
همیشه سعی کرده ام نگاه صفر و صدی نداشته باشم
اما یه چیز را خوب متوجه شده ام که دلم میخواست با شما در میان بگذارم
این ها باگ های ذهن من و شاید باگ های ذهن همه است ، تجربه ای که قبل از این یکماه و در این یکماه کسب کردم
یک روز در اینستاگرام مطلبی را در مورد یک موضوع خواندم و یک برداشت کردم، ناگهان چشمم به آیدی صاحب پست افتاد و جا خوردم ، و دوباره از اول مطلب را خواندم و یک برداشت دیگری کردم.
این اتفاق آن لحظه خیلی مرا به فکر فرو برد
مطلب همان مطلب بود با تمام ویرگول و نقطه هایش ، اما چه چیزی تغییر کرده بود؟
بله!تنها تغییر این بود که من در مرحله اولی که پست را خواندم فکر کردم آقای الف.م مطلب را نوشته ، و بعد خواندن زمانیکه نگاهم به آیدی افتاد متوجه شدم آقای ر.ح این مطلب را نوشته و نگاهم به آن نوشته به کل عوض شد .
زیرا نفر اولی که فکر میکردم با آن کسی که نوشته بود عقیده ای متفاوت دارند و این مرا بشدت گیج کرد.
این اتفاق یک بار دیگر برای من تکرار شد.
و من همچنان هَنگ بودم.
از آن روز خیلی سعی کردم حواسم به این موضوع باشد.
در این یکماه اخیر و این اتفاقات سعی کردم اتفاقات را از نگاه هر دو جناح ببینم ، برای همین گاهی این وری ها و گاهی آن وری ها مرا مورد شماتت قرار میدادند.
حالا نکته ای که میخواهم بگویم اینجاست
از آنجایی که در اینستاگرام اخبار معترضین زیاد پوشش داده میشد و آنهایی که دوستشان داشتم یا به عبارتی برایم مهم بودند از معترضین بودند حرفهای آنان را هر روز میشنیدم.
بعد از آن وارد کانال هایی شدم که مخالف معترضان بودند ، البته ناگفته نماند بعضی هاشان اوایل موافق ،اما وقتی دیدن این اعتراضات رو به خشونت می رود موضع خود را تغییر دادند
در همین حین اخبارهایی که می گذاشتند برایم عجیب می آمد و نقدهای زیادی داشتم ، روز اول ،روز دوم ، همینجور گذشت...و زمانیکه چند روزی اختلال اینترنت شدید شد و فیلتر شکن من چند روز کار نکرد از اخبار اون ور غافل ماندم و تنها منبع خبری من کانال های مخالفین معترضین بودند، کاملا احساس میکردم که ذهن من به سمت یک بعدی میرود و از آن نگاهی که قبل نسبت به موضوع داشتم و از همه ی زاویه ها آن را بررسی میکردم زیاد خبری نبود ، تا اینکه ارتباط من با اینستاگرام وصل شد و دوباره اتفاقات آن طرف را هم دنبال کردم.
صرف نظر از اینکه نظر من چیست و چه فکری میکنم ، چیزی که بشدت یاد گرفتم این است که ما هیچوقت نمیتوانیم مثل هم فکر کنیم یا وادار به فکر کردن کنیم تا وقتی نگاه ما به زندگی عوض نشده است ، اما تا وقتی ما طعمه ی رسانه ها باشیم چگونه میتوانیم خوراک ذهنی خوب را دریافت کنیم؟
وفتی متوجه میشوی دختری میخواسته دانشگاه را به آتش بکشد ، او را دستگیر کردند اما در اخبار آن ور جور دیگری پوشش داده میشود یا در فضای مجازی از او به عنوان یک خانم شجاع یاد میکنند، اینکه در صدا سیما خبرها را نصفه نیمه می گویند این ها همه ما را طعمه قرار می دهند .
شاید تنها راه نجات این باشد که هیچ چیز را همان لحظه باور نکنیم و دائم در حال شک باشیم.
اینرا به خودم می گویم :
"دائم هر خبری را که میشنوی نه باور کن و نه با اطمینان پخش کن ، بگذار زمان بگذرد ، گاهی زمان حقانیت آن را فاش میکند"
زمان می تواند از یک روز تا بی نهایت باشد .
اما ما در اینروزهایی که رسانه در حال بلعیدن افکار ماست چه تلاشی برای رهایی کرده ایم؟
پ.ن: این ها چیزهاییست که چند روز است میخواهم بگویم اما دستم به نوشتن نمیرفت، چون نمیتوانم آنقدر خوب بنویسم که حق مطلب را ادا کنم و همیشه همپشیمان می شوم.
اما به خودم گفتم دیگر مهم نیست ، بنویس برای دل خودت ، همان گونه که هرچی نوشتی برای دل خودت بود.
پ.ن : این پست جناب دست انداز خیلی پشنهاد می شود