دو صفر

امروز نیمه فروردین سال دو صفر هست
توی این مدت حرف برای گفتن زیاد داشتم
اما نمیدونم چرا چیزی ننوشتم

*حتی الان هم حرف زیاد دارم برای گفتن ،اما اینقدر پراکنده هستن که نمیدونم کدومشون رو بگم...*

اون روز انیمیشن سینمایی روح رو که دیدم به
فکر فرو رفتم ...
دیروز وقتی لیست انجام کارهای همون روز رو می نوشتم و دقیقا زمانیکه داشتم پا میشدم به کارها برسم یک خبرمنو میخکوب کرد ...
نمیدونم از چی ناراحت شدم
از دیروز فکر میکنم آیا من از اینکه اون این حالِ خوب رو داشت ناراحت بودم؟؟ خیلی فکر کردم دیدم من هیچوقت همچین آدمی نبودم ... و هیچ وقت از خوشحالی کسی ناراحت نشدم و همیشه ارزوهای خوب برای بقیه دارم...
پس خیلی سخت شد
من از چی دقیقا ناراحت شدم؟؟
رفتم و دوباره پیام ها رو خوندم
آه خدایا اونیکه همیشه آدمو سین جین میکرد حالا خودش نوشته از سین جین شدن از بقیه بیزاره... (منظورش من نبودم ، چون من هیچوقت عادت ندارم از کسی سوال شخصی بپرسم)
اونیکه همیشه میگفت چیزی رو از هم پنهان نکنیم حالا خودش همون چیزو پنهان کرده...
خدای من این همونی بود که با پنهان کاریش مادرمو ناراحت کرده بود...
پس من دیروز از این ها ناراحت بودم
چقدر آدم ها وقتی توی موقعیت قرار می گیرن همه چیز یادشون میره ... و یادش رفته با حرفاش مارو ناراحت میکرد و حالا خودش توی همون موقعیت ،داره همون براش تکرار میشه،و ای کاش بفهمه رفتارش چقدر بد بوده...

همه ی این ها باعث شد من انرژیم یهو فروکش کنه دفترو ببندم ، و بشینم یه گوشه و فکر کنم ، دیر به کارا رسیدم و نصف کارها رو انجام ندادم
اما تو باید روحِت رو قوی کنی...
کسی مارو دوس نداره ... خودتُ دوس داشته باش?

پ.ن:این روزها به این پی بردم چقدر حسود دور و برم هست ، و واقعا از میزان علاقم به اطرافیانم خیلی کم شده...