همیشه فکر میکردم آدمیزاد چطور میتونه اینقدر بی رحم باشه
یا چطور میتونه با کاری که از نظر ما بد هست عذاب وجدان نگیره
این رو زمانی فهمیدم که خودم توی یه شرایطی قرار گرفتم و ذهنم داشت سناریو می بافت و میگفت اره کارت درسته به این خاطر ، و هی فکر میکردم و میگفتم نه اشتباه هست و ذهنم دوباره توجیح میکرد که تو حقت این نیست که تو این شرایط بمونی حقت خیلی بیشتره و ....
خلاصه فرداش یا پس فرداش یهو دیدم وای چ به خودم میگفتم؟
بعد دیدم آدم ها توی مواجه با سختی ها و مشکلاتی که براش یه راه میانبر کَج میسازن توجیحات عجیبی برای خودشون دارن ...
کاش خدا همیشه حواسش بهمون باشه ، کاش حواسمون به نشونه های خدا باشه...