فِلا...

فِلا،از اخرین روزی که خواندمت یادم نیست که گل های حیات شکوفه داده بودند یا خشکیده بودن.
فلا،رفته بودم وسط حیاط و به ستاره ها خیره مانده بودم،و به این آدم ها فکر میکردم.
فِلا،به اندازه ی تمام روز های نبودنت حضور داشته ای ، به اندازه ی تمام روزهای غصه خوردنم،به اندازه ی تمام حس های نداشته ام مهربان بودی.
به اندازه ی تمام خواب های خیالی ام ، تو واقعی بوده ای.

فلا تو بسیار بوده ای.... .

13مهر 95