الو، سلام مینا.
ـ سلام فاطمه جون. خوبی؟
آره، بد نیستم. تو خوبی؟
ـ ای... بد نیستم.
فاطمه صدای مینا را خوب می‌شناخت. صدایش نه غمگین بود و نه مضطرب؛ فقط کمی پایین‌تر از معمول حرف می‌زد، انگار کسی در اتاق کناری خوابیده باشد.
مینا، تو تلگرام منو بلاک کردی؟
ـ نه عزیزم. تلگرامم رو پاک کردم.
عه، چرا؟
مینا چند ثانیه چیزی نگفت. صدای خش‌خش ضعیفی از آن طرف خط آمد؛ شاید لباسش را جابه‌جا می‌کرد، شاید هم کنار پنجره ایستاده بود.
ـ هکم کرده بودن.
تلگرامت رو؟
ـ آره.
خب که چی؟ مگه توی تلگرامت چه خبره؟
ـ نمی‌دونم. احتمالا تمام هیستوریم رو خوندن.
فاطمه خندید.
آخه هیستوری تو به چه دردشون می‌خوره؟
ـ نمی‌دونم.
این بار صدای مینا جدی بود و فاطمه لبخندش را جمع کرد.
ـ گوشیمم فروختم. یه دونه ساده گرفتم.
چرا؟
ـ نمی‌دونم... اینجا هم زیاد امن نیست.
فاطمه به سقف اتاقش نگاه کرد. نور لامپ و تلویزیون از هال روی دیوار می‌لرزید.
کجا امن نیست؟ خونه‌تون؟
ـ آره... پشت تلفن هم نمی‌شه حرف زد.
مینا، من که چیز خاصی نمی‌گم.
ـ می‌دونم. ولی نمی‌شه.
یعنی چی نمی‌شه؟
ـ اگه خواستی عصر بیا خونه‌مون. رو‌در‌رو حرف می‌زنیم.
نه، مزاحم نمی‌شم. بیا بریم کافه زنبق.
ـ نه، من نمی‌تونم بیام بیرون.
وا... چرا؟
ـ اگه دوست داشتی بیا اینجا حرف می‌زنیم.
لحنش آن‌قدر معمولی بود که فاطمه برای چند لحظه چیزی نگفت. مینا همیشه همین‌طور حرف می‌زد؛ بدون توضیح اضافه و بدون اینکه آدم بفهمد کدام جمله برایش جدی است و کدام نه.
باشه. شب من و نیلو با هم میایم.
ـ نه.
این «نه» سریع‌تر از جواب‌های قبلی گفته شد.
نه؟
ـ تنها بیا. نیلو رو نیار.
مینا، چیزی شده؟
ـ نه بابا. فقط تنها بیا.
چند لحظه فقط صدای خش‌خش تلفن می‌آمد.
باشه. پس شب میام.
ـ می‌بینمت عزیزم.
خداحافظ.
ـ خداحافظ.
تماس که قطع شد، فاطمه چند لحظه گوشی ساده‌ی مینا را تصور کرد؛ همان گوشی‌های قدیمی با صفحه‌ی کوچک و دکمه‌های سفت. بعد به تصویر خودش در صفحه‌ی خاموش موبایل نگاه کرد و با صدای آهسته گفت:
اینجا امن نیست...
شانه‌ای بالا انداخت و خودش هم نفهمید چرا آن جمله را تکرار کرده است.
«شب خانه مینا»
مینا در را از داخل باز کرد.
ـ سلام. بیا بالا.
راهرو تاریک بود و لامپ طبقه‌ی اول روشن نمی‌شد. فاطمه با نور گوشی‌اش از پله‌ها بالا رفت. طبقه‌ی دوم، مینا منتظرش ایستاده بود. موهایش را شل بسته بود و یک ژاکت نازک پوشیده بود، با اینکه هوا گرم بود.
سلام. حالت خوبه؟
ـ آره. بیا تو.
فاطمه وارد شد. مینا همان لحظه در را بست، قفل کرد و بعد زنجیر را هم انداخت.
فاطمه به دست‌هایش نگاه کرد.
