شبها رویای کودکیم را میبینم
و روز ها رج به رج خیال می بافم
که من همان کودک نوپای خیال پردازم
که جوی های آب را بی پروا قدم میزنم
و رویای روز های سپیدی را میبافتم
که نمی دانم می آید یا رفته است
و کبوتران خیالم را به یکباره پر میدادم
تا مباد سقف آسمانم کوتاه شود
من اکنون در این هوای مه آلود
چشم می بندم
و دست در دست کودکیم مینهم
و پا به پای هم تمامیه کودکیم را قدم میزنیم
و از شوق به هوا میپرم که درختان کاج
هنوز عاشق گنجشک های باغچه اند