
حس میکنم ظرفم خالی شده.
هر بار که این اتفاق میافتد، اولش باور نمیکنم. با پشت دست چشمهایم را میمالم، انگار تقصیر از دید من است، نه از ظرف. دوباره نگاه میکنم.
نه. هیچچیز نیست.
پس چرا باز هم زور میزنم؟ چرا دستم را توی ظرفی میکنم که میدانم ته کشیده، به امید اینکه شاید یک ذره، یک خرده، یک چیز کوچک هنوز تهاش مانده باشد؟
حالا چطور باید پرش کنم؟
بحث پولش نیست؛ خدا را شکر، در این دنیا پر کردن ظرف مجانیست. لازم نیست کاسهی گدایی دستم بگیرم. اطرافم پر است از آذوقه؛ کتاب، تصویر، حرف، خاطره. هر کدامشان میتوانند لقمهای باشند برای این ظرف.
اما مشکل، کمبود آذوقه نیست.
میدانی چیست، رفیق؟
حس میکنم دندانهایم لق شده. توان جویدن ندارم.
حتی اگر توانش را هم داشته باشم، همان لحظه اشتها ندارم. انگار بدنم آذوقه میبیند، اما دلم رویش را برمیگرداند.
این عجیبترین نوع گرسنگیست؛ گرسنهای که جلوی سفره نشسته، اما دستش برای برداشتن نمیرود.
و گاهی، حتی بدتر؛ به جای اینکه به ظرف خودم فکر کنم، حواسم پرت ظرفهای خالی بقیه میشود. نگاه میکنم، میبینم فلانی هم ظرفش خالیست، بهمانی هم کم دارد.
یک لحظه خیال میکنم تنها نبودن در خالیبودن، از سنگینیاش کم میکند.
اما ظرف من همچنان خالیست؛ فقط حالا با چند نفر دیگر همراهم.
شاید ظرف خالی، همیشه نشانهی تمام شدن نباشد.
شاید بعضی وقتها باید دست از پر کردنش بردارم و بگذارم کمی خالی بماند.
نمی دانم، شاید هم لازم نیست هر خالیای، فورا پر شود.
شاید بعضی ظرفها خودشان میدانند چه وقت دوباره پر شوند. اینطور نیست؟