این کارها لازمه؟
مینا انگشتش را روی زنجیر نگه داشت.
ـ آره.
مگه کسی مزاحمت شده؟
ـ نه... خوش اومدی، بشین.
خانه مرتب بود؛ حتی مرتب‌تر از همیشه. روی میز فقط دو لیوان و یک کتری کوچک بود. پرده‌ها کشیده شده بودند و پنجره‌ها بسته بودند.
فاطمه نشست.
خب؟ کشتی منو. چی شده؟
مینا روبه‌رویش نشست، اما بدنش کمی به سمت در چرخیده بود.
ـ فاطمه، فکر کنم منو با یکی اشتباه گرفتن.
با کی؟
ـ نمی‌دونم.
خب کی تو رو با یکی اشتباه گرفته؟
ـ نمی‌دونم، فاطمه.
مینا لبخند کوتاهی زد؛ لبخندی که بیشتر شبیه عذرخواهی بود.
ـ اما می‌دونم یکی دنبالمه.
فاطمه دستش را روی دسته‌ی مبل گذاشت.
خب کی؟ دختره یا پسر؟ چند نفرن؟
ـ یه پسره. چند وقته توی خیابون می‌بینمش.
کجا؟
ـ جاهای مختلف.
یعنی هر روز می‌بینیش؟
ـ نه، گاهی وقتا.
فاطمه چند لحظه چیزی نگفت.
عجب... خب شاید مسیرتون یکیه.
ـ خودمم اول همین فکر رو کردم.
خب؟
ـ اما بعد دیدم نیست.
از کجا فهمیدی؟
مینا نگاهش را به پنجره دوخت.
ـ چون هر وقت برمی‌گردم، اونم همونجاست.
شایدم همسایه‌تونه.
ـ شاید.
تو ازش عکس هم گرفتی؟
ـ نه.
شماره پلاکش؟
ـ نمی‌دونم.
پس از کجا مطمئنی دنبالت می‌کنه؟
مینا دستش را روی زانویش گذاشت و ناخن انگشت شستش را با ناخن انگشت اشاره خراشید.
ـ مطمئن نیستم.
فاطمه چیزی برای گفتن پیدا نکرد.
مینا ادامه داد:
ـ شایدم دارم اشتباه می‌کنم. ولی اگه اشتباه نکنم چی؟
صدای کتری از آشپزخانه آمد. هر دو برگشتند. بخار از دهانه‌ی آن بیرون می‌زد.
ـ گوشی قبلیم هم هر چند دقیقه یه صدای کوتاه می‌داد.
چه جور صدایی؟
ـ شبیه بوق.
خب... شاید اعلان بوده.
ـ آخه اعلان‌ها خاموش بود.
چه می‌دونم، شایدم باتریش خراب بوده.
ـ می‌دونم گوشی‌ها هزار تا صدا درمیارن.
مینا به فاطمه نگاه کرد.
ـ برای همین اول فکر کردم خرابه.
همین جمله فاطمه را ساکت کرد.
چند لحظه چیزی نگفت.
خب بعد چی شد؟
ـ هیچی دیگه... بعدش تلگرامم هک شد.
از کجا فهمیدی هک شده؟
ـ چندتا پیام خونده شده بود که من قبلا بازشون نکرده بودم.
ممکنه روی دستگاه دیگه‌ای لاگین بوده.
ـ نبود، مطمئنم.
می‌دونم، ولی هنوزم اینا دلیل نمی‌شه فکر کنی یکی دنبالت باشه.
ـ می‌دونم.
باز هم همان جواب.
فاطمه از جا بلند شد و به سمت پنجره رفت.
حداقل پرده رو کنار بزن. خفه شدیم.
ـ نه.
آخه چرا؟
ـ اون وانت رو می‌بینی؟
فاطمه از لای پرده به خیابان نگاه کرد. پایین ساختمان، یک وانت سبزی‌فروشی کنار جدول پارک شده بود. مردی با کلاه آفتاب‌گیر چند جعبه گوجه و خیار را مرتب می‌کرد.
کدوم؟
ـ همون که خیار و گوجه می‌فروشه.
