
دست ویل مثل طوقهای فلزی دور مچم قفل مانده بود؛ نه آنقدر محکم که پوستم را بخراشد، اما با فشاری که نشان میداد قصد ندارد مرا به این راحتی رها کند.
چشمانم هنوز به پهنهی تاریک و پوک اتاق خالی دوخته شده بود؛ اتاقی که حالا مثل دهان باز جانوری گرسنه به نظر میرسید. سرم را با گیجی چرخاندم و با صدایی که بیشتر به التماس شباهت داشت تا پرسش، گفتم:
— یعنی چی بیدارش کردم؟ ویل... بگو اون تو چیه!
ویل به چشمانم نگاه نکرد. خطوط چهرهاش سفت و منقبض شده بودند. مچم را کشید و کوتاه گفت:
— بیا.
مقاومت نکردم؛ پاهایم سستتر از آن بودند که تاب مجادله داشته باشند. اما پیش از آنکه بهطور کامل در پیچ راهرو کشیده شوم، برای کسری از ثانیه سرم را برگرداندم. نگاهم در سیاهی لخت اتاق دوید؛ گویی اگر کمی عمیقتر خیره میشدم، آن سایهی نادیده سرانجام شکلی ملموس به خود میگرفت و تکلیفم را روشن میکرد.
اما فقط تاریکی بود. و آن وهم پوچی که دیگر خالی حس نمیشد.
ویل مرا از راهروی اصلی گذراند و وارد دهلیزی باریکتر در سمت دیگر قلعه کرد. جلوی در چوبی کهنهای ایستاد، کلید را چرخاند و در با نالهای خفه گشوده شد.
اتاق ویل برخلاف ترسی که از این قلعه داشتم، دخمهای مخوف نبود. اینجا بوی زندگی میداد؛ اما از آن دست زندگیهایی که در پناهگاههای زیرزمینی جریان دارد. پنجرهای بلند و باریک با پردههایی از مخمل تیره، نور کمجان روز را بهزحمت به درون راه میداد. دیوارهای سنگی چند ترک باریک برداشته بودند و سایههای زاویهدار سقف، گوشهها را در تاریکی مضاعفی فرو برده بودند.
آینهی قدی کهنهای با قاب چوب گردو به گوشهی دیوار تکیه داشت؛ جیوهی پشتش در بعضی نقاط ریخته بود و تصویری کدر و مهآلود از من و ویل بازمیتاباند. کنار پنجره صندلی چرمی فرسودهای بود و روی میز کوچکی، چند کتاب با جلدهای چرمی، یک چاقوی جیبی ساده و فنجانی با لکهی چای خشکیده دیده میشد.
این اتاق یک هیولا نبود؛ اتاق کسی بود که یاد گرفته بود با ترسهایش هماتاق شود.
سکوت سنگین فضا تنها با سایش برگهای خشکیده به شیشهی پنجره، در گذر باد ترک برمیداشت.
ویل بالاخره مچم را رها کرد. روی صندلی چرمی نشست، آرنجهایش را روی دستهها گذاشت و با سر به تختش اشاره کرد:
— بشین.
روی پا بند نبودم، اما ننشستم. پشتم را صاف کردم، دستهایم را به سینه زدم و ایستادم؛ انگار نشستن به معنای تسلیم بود.
ویل لحظهای نگاهم کرد. چشمانش مثل دو تکه زغال خاموش بودند.
— چرا اون در رو باز کردی؟
کلافه نفسم را بیرون دادم.
— میخواستم بدونم پشتش چیه. نمیتونستم اون همه قفل رو ببینم و بیتفاوت رد بشم.
ویل بیدرنگ پرسید:
— و حالا میدونی؟
سکوت کردم. کلمات روی زبانم سنگینی میکردند.
— پس چی به دست آوردی؟ یه اتاق خالی و چیزی که حتی نمیدونی بیدار شده یا نه.
صدایش اوج نگرفت، اما زخم کلماتش عمیق بود.
رگ لجبازیام بالا زد. حس کردم کنج دیوار گیر افتادهام.
— من نمیتونستم تا ابد دستبهسینه بایستم تا تو و مورن لطف کنید و تصمیم بگیرید کی وقتشه من چیزی بفهمم! من حق دارم بدونم کجام و قراره چی به سرم بیاد!
انتظار داشتم ویل برآشوبد یا با تندی جوابی سرهم کند، اما او فقط سرش را تکان داد. آرامشی تلخ در رفتارش بود که بیشتر خلعسلاحم میکرد.
— درسته. نمیتونی تا ابد منتظر بمونی. ولی معنیش این نیست که هر وقت خواستی، دستت بره سمت هر دری.
