
مسیر جوی آب را که طی کردم، فاصلهام با او کمتر شد. همانجا، زیر سایهی سنگین بید مجنون ایستادم. پشتش به من بود و ساز استخوانی هنوز در دستانش قرار داشت.
چند قدم بیشتر نمانده بود، اما پاهایم دیگر پیش نمیرفتند.
اگر هنوز از من دلخور بود چه؟ اگر نمیخواست ببیندم؟ اگر این بار، برخلاف همیشه، سکوتش نه برای پنهان کردن چیزی، که برای تمام کردن چیزی بود؟
نگاهم روی شانههایش ماند. برای لحظهای خواستم برگردم. میتوانستم وانمود کنم که اصلا دنبالش نیامدهام؛ که فقط برای قدم زدن به باغ آمده بودم و صدای ساز، اتفاقی مرا به اینجا کشانده بود.
اما دیگر از چه چیزی فرار میکردم؟
یک قدم برداشتم.
ساز خاموش را در دستش فشرد.
آن را کنار گذاشت و از جا برخاست. آرام به سویم برگشت و مقابلم ایستاد.
چیزی نگفت.
نگاهش کردم. در چهرهاش نه خشم آشکاری بود و نه آن آرامش همیشگیای که میتوانستم پشتش پنهان شوم. همین بیشتر گیجم میکرد. نمیدانستم باید عذرخواهی کنم، دربارهی آن در بپرسم یا بالاخره تمام سوالهایی را که مدتها درونم تلنبار شده بودند، بیرون بریزم.
اما هیچکدام از دهانم بیرون نیامدند.
مورن نگاهم را رها نکرد.
ـ تو قبلا... حتی وقتی از جواب میترسیدی، باز هم سوالت رو میپرسیدی، نایرا.
انگار چیزی درونم از حرکت ایستاد.
خواستم بگویم هنوز هم همان آدمم. خواستم بگویم اگر اینهمه سوال دارم، برای این است که هیچکس حاضر نیست جوابم را بدهد. اما کلمات، پیش از رسیدن به زبانم، در گلویم گیر کردند.
مورن لحظهای مکث کرد.
ـ حالا قبل از هر قدم، به عقب نگاه میکنی.
همین.
نه سرزنشم کرد، نه پرسید چرا. فقط همان چند کلمه را گفت و ناگهان دیگر نمیتوانستم وانمود کنم چیزی تغییر نکرده است.
چانهام به طرز محسوسی لرزید و قطرهی اشک گرمی روی گونهام دوید. تندتند پلک زدم و لبهایم را گاز گرفتم تا جلوی اشکهایم را بگیرم؛ نمیخواستم ضعفم را ببیند. نمیخواستم درست در برابر کسی که از او جواب میخواستم، حتی برای گریه کردن هم احساس ناتوانی کنم.
اما اشک دیگری پایین آمد.
نگاهم را دزدیدم و با پشت دست صورتم را پاک کردم. فایدهای نداشت. انگار تمام آن چیزی که از صبح درونم جمع شده بود، فقط منتظر همین چند کلمه مانده بود.
مورن حرکتی کرد. دستش را بهسوی من دراز کرد، اما لحظهای پیش از آنکه به بازویم برسد، مکث کرد؛ انگار میخواست مطمئن شود که از نزدیک شدنش عقب نمیکشم.
بعد، آرام دستم را گرفت و بهسمت نیمکت کنار آب راه افتاد.
دنبالش رفتم.
کنار هم نشستیم. صدای آب میانمان میگذشت و نور شکستهی خورشید روی سطح آن میلرزید. مورن چیزی نپرسید و دستم را رها کرد. نگاهم را به جوی آب دوختم؛ طوری که انگار قرار نبود برای گفتن چیزی عجلهای کنم.
همین فرصت، حرفهایم را آزاد کرد.
ـ مورن، خسته شدم.
صدایم از چیزی که انتظار داشتم آهستهتر بود.
ـ از اینکه همیشه باید منتظر بمونم. منتظر اینکه تو یا ویل تصمیم بگیرین چه چیزی رو بدونم و چه چیزی رو نه. از اینکه هر بار به یه جواب نزدیک میشم، یکی از شما میگه هنوز وقتش نرسیده.