آها... آره.
ـ از صبح همونجاست.
خب سبزی می‌فروشه.
ـ از صبح تا حالا هیچ‌جا نرفته.
شاید مشتری داشته.
ـ حواسم بهش بود، نداشت.
فاطمه به وانت نگاه کرد. مرد فروشنده خم شد، چند گوجه برداشت و داخل جعبه‌ی دیگری گذاشت. بعد با کف دستش عرق پیشانی‌اش را پاک کرد.
فاطمه چند لحظه دیگر نگاه کرد و بعد برگشت.
شاید واقعا از صبح کارش همین‌جا بوده.
ـ شاید.
مینا پرده را کشید.
ـ باهات تماس هم گرفتن؟
کیا؟
ـ همون‌هایی که میگی.
نه.
ـ خب چرا به پلیس زنگ نمی‌زنی؟
مینا به سمتش برگشت.
ـ نه، نه... به پلیس زنگ نزنیا.
چرا؟
ـ چون فکر می‌کنم زیر سر خودشونه.
مینا...
ـ نمی‌گم حتماً. فقط می‌گم ممکنه.
داری میگی پلیس هم توی این ماجراست؟
مینا سرش را پایین انداخت.
ـ نمی‌دونم، دیگه هیچی رو نمی دونم.
آخه از چی می‌ترسی؟
ـ از اینکه درست فهمیده باشم.
فاطمه چند لحظه فقط به او نگاه کرد.
راجع به اون شاسی‌بلنده چی؟
مینا آهسته نشست.
ـ کدوم؟
همون که گفتی یه بار می‌خواستن سوارت کنن.
ـ آها، اون سه چهار روز پیش بود. سر کوچه منتظر تاکسی بودم. یه شاسی‌بلند مشکی اومد کنارم ترمز کرد.
کسی هم پیاده شد؟
ـ نه. فقط شیشه رو پایین آوردن.
خب چی گفتن؟
ـ هیچی.
پس می‌شه بگی از کجا فهمیدی می‌خواستن ببرنت؟
مینا نگاهش کرد. این بار جوابش را سریع نداد.
ـ نمی‌دونم.
مینا؟
ـ گفتم که نمی‌دونم. شاید اصلا برای من ترمز نکرده بودن.
خب؟
ـ من ترسیدم. سوار اتوبوس شدم و رفتم.
عجب آدمی هستی. شاید فقط می‌خواستن آدرس بپرسن.
ـ شاید.
تو حتی نمی‌دونی ماشین برای تو ایستاده یا نه.
ـ می‌دونم، من فقط ترسیده بودم.
راستی متین هنوز میاد؟
ـ آره.
هر روز؟
ـ بیشتر شب‌ها.
خب تنها نیستی پس.
ـ آخه اون که همیشه نمی‌مونه.
میاد چیکار؟
مینا لحظه‌ای مکث کرد.
ـ بسته میاره.
چه بسته‌ای؟
ـ هیچی، چیز خاصی نیست.
باز هم می‌زنی؟
ـ نه بابا.
پس چرا می‌گیره؟
ـ خودش اصرار می‌کنه. من که نمی‌خوام.
خب نگیر.
مینا شانه بالا انداخت.
ـ فقط گاهی وقتا، اونم چند تا پک کوچولو.
لحنش طوری بود که انگار از یک عادت بی‌اهمیت حرف می‌زد؛ چیزی که خودش چندان علاقه‌ای به آن نداشت، اما چون متین اصرار می‌کرد، گاهی قبولش می‌کرد.
فاطمه کیفش را برداشت.
من دیگه برم.
ـ هنوز زوده که. بمون، به متین زنگ می‌زنم شام بگیره.
نه ممنون، کار دارم.
ـ چه کاری؟
هیچی، اضافه‌کاری‌های شرکت.
ـ فاطمه...
فردا باهات حرف می‌زنم، باشه؟
مینا تا دم در همراهش آمد. پیش از آنکه در را باز کند، دوباره از چشمی بیرون را نگاه کرد و چند ثانیه همان‌جا ماند.
