کم آوردم اونقدرا قوی نبودم
وقتی روز جمعه چند روز پیش یک عکس از شعرهای شاملو براش فرستادم
آه خدایا...دوباره حرف های ما شروع شد...
هرچقدر اون خوب باشه اقا باشه خوشتیپ و جذاب باشه تموم اینا دیگه فایده ای نداره چون من متاهلم
خدایا خسته ام از بس هی دوباره گذشته شخم زده میشه
دیروز گفتی خسته ای ، گفتی از صبح تا شب که چشمات رو ببندی مدام جلوی چشمات رژه میرم ، و من خوب معنی این جملات رو درک کردم
من خوب میدونم رژه رفتن مدام تصویر کسی که دوست داری یعنی چی...
اما حالا دیگه فایده ای نداره
گفتن تموم اینا دردی رو دوا نمیکنه
من اصلا نمیخواستم امیدوارت کنم ، اما تو چرا امیدوار میشی .
دیروز گفتی میدونی مشکل چیه؟
گفتم چی؟
گفتی مشکل اینه که بهم اعتماد نداری
آره دقیقا مشکل همینه
تموم نرسیدن های ما به هم ازین نداشتن اعتماد بود
بی اعتمادی ای که خودت دلیلش بودی
تموم وقتایی که بهم میگفتی میخوای بیای خواستگاری و من میگفتم نه!(که البته خودتم شرایطش رو نداشتی)
و میدونم پدر مادرمم قبول نمیکردن چون بچه داشتی و اختلاف سنیِ زیاد...
اماا مشکل اصلا این ها نبود
بی اعتمادی ای که خودت بوجود آوردی باعث شد فکر کنم تو ارزش جنگیدن نداری ...
اینو مستقیم بهت نگفتم اما گفتم برای چی هر وقت میگفتی میای ازدواج کنیم من میگفتم نه!البته گاهی فک میکردی من شوخی میکنم و ...
نمیدونم تا حالا همچین شرایطی رو درک کردی یا نه اینکه یه نفر رو خیلی دوس داری اما اعتماد نداری ?
تو میدونی من خوش بین ترین زن عالم بودم
خرابکاری های تو در طی این سالها باعث شد بدبین شم
میدونی خیلی جاها خراب کردی...
من میدونم خیلی دوسم داری ، من می فهمم ...
سال ۹۷ مهر که از شهر ما رفتی من در بدترین حالت ممکن بودم (هرچند بخاطر بچه ها مجبور بودی بری) اما باید آرومم میکردی ...
حرف های الان رو اون موقع بهم نزدی...
شاید چون فک میکردی همیشه هستم ، فک میکردی هیچوقت نمیرم.
رابطه ی ما یک رابطه ی فوق احساسی و عاشقونه بود
ما از هر زن و شوهری ، زن و شوهرتر بودیم ...
ولی باور کن برای همه ی این ها دیر شده !
لطفا باور کن!
من دیگه اون دختر ۱۷ ساله نیستم...
۸ سالِ که میگذره...(به قول خودت تو منو بزرگ کردی...)