خشمم در نطفه خفه شد. او سرزنشم نمیکرد؛ برایم دل میسوزاند. و این بهمراتب دردناکتر بود.
ویل دستش را زیر چانهاش زد و نگاهش را به آینهی کدر دوخت.
— اگه چیزی که بیدار کردی... نخواد دوباره بخوابه چی؟
آب دهانم را بهسختی قورت دادم و با منطقی لرزان گفتم:
— ما که مطمئن نیستیم اصلا چیزی اونجا باشه! شاید همهچیز فقط یه وهم مسخره بوده.
ویل به سمتم برگشت. پوزخند محوی روی لبش نشست.
— دقیقا. نمیدونیم.
مکث کرد. بعد، آرامتر ادامه داد:
— اگه از این به بعد دیگه نتونی با خیال راحت وارد اتاقت بشی چی؟ اگه یه شب توی تاریکی چشم باز کنی و حس کنی چیزی گوشهی اتاق نفس میکشه؟
شقیقههایم تیر کشیدند. دستم را کلافه در هوا تکان دادم.
— بس کن، ویل! داری منو میترسونی!
به پشتی صندلی تکیه داد و با صدایی خسته گفت:
— لازم نیست تلاشی بکنم، نایرا. تو خودت به اندازهی کافی دلیل برای ترسیدن پیدا میکنی.
یک لحظه احساس خفگی کردم. راست میگفت. از بدو ورودم به این جهان، خودم در حال تراشیدن هیولاهایی بودم که شاید واقعیت نداشتند.
اما ناگهان جرقهای در سرم زد. جلو رفتم.
— اگه اون چیز اینقدر خطرناکه... چرا مورن اصلا اجازه داد پام به این قلعه باز بشه؟ چرا منو آورد اینجا؟
ویل برای چند ثانیه بیحرکت ماند. خط لبهایش باریک شد، انگار با حقیقتی تلخ کلنجار میرفت. سرانجام آهسته گفت:
— شاید چون فکر میکردی میتونی بهش اعتماد کنی.
سرم سوت کشید.
شاید چون فکر میکردی میتونی بهش اعتماد کنی؟
یعنی چه؟ نباید اعتماد میکردم؟ یعنی مورن تمام این مدت...؟
دهان باز کردم تا بپرسم چیزی میداند که من نمیدانم، اما ویل پیشدستی کرد. انگار سوالم را از نگاهم خوانده بود. با حرکتی دستپاچه گفت:
— اگه چیزی میدونستم، فکر میکنی الان اینجا با هم نشسته بودیم و با هم حرف می زدیم؟
نمیدانستم باید باورش کنم یا نه. تا چند دقیقه پیش، بزرگترین ترسم آن اتاق خالی بود؛ اما حالا به دیوارهای قلعه، به سکوت ویل و حتی به مقصود نفوذناپذیر مورن هم مشکوک شده بودم.
دیگر تاب ماندن در آن چهاردیواری سنگین را نداشتم. انگار سقف روی سرم خم شده بود. ناخنهایم را در کف دستم فشردم و با صدایی لرزان گفتم:
— میتونم برم باغ؟ فقط... میخوام تنها باشم.
ویل مخالفتی نکرد. فقط به در اتاق اشاره کرد.
— از راهروی شرقی برو. از پلهها که پایین بری، به در باغ میرسی.
بیدرنگ چرخیدم. دستم روی دستگیره بود که صدایش مرا میخکوب کرد.
— فقط یادت باشه، نایرا...
ایستادم، بیآنکه برگردم.
صدایش گویی از قعر چاهی تاریک بالا میآمد:
— اینکه چیزی رو نمیبینی، معنیش این نیست که اون هم تو رو نمیبینه.
بهتزده برگشتم. منتظر ماندم ادامه دهد، اما سرش را پایین انداخته بود و به کف اتاق خیره مانده بود. در را گشودم و بیرون زدم.
پلههای مارپیچ راهروی شرقی را تقریبا دویدم. با هر پلهای که پشت سر میگذاشتم، هوای سنگین قلعه رقیقتر میشد؛ تا سرانجام در کهنهی آهنی را پس زدم و پا به باغ گذاشتم.
نور تند و برهنهی آفتاب مثل شوکی ناگهانی به چشمانم کوبید.
پس از آن همه دالان خاکستری و سکوت استخوانسوز، باغ قلعه زنده و پر از رنگ مینمود. بوتههای متراکم گلهای وحشی با رگههایی از سرخ، بنفش و زرد در امتداد سنگفرش باریکی روییده بودند. جویباری کمعمق و زلال از میان علفزار میگذشت و زمزمهی آب روی قلوهسنگها سکوت را میشکست. نسیمی ملایم، بوی خاک نمخورده و عطر گلها را به صورتم پاشید.