ـ چک کردی؟ کسی نیست؟
نمی‌دونم.
ـ فاطمه، در رو باز کن.
در را باز کرد.
ـ وقتی رفتی پایین، یه لحظه وایسا.
چرا؟
ـ هیچی، همین‌طوری.
این «هیچی»هات واقعا آدمو می‌ترسونه.
مینا لبخند زد.
ـ می‌گم فقط در رو چک کن. ببین بسته باشه.
حتماً.
ـ نه، جدی می‌گم. کامل چفتش کن.
باشه.
فاطمه پایین رفت. در ورودی ساختمان نیمه‌باز بود. آن را پشت سرش کشید و چند لحظه دستگیره را فشار داد. قفل نبود، اما در بسته ماند.
وقتی بیرون آمد، وانت سبزی‌فروشی هنوز همان‌جا بود.
مرد فروشنده این بار با تلفن حرف می‌زد. فاطمه به ماشین نگاه کرد؛ یک وانت سفید قدیمی بود، با چند جعبه‌ی پلاستیکی، ترازوی کوچکی روی زمین و مردی که ظاهرا حواسش به قیمت گوجه‌ها بود. هیچ چیز خاصی در آن وجود نداشت.
چند قدم برداشت.
صدای ترمز آمد.
یک شاسی‌بلند مشکی کنار خیابان ایستاد.
فاطمه ناخودآگاه قدمش را متوقف کرد.
شیشه پایین آمد.
ـ ببخشید خانم، می‌دونین میدان آزادی از کدوم طرفه؟
راننده مردی حدودا چهل‌ساله بود. صورتش معمولی بود؛ نه تهدیدکننده و نه بیش از حد دوستانه. فقط منتظر جواب مانده بود.
مستقیم برید، سر چهارراه دوم سمت راست.
ـ ممنون.
ماشین حرکت کرد و در انتهای خیابان ناپدید شد.
فاطمه چند ثانیه همان‌جا ماند. بعد برگشت و به ساختمان نگاه کرد.
مینا پشت پنجره ایستاده بود.
پرده کنار رفته بود. صورتش از فاصله‌ی خیابان پیدا نبود، اما فاطمه می‌دانست دارد او را نگاه می‌کند.
سه روز بعد، فاطمه دوباره از مینا پرسید:
اون پسره رو باز دیدی؟
مینا کمی فکر کرد.
ـ کدوم پسره؟
همونی که دنبالت می‌کرد.
ـ شاید.
شاید دیدی یا شاید ندیدی؟
مینا شانه‌ای بالا انداخت.
ـ فاطمه، آدم‌ها شبیه همدیگه‌ان. ممکنه یکی رو با یکی اشتباه بگیری.
آخه خودت گفتی منو با یکی اشتباه گرفتن.
ـ آره خب، گفتم.
بعد موضوع را عوض کرد و از مادر فاطمه پرسید.
بار بعد که فاطمه به خانه‌ی مینا رفت، متین آنجا بود. روی زمین نشسته بود و یک جعبه‌ی غذا را باز می‌کرد. مردی معمولی بود با موهای کوتاه و پیراهن چهارخانه. وقتی فاطمه وارد شد، بلند شد و سلام کرد.
ـ سلام فاطمه خانم، بالاخره دیدمت.
سلام.
ـ مینا ازت زیاد گفته.
امیدوارم چیز بدی نگفته باشه.
ـ نه. فقط گفته زیادی سؤال می‌پرسی.
مینا از آشپزخانه خندید.
متین غذا را روی میز گذاشت و گفت:
ـ من دیگه باید برم. کار دارم.
و هنگام رفتن فقط گفت:
ـ شب بهت زنگ می‌زنم.
مینا گفت:
ـ لازم نیست.
ـ چرا؟
ـ هیچی.
متین خندید.
ـ وای، باز شروع کردی؟
«چند روز بعد»
خبر را یکی از دوستان دیگر مینا به فاطمه داد.
آن موقع در محل کار بود. شماره‌ی ناشناس روی صفحه افتاد و بعد از چند بوق قطع شد. وقتی تماس گرفت، صدای زنی از آن طرف خط پرسید:
شما دوست مینا هستید؟
فاطمه کنار پنجره ایستاد.
