
صدای زمزمهوار آب جویبار هنوز زیر پوستم بود، اما سرمای نیمکت چوبی تا استخوانم نفوذ کرده بود.
نگاهم را از خط تلاقی آب و شاخههای افتادهی بید گرفتم و به مورن دوختم. خطوط چهرهاش آرام به نظر میرسید، اما در عمق چشمهایش، گردابی از تردید هنوز میچرخید. از جایم برخاستم، تکهای گل خشکیده را از لبهی لباسم تکاندم و گفتم:
— نیاز دارم یکم تنها باشم.
مورن هم بلافاصله ایستاد. چین آشنایی بین ابروهایش نشست؛ همان اخم محافظهکارانهای که دیگر بیش از آنکه به من حس امنیت بدهد، یادآور قفس بود. نیمگام به سمتم آمد:
— زیاد دور نشو، نایرا.
چند ثانیه مستقیم به مردمکهایش زل زدم. سرم را آرام تکان دادم؛ نه از سر تمکین، بلکه فقط برای اینکه بداند صدایش را شنیدهام، اما قرار نیست افسار گامهایم دست هشدارهای او بماند.
رویم را برگرداندم و مسیر سنگفرش را برخلاف جهت قلعه پیش گرفتم.
نسیم خنکی از میان تنهی درختان میگذشت. هرچه قدمهایم تندتر میشد، انگار آن وزنهی سربی که قفسهی سینهام را مچاله کرده بود، ذرهذره سبکتر میشد. اما مغزم مثل کورهی آهنگری داغ بود. به حرفهای مورن فکر میکردم؛ به ویل، به آن اتاق لعنتی که خالی بود، اما بوی بیداری میداد. چه چیزی را از من پنهان میکردند؟ من کجای این نقشهی کجومعوج بودم که دانستن یک حقیقت ساده باید تمام پایههای این دنیای مخروبه را میلرزاند؟
غرق در هجوم این افکار، پیچهای باریک باغ را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشتم.
مدتی بعد، متوجه شدم صدای جویبار دیگر به گوش نمیرسد. عطر ملایم گلهای باغ هم کمکم جایش را به بوی تند خاک نمخورده و ساقههای لهشده میداد. چند قدم دیگر برداشتم و ناگهان ایستادم.
سنگفرشهای تراشیدهشده تمام شده بودند و پوتینهایم میان خزههای مرطوب و علفهای وحشی فرو میرفتند. درختان بید و افرا به طرز عجیبی به هم فشرده شده بودند؛ شاخههایشان چنان در هم گره خورده بود که نور آفتاب را به باریکههایی کدر و بیرمق بدل میکرد. بوتههای بلند و تیغدار با گلهای ارغوانی تیره، راه را سد کرده بودند.
نگاهم را بالا آوردم و اطراف را از نظر گذراندم.
پشتم را نگاه کردم؛ هیچ قلعهای در کار نبود. حتی دیوارهای بلند سنگی یا سایهی برجهای باریکش هم میان تراکم درختان دیده نمیشدند. انگار قلعه در مهی سنگین بلعیده شده بود، یا باغ خودش را کش داده بود تا مرا در اعماقش گم کند.
قلبم روی دور تند افتاد. اما پیش از آنکه هراس راه گلویم را ببندد، صدای شکستن شاخهای از پشت سر تمام حواسم را جمع کرد.
خش... خش.
چیزی میان شاخوبرگهای فشرده جابهجا میشد.
بدنم برای کسری از ثانیه دستور عقبنشینی داد؛ همان واکنشی که همیشه داشتم، همان ترسی که ویل با هر نگاهش به خوردم داده بود. اما این بار پاهایم را روی زمین قفل کردم. دندانهایم را روی هم فشردم.
دیگر فرار نمیکنم.
بهجای دویدن به سمت مخالف، چرخیدم و مستقیم به سوی بوتههای درهمتنیده گام برداشتم. هر قدمی که برمیداشتم، صدای لرزان نفسم در گوشم میپیچید. انگشتانم را مشت کردم و به دیوارهی سبز شاخهها نزدیک شدم. دستم را بالا بردم تا بوتهها را کنار بزنم که...
شاخهها با شتابی ناگهانی از وسط شکافته شدند.
یک قدم عقب پریدم. نفسم در سینه حبس شد و دستهایم ناخودآگاه گارد گرفتند.
اما جانوری در کار نبود.
او بود.
با همان قامت کشیده، موهای تیرهای که نسیم لابهلایشان موج میانداخت و آن جلیقهی سرمهای که با وقار روی شانههایش نشسته بود. درست مقابلم ایستاده بود و دستهایش را با خونسردی در جیبهایش فرو برده بود.
جا خوردم، اما خیلی سریع خودم را جمعوجور کردم. اخم کردم، قامتم را صاف کردم و با لحنی سرشار از بیحوصلگی گفتم:
— تو بودی؟
منتظر پاسخی نماندم. نیمچرخی زدم و به سمت مخالف راه افتادم تا از او فاصله بگیرم.
صدای گامهای آرامش روی خاک نمناک بلند شد. بهراحتی فاصلهاش را حفظ میکرد، بیآنکه شتابی در رفتارش باشد.
— چیه؟ نکنه منتظرم بودی؟
بیآنکه سرعتم را کم کنم، گفتم:
— نه. چرا باید منتظر تو باشم؟
لبخند کمرنگ و مرموزی روی لبهایش نشست.
— تو واقعا نمیدونی من کیام، نه؟
شانه بالا انداختم.
— نه. ولی تا حالا هرکس رو دیدم که زیادی احساس مهم بودن میکرده، اول از همه همین سوال رو پرسیده.
صدای خندهی ملایم و کوتاهش در هوا پیچید؛ گویی از این نیش کلامی لذت برده بود. دو قدم بلندتر برداشت تا کنارم بیاید. از گوشهی چشم نگاهی به اطراف انداخت و آهسته پرسید:
— گم شدی؟
صاف و قاطع گفتم:
— نه.
— جواب بدی بود.
بدون معطلی جواب دادم:
— سوال بدی بود.
لبخندش عمیقتر شد. نگاهی گذرا به صورتم انداخت؛ انگار از چیزی که سعی داشتم پنهان کنم، سر درآورده بود. غرورم اجازه نمیداد جلوی او درمانده به نظر برسم، حتی وقتی قلبم از وحشت گمشدن میان این درختان غریبه به سینهام میکوبید.
کمی جلوتر از من پیچید، نیمرخ ایستاد و با طمأنینه گفت:
— میخوای راه رو نشونت بدم؟
ایستادم. به چشمهای نافذ و روشنش خیره شدم.
— چطور بهت اعتماد کنم؟
ابرویی بالا انداخت و بهسادگی گفت:
— همونطور که به مورن اعتماد داری.
پوزخندی زدم.
— اون فرق میکنه. اون مراقب منه. ازم محافظت میکنه.
پلک نزد. مخالفت نکرد و صدایش را هم بالا نبرد؛ فقط با همان لحن مسلطی که روی اعصابم خط میانداخت، گفت:
— میدونم. اونوقت... تا کی قراره بهش اعتماد کنی؟ تا وقتی که خودش تصمیم بگیره به اندازهی کافی بزرگ شدی که بتونی برای خودت تصمیم بگیری؟
جملهاش مثل تازیانهای روی همان سوالی نشست که نیم ساعت پیش کنار رودخانه ذهنم را شخم زده بود: «از کی دیگه خودم تصمیم نمیگرفتم؟»
آب دهانم را بهسختی فرو دادم. برای پنهان کردن تزلزلم، لحنم را سرد و کاسبکارانه کردم:
— خیلی خب. در ازاش چی میخوای؟
نیشخند محوی گوشهی لبهایش جا خوش کرد.
— چیز زیادی نیست. فقط میخوام گاهی ببینمت. با هم حرف بزنیم؛ بدون اینکه چیزی از من به مورن و ویل بگی. میتونی؟
چشمهایم را تنگ کردم.
— چرا نباید چیزی بدونن؟
— چون ممکنه کنار من چیزهایی رو بفهمی که اونا نمیخوان به این زودی ازشون باخبر بشی.
نگاهم برای لحظهای روی صورتش ثابت ماند. خودش از من میخواست رازی را پنهان کنم و همزمان از حق انتخابم حرف میزد. تناقضش را میدیدم، اما هنوز نمیدانستم باید آن را نشانهی خطر بدانم یا فرصتی برای فهمیدن چیزی که دیگران از من دریغ کرده بودند.
حسی از کلافگی در دلم جوشید. پایم را روی زمین کوبیدم.
— فکر کردی جواب همهی سوالهای من دست توئه؟ فکر کردی کی هستی؟
سکوت کرد. نگاهم در چشمانش نشست؛ ردی از دروغ یا بلوف ندیدم، فقط آرامشی که نمیتوانستم معنایش را بفهمم.
— نه، نایرا. من حتی ادعا نمیکنم جواب خیلی از سوالهات رو دارم. فقط شاید بتونم کمکت کنم سوالهای بهتری بپرسی.
از این پاسخ به هم ریختم؛ زیادی شبیه همان طفرهرفتنهای فلسفی مورن بود.
— تو هم درست مثل اونی! همهتون فقط بلدین حرف رو بپیچونین!
رویم را برگرداندم تا بروم، اما صدای گرمش مانعم شد.
— نه، نایرا. من فقط نمیخوام وانمود کنم که جواب دادن به هر سوالی، لزوما به نفع توئه.
ایستادم، بیآنکه برگردم.
ادامه داد؛ کلماتش این بار نرم و درعینحال سنگین بودند.
— ولی... من میتونم بذارم خودت تصمیم بگیری که میخوای جوابها رو بشنوی یا نه.
بهآرامی برگشتم. چشمانم روی صورت خونسردش قفل شد. جملهاش ضربهی سهمگینی بود. او به من وعدهی بهشت نمیداد؛ داشت چیزی را پیش چشمم میگذاشت که در این جهان از دست داده بودم: حق انتخاب.
کمی مردد ماندم. گلویم خشک شده بود.
— اگه بهت اعتماد نکنم چی؟
شانهای بالا انداخت. نگاهش برای یک لحظه عمیقتر شد.
— اونوقت دستکم این تصمیم رو خودت گرفتی.
برای لحظهای ذهنم خالی شد. کلماتش درست به همان نقطهای از روحم نشستند که تازه ترک برداشته بود. دیگر مهم نبود او کیست یا چه خطری دارد؛ مهم این بود که حتی پس زدن او هم باید انتخاب خودم میبود، نه تصمیمی که ترس یا نگرانی دیگری برایم گرفته بود.
چند ثانیه با خودم کلنجار رفتم و بعد نفس عمیقی کشیدم.
— باشه... ولی من چطوری پیدات کنم؟
لبخند ظریفی زد.
— کافیه صدام کنی.
پیشانیام چین خورد.
— من که نمیشناسمت. حداقل اسمت رو بگو.
یک قدم جلو آمد. وقارش خیرهکننده بود. دست راستش را با نرمی و احترامی بینقص به سویم دراز کرد.
چشمهایش در نور کدر جنگل درخشیدند.
— آلریس.
به دست کشیدهاش نگاه کردم و بعد به چهرهاش. دستش همچنان میان ما دراز مانده بود؛ انتظاری خاموش که نمیدانستم باید به آن پاسخ بدهم یا نه.