مینویسم. حرفهای نیستم، اما مینویسم؛ دلیل دارد؛ دلیلش هم این است که نمیخواهم اگر در درونم دختری شعر خواند، ساکتش کنم که هییسسس! مگر من شاعرم که شعر خواندت گرفته. یا اگر زنی، روزی، وقتی داشت به گلهایش آب میداد، آوازی زیر لب زمزمه کرد، دست روی لبانش بگزارم که سکوت را ترجیح بده بر آوازت، تو خواننده نیستی! یا یک روز مادری، هنگام شب که میخواست دخترش را بخواباند، اگر یک وقت داستانی از اعماق وجودش ریشه دواند و خودش را رساند به هنجرهاش تا برای دخترکش تعریفش کند، دست رد به سینهی داستان خود ساختهاش زند و برود سراغ داستان شنگول و منگول و هزار و یک داستان تکراری دیگر که سالها گشته اند و در نهایت میرسند به گوش دختر کوچک، به جای داستان زیبای مادرش. چرا؟ چون مادرش مگر نویسنده است که داستان بنویسد.
پس من مینویسم، حتی اگر نویسندهی ماهری نباشم. و بی شک هدفم در مسیر، یادگیری برای بهبود است.
و میدانم یک روز، در یک خیابانِ پر درخت، خدا از آسمان خوبی میبارد?☁️
روزگار خوش...
. سـِـتاره