
سلامی عرض کنم به همهی آنهایی که هنوز اینجا هستند. راستش را بخواهید، این مدت اصلاً حوصلهی مقاله نوشتن نداشتم.
نه اینکه حرفی برای گفتن نباشد؛
اتفاقاً شاید آنقدر حرف و فکر و اتفاق در سرم بود که نمیدانستم کدامشان را باید بنویسم.
گاهی آدم فقط دلش میخواهد کمی از کلمات فاصله بگیرد؛
کمتر توضیح بدهد،
کمتر بنویسد،
و بیشتر در سکوت خودش زندگی کند.
این مدت برای من هم همینطور گذشت.
روزها آمدند و رفتند،
فکرهایی که قرار بود نوشته شوند، در ذهنم ماندند
و نوشتههایی که قرار بود تمام شوند، هیچوقت شروع نشدند.
اما امروز،
بعد از مدتها،
دلم خواست دوباره اینجا باشم.
نه با یک مقالهی عجیب،
نه با حرفی که قرار باشد دنیا را تغییر بدهد؛
فقط چند خط برای سلام کردن.
سلام به ویرگول،
به نوشتههایی که اینجا جا گذاشتهام،
به کسانی که شاید هنوز گاهی سری به این صفحه میزنند
و حتی به خودم که بعد از این همه سکوت،
دوباره دلم خواست بنویسم.
شاید نوشتن هم مثل بعضی آدمهاست؛
وقتی زیادی دنبالش میگردی، پیدایش نمیکنی.
گاهی باید رهایش کنی،
تا خودش یک روز برگردد و آرام کنار دستت بنشیند.
حالا من هم برگشتهام.
شاید دوباره بیشتر بنویسم،
شاید گاهی فقط چند خط،
شاید یک خاطره،
یک فکر،
یا حتی چیزی که خودم هم هنوز نمیدانم قرار است چه باشد.
فعلاً همین یک سلام را از من داشته باشید.
تا بعد… 🤍
«هر نفس نو میشود دنیا و ما
بیخبر از نو شدن اندر بقا»
— مولانا