کنار آب رفتم و روی نیمکت سنگی نشستم.
سعی کردم نفس عمیقی بکشم. به رقص نور روی سطح لرزان آب خیره شدم، به گلهای ریز بنفشی که پای نیمکت سر برآورده بودند. اما این سرسبزی فریبی بیش نبود؛ ذهنم آرام نمیگرفت.
کلمات ویل مثل مارهای سمی دور افکارم حلقه زده بودند:
«اگه نخواد دوباره بخوابه چی؟... اگه راه برگشت رو گم کنی چی؟»
و بعد، آن پرسش برهنهای که از روبهرو شدن با آن میگریختم:
من واقعا برای چه آن در را باز کردم؟
کنجکاوی بود؟ یا دیشب... وسوسههای آن غریبه کار خودش را کرده بود؟ آیا میخواستم به مورن دهنکجی کنم؟ میخواستم به خودم ثابت کنم که ترسو نیستم و برای نفس کشیدن نیازی به اذن او ندارم؟
ترس ویل به جانم سرایت کرده بود. دیگر فقط از نیروی پشت آن در نمیترسیدم؛ از خودم میترسیدم. از اینکه انگیزههایم تا این حد نسنجیده، سرکش و کودکانه بودند.
سرم را میان دستهایم فشردم. شقیقههایم با شتاب نبض میزدند.
چند دقیقهای در هجوم این افکار گذشت تا اینکه نغمهای در فضا پیچید.
سرم را بالا آوردم.
صدای آب بود، اما لابهلای آن، طنینی کشیده، غریب و آشنا بر دوش باد سوار شده بود.
صدای ساز.
پلک زدم. ملودی آنچنان حزنانگیز و رخنهگر بود که مو بر تنم راست کرد؛ نغمهای همتراز با روح خود این قلعه، تنها و تیره، انباشته از خراشهای خاموش.
بیاختیار از جا برخاستم.
پاهایم خودبهخود مسیر جویبار را پی گرفتند. شاخههای بلند گل را کنار زدم و در امتداد سنگفرش کهنهای که میان درختان تنومند گم میشد، پیش رفتم. هر قدم که برمیداشتم، صدای سیمها رساتر میشد و طنین نتها در قفسهی سینهام مینشست.
به فضای باز و گردی در گوشهای خلوت از باغ رسیدم.
درخت بید مجنون عظیمی گیسوان سبزش را تا روی سطح آب فرو ریخته بود؛ و درست در سایهروشن زیر درخت، روی صندلی چوبی کهنهای، مورن نشسته بود.
پشتش به من بود. شنل سیاهش شانههای پهنش را پوشانده و روی پایههای صندلی موج برداشته بود. ساز استخوانیاش را در آغوش داشت و انگشتان بلندش با تسلطی خیرهکننده روی سیمها میلغزیدند. باریکههای نوری که از میان برگهای بید میگذشتند، روی چوب ساز و آستین تیرهاش بازی میکردند.
متوجه حضورم نشده بود. یا دستکم، هیچ نشانهای از آگاهی در حرکاتش نبود.
سر جایم خشکم زد.
فقط چند گام میان ما فاصله بود. دهان باز کردم تا چیزی بگویم، اما زهر کلمات ویل دوباره در سرم چرخید:
«شاید چون فکر میکردی میتونی بهش اعتماد کنی.»
اگر مورن تمام این مدت حقیقتی را پنهان کرده بود چه؟ اگر با باز کردن آن در، حرمت ناگفتهی میانمان را شکسته بودم؟ اگر برمیگشت و نگاهم در چشمان سرد و سرزنشبارش گره میخورد؟
اما از سرگردانی خسته بودم. ماندن در این تنهایی و توهمات فرسایندهتر بود. پاسخی میخواستم؛ حتی اگر آن پاسخ ویرانگر میبود.
نفس حبسشدهام را فرو دادم.
تردید را پس زدم و گامی به جلو برداشتم. صدای خرد شدن برگی خشک زیر پوتینم بلند شد.
و درست در همان لحظه
ساز خاموش شد.
انگشتان مورن روی سیمها منجمد شدند. دستش در نیمهی راه معلق ماند.
نسیم از حرکت بازایستاد. صدای ریزش آب جویبار در گوشم کرکننده شد.
مورن برنگشت. سرش را نچرخاند. فقط همانطور، پشت به من، با دستانی یخزده روی ساز، در سکوتی سنگین فرو رفت.
نفسم در گلو شکست. قلبم به دندههایم میکوبید و در سکوت باغ، منتظر ماندم تا ببینم این مکث، چه حقیقتی را با خود خواهد آورد.