
یک شب در باشگاه نویسندگی، چالشی داشتیم با عنوان «فقط صدا»؛ قرار بود یک گفتوگو بنویسیم، فقط با دیالوگهای دو شخصیت و بدون هیچ توضیح اضافهای.
من اما آن شب هیچ ایدهای نداشتم. هی به این فکر میکردم که خب، حالا من باید دربارهی چی بنویسم؟
همان شب، طبق معمول، قبل از خواب برای پسرم قصه و لالایی گذاشتم و بعد طبق عادت همیشگیمان، شروع کردم به جواب دادن سوالهای ریز و درشتش.
وسط همان سوالوجوابهای شبانه، یک گفتوگوی بامزه شکل گرفت؛ گفتوگویی که خیلی زود فهمیدم میتواند خمیرمایهی همان چالش باشد.
این نوشته، حاصل همان شب است؛ یک گفتوگوی ساده بین یک مادر و پسر هفتسالهاش، دربارهی سنگ بودن، آدم بودن و سوالهایی که گاهی از قد ما بزرگترند.
بماند اینجا به یادگار...
_ مامان، من سنگم؟
• وا... این چه حرفیه آخه؟ معلومه که نه. تو انسانی.
_ انسان چیه؟
• یعنی آدم دیگه. آدمها مغز دارن، فکر میکنن، حرف میزنن، سوال میپرسن... مثل تو.
_ مغز چیه؟
• وای خدایا... پسرکم، تو همش هفت سالتهها. این وقت شب چرا اینقدر سوالای فلسفی میپرسی؟
_ فلسفی چیه؟
• یعنی سوالایی که جوابش از قد خودمون بزرگتره. سوالایی که حتی آدمبزرگها هم همیشه جوابشونو نمیدونن.
_ آخه مامان...سنگها که نمیخوابن. خب منم خوابم نمیبره. میگم شاید منم یه سنگم که فقط حرف میزنه. نه؟
• عجب... ای وروجک! باشه، تو بردی. آقای سنگ سخنگو، ولی سنگهای سخنگو هم باید بخوابن، میدونستی؟
_ مامان، سنگها مامان دارن؟
• نه قربونت برم. سنگها مامان ندارن که شبها پتو بکشه روشون، بغلشون کنه و بگه بخواب. ولی تو داری. پس دیدی سنگ نیستی؟
_ خب باشه... پس من یه آدمم که... شبیه سنگها بیداره.
• آفرین، پسر فیلسوفم. حالا بخواب. فردا صبح اگه بازم سوال داشتی، قول میدم جوابتو بدم. باشه؟
_ باشه، مامان... دوستت دارم.