین روز کلاس میخواستیم باهاش عکس بگیریم و چون خیلی درونگراست خیلی علاقه نشون نداد، به زور آوردیمش و عکسمونو گرفتیم و اونم رفت. پایانش قشنگ تر میشد اگه فاطمه یادش نمیرفت عکس رو سیو کنه و عکس توی اسنپ چت نمیپرید. با روزبه قرار گذاشتیم از هم بدمون میاد، واسه سرگرمی، و از حق نگذریم هم سرگرمی خوبیه هم از وقتی قرار گذاشتم ازش بدم میاد چیزهای بهتری رو توش میبینم، یه ستایش داریم، پرسروصداست و با اینکه خیلی وقتا صداش عصبی کننده بود خوشحال میشم اگه سال دیگه هم صداشو توی دبیرستان بشنوم. یه پرنیا داریم، خبره ترینمون توی مافیا ، تیامو داریم که هم برام ازار دهنده بود هم دوستداشتنی، نرگسو داریم، معصومه رو داریم ، فاطمه ( نه اونی که عکس اسنپو سیو نکرد، یکی دیگه) دوتا زهرا داریم، دوتاشون آرمی ان، روناکو داریم که در اینده کار داریم باهم، غزلو داریم که خیلی زیباست، ریحانه و یگانه که خوب فوتبال بازی میکنن، یکیشون خوب مینویسه و اون یکی خوب میخونه، زینب داریم، دوتا ، یکیشون باهام اومد خوارزمی ریاضی و اون یکی کیک تولدش تزئین خودمون بود. ام البنینو داریم که بامزست، دوباره روناکو داریم که دوناتایی که درست میکنه مزه بهشت میدن، غزاله رو داریم ، یه فاطمه دیگه داریم که مامانش معلمه، بچه فوق العاده ایه،


یه روز دیگه یکی‌مون موقع حرف زدن از خودش وقتی میخواست یکی از فعالیتای مطالعاتو که راجع به گفتن ویژگی های فردی بود انجام بده گریه اش گرفت.

از اون موقع بچه ها یکی یکی نشستن روی اون صندلی و راجع به خودشون گفتن. بعد چند دست جرعت حقیقت و مافیا بازی کردیم و چندباری رو بعد از مدرسه رفتیم پارک و بستنی فروشی.

بعدش دیگه نهم سه یه نهم سه عادی نبود.

بچه هامون یکی یکی اومدن پشت هم و همین شد که پایان داستانمون یکم دراماتیک شد، با داستانای قشنگی رو ساختیم. فکر کنم اینجوری شه که بعد ما شاهد مائده هم یه تعییراتی کنه برای خودش، امیدوارم هر تغییری باشه جز تغییر پست خانم رییسی، خوب نژاد، پناهیان ، کردزنگنه که واقعا دوسشون داشتم. زمینارو چمن میکنن و شاید گیر دادنا یکم کمتر شه، گوشی اوردن آزاد شه تا دیگه روناک دم در واینسه که عکسامونو بگیریم و ساعتای مشاوره مدرسه که کلی باهاش کلاسارو پیچوندیم بیشتر شه.

بعد ما همه چی قراره درست بشه، انگار نه انگار که چقدر توی اون زمینای چمن نشده زمین خوردیم و بخاطر نرفتن سر صف کشوندنمون پایین .که چقدر امتحانارو پیچوندیم و چقدر بهم رسوندیم و چقدر ناهماهنگ بودیم، وقتی بهش فکر میکنم برام تعجب برانگیزه که چطور ۲۸ نفر دانش اموز اسم همو، تیکه کلام های همو و تمام عادتای بد و خوب همدیگه رو یاد میگیرن و امیدوارم که یادمون بمونه

بچه ها دیگه دارن از حرفای من که با "از لحاظ روانشناسی.." شروع میشه خسته میشم ولی دلم میخواد برای آخرین بارم که شده بگمش

از لحاظ روانشناسی آدما تا ۱۵۰ نفر و بعضیاهم تا ۱۰۰ نفر ادم رو میتونن خوب بشناسن، شما ۲۸ نفرو از اون ۱۵۰ نفر کم میکنم بچه ها :)

ما سال آخریم، امیدواریم یه رشته درست حسابی بیاریم و موفق باشیم و از همون چیزایی که اکثر نوجوونا میخوان. آرزوهایی هست که میگیم بهشون میرسیم و چیزایی هم هستن که هنوز راجع بهشون مرددیم، مثل هرچیزی که بقیه راجع بهش مردد ان، اینو نوشتم که بمونه، شاید اینجوری نه سه جاودانه شد :))

۷
۴
setayesh rahimi zade
setayesh rahimi zade
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید