صدای بسته‌شدن در با یک تقّه‌ی خشک، خط پایانی کشید روی تمام هیاهوی این چند روز. مورن رفته بود و سکوت، مثل مهی غلیظ و نامرئی، اتاق را پر کرد.
چند قدم جلو رفتم و لبه‌ی تخت نشستم. تشک نرم بود، ملحفه‌ها بوی تمیزی می‌دادند، اما خنکای سنگ‌های قلعه هنوز در اتاق جریان داشت. همین راحتی، مثل یک نیشتر در مغزم فرو رفت. دست‌هایم را روی زانوهایم قفل کردم و به تاریک‌روشن دیوارها خیره شدم.
چرا اینجام؟
اصلا چطور شد که سر از این بیغوله‌ی بی‌پایان درآوردم؟
تا همین چند وقت پیش، بزرگ‌ترین دغدغه‌ام کارهای روزمره بود؛ اتاق خودم، بوی آشنای ملافه‌ها، تخت همیشگی‌ام که گوشه‌ی سمت راستش کمی جیرجیر می‌کرد، صدای تق‌تق کلید خانه، و دوستانی که شوخی‌های احمقانه‌مان تنها نگرانی دنیا به نظر می‌رسید.
حالا کجام؟ وسط قلعه‌ای با سنگ‌های یخ‌زده، بین دو نفر که یکی در سکوتش هزار راز نفس می‌کشد و دیگری از فرط خستگی جایی در قلعه افتاده است؛ و من، در محاصره‌ی خاطراتی که جان می‌گیرند تا تکه‌تکه‌ام کنند.
دیگر نمی‌خواستم شجاع باشم. نه نقابی برای مورن مانده بود و نه نقش دختر سرسخت برای ویل. دست‌هایم را جلوی صورتم گرفتم و گذاشتم شقیقه‌هایم منقبض شوند. اشک‌ها بدون هق‌هق، داغ و سنگین، از لای انگشتانم سر خوردند. یک دلتنگی خالص، بی‌رحم و ساده؛ دلم خانه‌ام را می‌خواست. فقط همین.
تق.
صدای ضعیفی به شیشه‌ی هلالی پنجره خورد. بی‌حرکت ماندم. شاید صدای باد بود.
نفس حبس‌شده‌ام را رها کردم که دوباره شنیدم:
تق!
انگار سنگ‌ریزه‌ای را محکم به شیشه زده باشند.
کلافه، با گوشه‌ی آستین نم زیر چشم‌هایم را پاک کردم.
اخم‌هایم در هم رفت.
به سمت پنجره رفتم، چفت برنجی‌اش را چرخاندم و لنگه‌های چوبی را به سمت داخل کشیدم.
هوای تیز و خنک شب، مثل یک سیلی ملایم روی صورتم نشست. نور نقره‌ای ماه روی لبه‌ی سنگی پنجره می‌رقصید. سرم را بیرون بردم و حیاط تاریک و بی‌انتهای پایین را نگاه کردم؛ فقط سایه‌ی درختان بلند و سکوت گورستانی قلعه بود.
پرنده پر نمی‌زد.
چند ثانیه همان‌جا ایستادم. نفس عمیقی کشیدم تا ریه‌هایم از سرمای شب پر شود. حالم کمی جا آمد. پنجره را بستم و چفتش را انداختم.
برگشتم سمت اتاق.
نفسم در جا برید؛ صدایی خفه در گلویم شکست و زانوانم خالی کردند. پاهایم زیر تنم تا شدند و محکم روی قالیچه‌ی کف اتاق فرود آمدم. دستم به پایه‌ی میز چنگ انداخت تا تعادلم را حفظ کنم.
روی صندلی دسته‌دار کنار تخت، درست در همان نقطه‌ای که تاریکی و نور ماه به هم می‌رسیدند، کسی نشسته بود.
یک پایش را روی پای دیگر انداخته بود، دست‌هایش را با خونسردی محض روی دسته‌های صندلی تکیه داده بود؛ طوری بی‌خیال و مسلط که انگار من مهمان ناخوانده‌ی خانه‌اش بودم.
صدای خنده‌ی ریزی در گلویش شکست؛ خنده‌ای مقطع و شیطنت‌آمیز.
بعد دستش را جلوی دهانش گرفت، ابروهایش را بالا انداخت و گفت:
— به‌جای تشکر کردن، زانو زدی؟
قلبم داشت از قفسه‌ی سینه‌ام بیرون می‌پرید. با دستپاچگی از روی زمین بلند شدم، گردوغبار لباسم را تکاندم و تلاش کردم لرزش صدایم را مهار کنم:
— تـ... تو کی هستی؟ چطور اومدی داخل؟!
شانه‌ای بالا انداخت، تنش را کمی روی صندلی جابه‌جا کرد و با لحنی طعنه‌آمیز گفت:
— می‌تونستی هنوز اون گوشه کز کنی و به حال خودت اشک بریزی؛ ولی من زحمت کشیدم چندتا سنگ حروم پنجره‌ت کردم تا باد شب هوشیارت کنه. اون‌وقت استقبالت از یک ناجی اینه؟
حرصم گرفت. از لحن مغرور و نیش‌دارش آن‌قدر بدم آمد که ترسم پس نشست:
— ناجی؟! بی‌اجازه پریدی توی اتاق من! اصلا از کی تا حالا سنگ پرت کردن به شیشه اسمش نجات دادنه؟
لبخند کجی زد:
— از وقتی که طرف غرق دلسوزی به حال خودش باشه و برای بیدار شدن، به یک تلنگر نیاز داشته باشه.
دهان باز کردم تا جوابش را بدهم، اما کلمات روی زبانم ماسیدند.
صدایش...
پلک زدم.
چشم‌هایم را ریز کردم و در تاریکی به خطوط چهره‌اش خیره شدم. آن طنین مخملی، نرم و با اعتمادبه‌نفس، چیزی را در اعماق ذهنم خراشید. جایی در همان دنیای در حال فروپاشی، زیر رگبار ترس، من این ریتم صدا را شنیده بودم.
ناخودآگاه پرسیدم:
— چرا حس می‌کنم صدات آشناست؟
مکث کرد.
فقط برای یک صدم ثانیه، آن لبخند از صورتش جمع شد، اما خیلی زود نقاب بازیگوشی‌اش برگشت.
یک قدم جلوتر رفتم:
— قبلا دیدمت؟ کجا بودی؟
سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و با نگاهی بی‌تفاوت به سقف گفت:
— قلعه‌ی قشنگیه، ولی صاحبخونه‌اش انگار زیادی محتاطه، نه؟ درها رو قفل کرده... لابد فکر می‌کنه دنیا ظرفیت دیدن همه‌چیز رو نداره.
با تندی گفتم:
— بحث رو عوض نکن! کی هستی؟
به سمتم برگشت.
چشمانش در نیمه‌تاریکی برق می‌زدند؛ برقی از جنس اطمینانی مطلق:
— چه فرقی می‌کنه کی هستم؟ مهم اینه که تو کی هستی، نایرا... هرچند به نظر میاد خودت فراموشش کردی.
پوزخند زدم.
کلافه، گوشه‌ی تخت نشستم و با صدایی تحلیل‌رفته گفتم:
— من فقط خسته‌ام. فکر می‌کردم قوی‌تر از این حرف‌هام، ولی...
حرفم را برید. با لحنی شبیه به یک استاد بی‌حوصله:
— فکر می‌کردی؟
یک لحظه ماندم. سرم را بالا گرفتم. چیزی در غرورم تیر کشید:
— ضعیف نیستم! خب... هنوزم کم نیاوردم.
لبخند معناداری زد.
به جلو خم شد، آرنج‌هایش را روی زانوهایش گذاشت:
— پس چرا هنوز داری خودت رو با ترس‌هات اندازه می‌گیری؟ چرا هر بار که گذشته یادت میاد، مثل یک بازنده پس می‌کشی؟ تو از چیزی که فکر می‌کنی، خیلی جلوتری.
با تردید و گیجی نگاهش کردم:
— تو از کجا می‌دونی؟
— چون دیدمت.
ضربان قلبم تند شد:
— کجا؟
نگاهش عمیق شد؛ نگاهی که مستقیم در ستون فقراتم تیر کشید:
— اون چیزی که اون روز بیدار شد... توی اون دنیای در حال ریزش... تصادفی نبود.
تمام بدنم یخ کرد. یاد رگ‌های درخشان افتادم، یاد متلاشی شدن آن هیبت تاریک، و آن لحظه ی عجیب که چیزی درونم بیدار شد.
بی‌درنگ پرسیدم:
— چی بود؟ اون چیزی که حسش کردم... چی بود؟
به آرامی گفت:
— قدرت.
ابروهایم گره خورد:
— قدرت چی؟
لبخندش پهن‌تر و مبهم‌تر شد. از روی صندلی برخاست. قامتش کشیده بود و گام‌هایش روی زمین حتی یک خش‌خش ساده هم به جا نمی‌گذاشتند:
— هنوز نمی‌دونی؟
به سمتم نیامد؛ قدمی به سمت تاریکی کنار کمد برداشت.
کلافه شدم:
— جواب منو بده! مورن و ویل می‌گن...
— مورن و ویل، فقط چیزهایی رو بهت می‌گن که برای نگه داشتنت توی این اتاق لازمه.
ایستاد.
به نیم‌رخ برگشت و با همان لحن دوپهلوی گیرا گفت:
— فردا شب، اگر هنوز فکر می‌کنی ناتوانی... سعی کن کاری کنی که خودت هم غافلگیر بشی.
پلک زدم تا بگویم «منظورت چیه؟»
اما وقتی چشم باز کردم، تاریکی کنار کمد خالی بود. صندلی هم خالی مانده بود؛ انگار هرگز کسی رویش لم نداده بود.
هوا یکباره راکد شد. حتی پرده‌های پنجره هم تکان نمی‌خوردند. مثل دودی که در باد گم شده باشد، هیچ ردی از او نمانده بود.
تنها وسط اتاق ایستاده بودم.
نگاهم از صندلی رهاشده به پشت دست‌هایم کشیده شد. جای رد اشک‌ها روی پوستم خشک شده بود، اما دیگر آن حس درماندگی و خفگی گلویم را نمی‌فشرد.
یک شکاف باریک، یک جرقه‌ی کوچک در ذهنم دهان باز کرده بود؛ فکری شبیه به یک زمزمه‌ی خطرناک اما وسوسه‌انگیز:
شاید واقعا چیزهایی در من هست که مورن و ویل هم نمی‌دونن...
دست‌هایم را مشت کردم.
نگاهم را به انعکاس چشمانم در شیشه‌ی تاریک پنجره دوختم و زیر لب گفتم:
— اگر واقعا بتونم چی؟