نفسم را بیرون دادم. انگشتانم را در هم گره زدم تا لرزششان را پنهان کنم.
ـ حتی نمیدونم باید به کی اعتماد کنم. ویل بهم گفت شاید اشتباه کردم که به تو اعتماد کردم. تو هم هیچوقت چیزی رو کامل نمیگی. من از کجا باید بفهمم کدومتون داره حقیقت رو ازم پنهان میکنه و کدومتون...؟
جملهام نیمهکاره ماند.
مورن همچنان به آب نگاه میکرد.
ـ و اگر از هر دوتون خسته شده باشم چی؟ اگر دیگه نخوام کسی بهجای من تصمیم بگیره؟
این بار نگاهم کرد.
مدتی طولانی چیزی نگفت. بعد نگاهش به دستهای درهمقفلشدهام افتاد.
ـ شاید... زیادی مراقبت بودم.
ابروهایم را در هم کشیدم.
مورن نگاهش را به آب برگرداند.
ـ گاهی آدم، بدون اینکه بفهمه، راه رو به روی کسی که میخواد ازش محافظت کنه می بنده.
به او خیره ماندم. انتظار نداشتم چنین چیزی بگوید. نه از او که همیشه به نظر میرسید هر قدم را پیش از برداشتن، سنجیده است.
ـ پس چرا هیچوقت چیزی بهم نگفتی؟
ـ چون فکر میکردم هنوز زوده.
ـ از کجا میدونستی؟
این بار پاسخی نداد.
سکوتش را تاب نیاوردم.
ـ همون روز روی پل... با وجود مخالفت ویل، خودت میخواستی وارد این دنیا بشم. اون موقع فکر نمیکردی هنوز زوده؟ چرا اون روز اجازه دادی بیام، اما حالا حتی نمیذاری جواب سوالهام رو پیدا کنم؟
مورن سرش را اندکی پایین انداخت. نسیم، لبهی شنلش را روی سنگهای کنار نیمکت کشید.
ـ اون روز فکر میکردم باید بیای.
ـ و حالا؟
نگاهش را بالا آورد. برای لحظهای چیزی در چشمهایش دیدم که نتوانستم معنایش را بفهمم؛ نه پشیمانی بود و نه اطمینان. چیزی میان این دو، یا شاید چیزی که هیچکدام نبود.
ـ حالا نمیدونم اومدنت، همهچیز رو تغییر داد... یا فقط چیزی رو بیدار کرد که باید بیدار میشد.
سرما از میان کلماتش گذشت و روی پوستم نشست.
ـ مورن، این یعنی چی؟
نگاهش دوباره به جوی آب افتاد.
ـ هنوز نمیدونم.
از شنیدن این جواب، بیشتر از هر پاسخ مبهم دیگری جا خوردم.
مورن همیشه چیزهایی میدانست که نمیگفت. دستکم من چنین تصوری داشتم. شنیدن اینکه شاید خودش هم جوابی نداشته باشد، باید آرامم میکرد؛ اما نکرد. فقط باعث شد برای نخستین بار به این فکر کنم که شاید تمام این مدت، او هم بهاندازهی من در تاریکی قدم برداشته و من از او انتظار داشتهام چراغی باشد که خودش هم در دست ندارد.
یا شاید این هم شکل دیگری از پنهانکاری بود.
دیگر نمیدانستم.
نگاهم را از او گرفتم و به آب خیره شدم. تصویر شاخههای بید روی سطح لرزان آن کش میآمد و تکهتکه میشد. سعی کردم به یاد بیاورم آخرین بار چه زمانی، بیآنکه به نگاه مورن یا واکنش ویل فکر کنم، تصمیمی گرفته بودم. آخرین بار چه زمانی کاری را فقط به این دلیل انجام داده بودم که خودم میخواستم، نه برای اثبات چیزی، یا از سر ترس و یا برای اینکه کسی را وادار کنم حقیقتی را به من بگوید.
هرچه بیشتر گشتم، کمتر به چیزی رسیدم.
از کی اینطور شده بودم؟
از کی، پیش از هر تصمیمی، منتظر میماندم ببینم مورن چه میگوید یا ویل با چه نگاهی نگاهم میکند؟
از کی دیگر خودم تصمیم نمیگرفتم؟