
کودکی خردسال بود که در تاریکی چاهی عمیق بند شد.
روزها، سرانگشتان نحیفش روی سنگهای نمکشیدهی دیواره میلغزید. هر بار که میکوشید خود را بالا بکشد، شنها زیر ناخنهایش مینشستند و تن کوچک او دوباره به ژرفای چاه سر میخورد. پوست دستهایش بارها بر سنگهای زبر دریده شد، اما امید، سرسختتر از زخم بود.
شبها اما، نوبت کابوس بود.
از شکاف دیوارها، خندههایی زمخت و کریه برمیخاست؛ خندههایی که انگار از دل زمین میآمدند. گوشهایش را با هر دو دست میفشرد، اما صدا خاموش نمیشد. گویی در اعماق تاریکی، مجمعی پنهان هر شب گرد هم میآمد تا سهم او از رنج را تقسیم کند.
و او هرگز نفهمید چرا محکوم به این بند است.
تا شبی که در اوج استیصال، خطی از نور از دهانهی چاه به پایین خزید.
سالها بود تاریکی، رنگ نور را فراموش کرده بود.
سرش را بالا گرفت.
میان قاب ستارهها، پیکری نورانی ایستاده بود؛ خاموش، آرام، و دور از دسترس.
در همان لحظه، جیغ شکنجهگران در دالانهای زیرزمین پیچید؛ آنقدر تیز که خون گرمی از گوشهای کودک سرازیر شد. بر زانو افتاد و تمام فریادهایی را که سالها در سینه زندانی کرده بود، یکباره رها کرد.
سپس طنابی از آسمان فرو افتاد.
با دستهایی که دیگر توانی نداشتند، خود را بالا کشید.
اما بیرون چاه، بهشت نبود.
بیابانی بیانتها زیر آسمانی تیره گسترده بود و طوفان شن، چشمهایش را میسوزاند.
سالها در آن بیابان سرگردان ماند.
هر بار که ریشههای سیاه از دل خاک بیرون میآمدند تا پاهایش را در بند بکشند، خاطرهی همان نور، نیرویی خاموش در جانش میریخت و او را از فروپاشی نجات میداد.
تا روزی که دیگر توانش از سایهها کمتر شد.
زانو زد.
زنجیرها دور مچهایش پیچیدند.
چشمهایش را بست و منتظر سقوط شد...
اما زمین، او را نبلعید.
وقتی پلک گشود، همان پیکر نورانی را چند قدم آنسوتر دید؛ با همان لبخند آرام.
برای نخستین بار صدایش را شنید.
آوایش، شبیه ترانهای بود که از دورترین ساحلهای جهان بر موجها نشسته باشد.
دستش را دراز کرد.
و ناگهان، هر دو به قعر اقیانوسی تاریک فرو کشیده شدند.
او میان آب دستوپا میزد.
فریاد میکشید، اما کلماتش پیش از آنکه شنیده شوند، به حبابهایی خاموش تبدیل میشدند.
هرچه بیشتر تقلا میکرد، آب سنگینتر میشد.
تا آنکه دیگر نیرویی برای جنگیدن نماند.
در همان لحظه...
زنجیرها از مچهایش گشوده شدند.
آوازی آرام، از دوردست آبها به گوشش رسید:
«کمتر تقلا کن... من کنار تو میمانم.»
با چشمانی هراسان به پیکر نورانی خیره شد.
انگار تنها یک سؤال در نگاهش بود:
«چرا؟»
نور، لبخند زد.
گویی سؤال را پیش از آنکه بر زبان بیاید، شنیده باشد.
«مراقب تو میمانم... اما دیگر مرا جستوجو نکن.»
به او نزدیک شد.
بازوانش را گرفت.
او خواست خود را در آغوش آن روشنایی رها کند...
اما ناگهان، ضربهای سهمگین او را به عقب راند.
پیکر نورانی، خودش را میان او و تاریکی انداخت.
نورش آرامآرام خاموش شد...
در آب حل شد...
و دیگر هرگز دیده نشد.
با سرفهای خشک از خواب پرید.
ریههایش هنوز بوی آب شور میدادند.
سالها از آن شب گذشت.
اهالی تاریکی دیگر به سراغش نیامدند.
اما او هنوز، در سکوت شبها، به همان غریبهی نورانی فکر میکند.
به اینکه...
چرا برای نجاتش، ابتدا باید او را غرق میکرد؟
پینوشت:
این متن بخشی از داستان «ضیافت سایه ها» نیست. یک دلنوشتهی مستقل است که جدا از روایت اصلی نوشته شده و هیچ ارتباط داستانی با آن ندارد.