ـ بله.
مینا...
زن مکث کرد.
مینا فوت کرده.
فاطمه ابتدا چیزی نشنید. صدای همکارش، خیابان و کولر همه در هم رفتند.
ـ چی؟
دیشب... پلیس گفته باید برای تحقیقات بیشتر بریم کلانتری.
مینا در خانه‌اش پیدا شده بود. جزئیات را کسی درست نمی‌گفت. هرکس چیزی شنیده بود و بخشی از آن را منتقل می‌کرد. هنوز مشخص نبود ماجرا دقیقا چه بوده و پرونده در چه مسیری پیش می‌رفت.
فاطمه وقتی به اداره‌ی پلیس رسید، یکی از مأموران از او پرسید:
ـ آخرین بار کی دیدینش؟
دو شب پیش.
ـ درباره‌ی کسی با شما حرف زده بود؟
فاطمه به صورت مأمور نگاه کرد. صورتش خسته بود و بی‌حوصله، اما نه بی‌تفاوت.
می‌گفت یکی دنبالش می‌کنه.
ـ چه کسی؟
نمی‌دونست.
ـ مشخصات؟
نمی‌دونم.
ـ پلاک خودرو رو برداشته بود؟
نه، فکر نکنم.
ـ عکس یا پیام تهدیدآمیزی هم داشت؟
خودش که این‌طور می‌گفت، من که ندیدم.
مأمور چیزی یادداشت کرد.
ـ چیز دیگه‌ای هست که بخواید بگید؟
فاطمه به وانت سبزی‌فروشی فکر کرد. به شاسی‌بلند مشکی. به مردی که فقط آدرس میدان آزادی را پرسیده بود.
می‌گفت تلفنش شنود می‌شه.
ـ مدرکی برای این موضوع داشت؟
نه.
ـ دوست‌پسر یا آشنایی داشت که احتمال بدرفتاری از طرفش باشه؟
فاطمه یاد متین افتاد.
متین.
ـ نسبتش با مقتول؟
دوستش بود. بیشتر شب‌ها پیشش می‌اومد.
ـ الان کجاست؟
نمی‌دونم.
ـ ماشینش چی بود؟
فاطمه چند لحظه مکث کرد.
نمی‌دونم.
مأمور نگاه کوتاهی به او انداخت و دوباره چیزی در برگه‌اش نوشت.
وقتی از اداره‌ی پلیس بیرون آمد، هوا تاریک شده بود.
فاطمه چند لحظه روی پیاده‌رو ایستاد. سرش سنگین بود؛ هنوز هیچ جواب روشنی درباره‌ی اتفاقی که برای مینا افتاده بود نداشت.
صدای بوق کوتاهی آمد.
یک شاسی‌بلند مشکی جلوی پایش ترمز کرد و شیشه‌ی سمت راننده آرام پایین آمد.
ـ سلام فاطمه.
متین پشت فرمان بود.
سلام.
ـ خوب شد دیدمت.
فاطمه به ماشین نگاه کرد و بعد چشمش به متین افتاد؛ همان پیراهن چهارخانه و همان چهره‌ی معمولی.
تو شاسی‌بلند داشتی؟
متین ابروهایش را بالا برد.
ـ آره. چطور؟
فاطمه چیزی نگفت.
متین نگاهی به ماشین انداخت.
ـ اینو تازه سه چهار روزه خریدم.
چند ثانیه سکوت بینشان ماند.
ـ چرا پرسیدی؟
متین دوباره پرسید:
ـ فاطمه؟
او نگاهش را از ماشین گرفت.
هیچ
پی نوشت:
این داستان حاصل دومین هم‌نویسی من و اندیشه است.
حالا نوبت شماست؛ به نظرتون مینا اشتباه می‌کرد یا یک چیزی واقعا درست پیش نمی‌رفت؟
البته ما جوابش رو می‌دونیم... یا شاید فقط فکر می‌کنیم می‌دونیم.
شما چی فکر می‌کنید؟😊
