از کدام حرف‌های نگفته‌ام بگویم؟
آقا…
اگر یک روز روبه‌رویت بنشینم،
از چی بگم؟از کجا شروع کنم؟
از گله‌هام؟
از آرزوهام؟
از راه‌هایی که رفتم و آخرش نفهمیدم درست بوده یا نه؟
یا از تمام آن چیزهایی بگویم که هیچ‌وقت نتوانستم برای کسی تعریفشان کنم؟
آخ… از چی بگم؟😭
حرف کم ندارم.
فقط بعضی حرف‌ها را آدم نمی‌تواند هر جایی بزند.
بعضی دردها را هم نمی‌شود توضیح داد؛
باید جایی نشست که لازم نباشد توضیحشان بدهی.
برای همین دلم هوای تو را کرده، آقا.
هوای مشهد.
هوای آن لحظه‌ای که از دور گنبدت را می‌بینم و یک‌دفعه چیزی درونم آرام می‌شود؛
انگار تمام راه را برای همین یک نگاه آمده‌ام.
شاید آدم گاهی برای گرفتن چیزی به زیارت نمی‌رود.
می‌رود که چیزی را زمین بگذارد.
یک غصه.
یک ترس.
یک انتظار.
یک مشت فکر که مدت‌هاست در سرش می‌چرخند.
می‌رود بنشیند و بگوید:
«آقا… خودت می‌دانی.»
و چه جمله‌ی عجیبی است.
چون وقتی می‌گویی «خودت می‌دانی»،
یعنی دیگر حوصله‌ی توضیح دادن نداری؛
یعنی آن‌قدر حرف در دلت هست که نمی‌دانی از کدامشان شروع کنی.
شاید اگر برسم، اول هیچ نگویم.
فقط نگاهت کنم.
بعد آرام‌آرام شروع کنم:
از گله‌هایم بگویم،
از آرزوهایم،
از چیزهایی که هنوز برایشان امیدوارم،
از چیزهایی که وانمود می‌کنم برایم مهم نیستند اما هستند…
و شاید آخرش،
بعد از تمام این حرف‌ها،
فقط بگویم:
آقا جان، دلم برایت تنگ شده بود.
من که نمی‌دانم چطور باید دوباره خودم را به حرمتت برسانم.
پس یک کار از تو می‌خواهم:
خودت دعوتم کن.
دعوتم کن بیایم زیارتت؛
نه با حساب‌وکتاب،
نه با برنامه‌ریزی‌های طولانی،
همان‌طور که بعضی اتفاق‌های قشنگ زندگی،
یک روز ناگهان از راه می‌رسند.
و حالا که دلم خواست برای خودم دعا کنم،
دلم نمی‌آید از بقیه غافل شوم.
برای هرکسی که این نوشته را می‌خواند،
یک آرزوی خوب دارم؛
فارغ از اینکه چه کسی است، کجاست و به چه چیزی باور دارد.
کاش یک روز،
همان چیزی که مدت‌هاست آرام و بی‌صدا از زندگی می‌خواهد،
به قشنگ‌ترین شکل ممکن سر راهش قرار بگیرد.
کاش دل‌های خسته، کمی آرام بگیرند.
کاش چشم‌های منتظر، بالاخره خبر خوبی ببینند.
کاش برای کسی که ناامید شده،
یک دلیل تازه برای ادامه دادن پیدا شود.
و برای آن کسی که یک آرزوی خیلی شخصی را،
فقط در دل خودش نگه داشته…
کاش جوابش،
از جایی برسد که حتی انتظارش را ندارد.
آقا…
اگر قرار است کسی به زیارتت بیاید،
اگر قرار است دل کسی دوباره آرام شود،
اگر قرار است یک دعای قدیمی بالاخره به اجابت برسد…
اسم من و اسم هرکسی که این نوشته را می خواند، یادت نرود.
و اگر سهم من از این همه دلتنگی،
فقط یک دعوت است…
پس دعوتم کن.
