بازگشت(۲)

باید بعد از ۲۶ سال زندگی خودم رو شناخته باشم
و نخوام مثل بقیه باشم ...
باید دیگه فهمیده باشم من بشدت تاثیرپذیر هستم
و محیط چقدر توی حال من اثر داره
باید بدونم به شدت افسار گسیخته میشم
تنبلم ... شلخته هستم ... باید حتما بنویسم تا تمرکز کنم
تموم کارهایی که میخوام بکنم رو باید بنویسم
تا بتونم انجام بدم وگرنه واقعا فراموش میکنم
این مورد آخری رو طبق تست روانشناسی(بیش فعالی و نقص توجه) که دادم فهمیدم دلیلش نقص توجه هست .
و من واقعا این ها دست خودم نیست اینکه کارهایی که میخوام بکنم رو فراموش میکنم ...
دیشب قبل اینکه بخوابم قرار بود کارهای امروز رو بنویسم اما خوابم برد و صبح بعد کارهای روتین همیشگی(درست کردن صبحانه و ناهار شستن ظرف ها و چرخیدن توی فضای مجازی) هرچی فکر کردم قرار بود چه کارایی کنم یادم نمیومد، مدام به خودم گوشزد میکنم تو قرار نیس مث بقیه باشی ،خودت رو بپذیر، البته که من همیشه خودم رو پذیرفتم و خودم رو دوس دارم ،اما از تلاش نکردن ناراضی ام.

من با همه ی خوب و بدم حالت پیش فرض من اینجوری طراحی شده ، اما اینکه الان بخوام توی این حالت باشم یا نه دست خودمه ، خیلی از کارهایی که برای همه آسونه شاید واس من سخت و نفس گیر باشه ،اما شدنیه ...

هر روز بیش از پیش به این درک میرسم که هیچوقت، هیچکسی رو قضاوت نکنم ، چون ما هیچوقت نمیدونیم توی مخیله ی بقیه آدم ها چی میگذره...