
دینگ...
صدای خاموش شدنِ فر، رشتهی افکارم را پاره کرد.
عالی شد؛ اینهم از کیکِ عصرِ جمعهمان.
پسر کوچکم، مثل کوآلایی که به درختِ مورد علاقهاش چسبیده باشد، بغلم کرده بود و پشتِسرهم میگفت: «مامان، خیلی دوستت دارم! عاشقتم. تو برای من خیلی زحمت میکشی.»
میانِ قربانصدقه رفتنهایمان، ذهنم درگیرِ تمامِ کارهایی بود که باز هم وقت نکردم سراغشان بروم.
دینگِ دومی که شنیدم، از درونِ مغزم بود؛ یک سؤال، یک ایده...
چه میشد اگر خدا هم صندوقِ پیشنهادات و انتقادات داشت؟
مکانی که نامههایمان مستقیم به دستش برسد، او بخواند و پاسخ بدهد. احتمالاً این صندوق از آنهایی بود که هر شب خالیاش میکردند و صبح میدیدند دوباره پر شده؛ چون آدمیزاد تنها موجودی است که میتواند پنج دقیقه بعد از گفتنِ «خدایا شکرت»، یک لیستِ اعتراضآمیزِ بلندبالا بنویسد.
منظورم چیزی شبیه به این است:
📮 صندوق پیشنهادات و انتقادات - نسخهٔ آسمانی
شماره: ۳۴۸۲۱
موضوع: اعتراض به مدتِ شبانهروز
متن: با سلام و احترام. لطفاً مدتِ هر شبانهروز از ۲۴ ساعت به ۴۸ ساعت افزایش یابد. اینجانب نویسندهام و برنامهریزیِ فعلیِ جهان با ددلاینهای بنده همخوانی ندارد. با تشکر.
و خدا احتمالاً با فونتی شکیل پاسخ میداد:
«پیشنهاد شما دریافت شد. اما سؤالی ذهن مرا درگیر کرد... اگر زمان را ۴۸ ساعته کنیم، مطمئنی بهجای دو برابر کار، دو برابر استراحت میکنی؟ یا فقط پروژههایت را دو برابر میکنی؟»
با شناختی که از خودم دارم، جوابم این است: «خب... راستش... شاید دو برابر کار کنم؛ یک رمانِ دیگر شروع میکردم، یک دورهٔ جدید میرفتم، زمانِ بیشتری را با خانواده میگذراندم، پول در میآوردم... بههرحال، انسان طماع است!»
اما اگر واقعاً همچین امکانی وجود داشت، به جای گله از کمبودِ وقت، لیستِ اعتراضاتم را اینطور مینوشتم:
در بابِ طراحیِ انسان و روابط:
تشخیصِ اصالت: لطفاً آدمهای واقعی را از آنهایی که نقش بازی میکنند متمایز کنید. مثلاً یک علامتِ قابلتشخیص بدهید؛ فکرش را بکن موقع دروغ گفتن، برای سه ثانیه پیکسلپیکسل شوند!
شاید خدا هم در پاسخ می گفت:
بارها نشانت دادم؛
اما تو هر بار اسمِ هشدار را گذاشتی: سوءتفاهم.
پیشنمایشِ عواقب: آیا میشود برای هر تصمیمِ مهم، یک گزینهی «پیشنمایش» اضافه کرد؟
ممکن بود در پاسخ بگوید:
نسخهی پیشنمایش فعال بود؛
اسمش تجربهی دیگران بود،
ولی شما معمولاً روی گزینهی “برای من فرق میکند” کلیک کردید.
برچسبِ هشدار: کاش آدمها قبل از وارد شدن به زندگیِ یکدیگر، برچسبِ هشدار داشتند: شکننده، خودخواه، موقت، وابستهکننده یا نیازمندِ تعمیراتِ اساسی.
دفترچه راهنمای عشق: این نسخهی فعلی بیش از حد آزمایشی است و باگهای عجیبی دارد. اگر کسی قرار نیست ما را دوست داشته باشد، لطفاً جذابیتش برای ما بهطور خودکار غیرفعال شود!
تغییرِ وضعیت: لطفاً صدای وجدانِ بعضیها را از حالتِ بیصدا (Mute) خارج کنید.
در بابِ سختافزارِ بدن:
مدیریتِ ناسازگار: چرا قلب و عقل در دو ادارهی جدا کار میکنند و هیچوقت جلسهی هماهنگی ندارند؟
بروزرسانیِ ارگانها: چرا دندان دوباره رشد نمیکند، اما موهای زائد با انگیزهای مثالزدنی به مأموریتِ خود ادامه میدهند؟
احتمالا این بار می گفت:
درخواست شما ثبت شد؛
اما واحد رسیدگی اعلام کرده موهای زائد از کارکنان پرتلاش مجموعهاند و فعلاً برنامهای برای تعدیلشان وجود ندارد
در بابِ فلسفه و رنج:
آموزش: اگر رنج باعثِ رشد میشود، امکانِ رشد با آموزشِ ویدیویی وجود ندارد؟
فکر می کنم این بار می گفت:
آموزش ویدیویی فرستادم؛
اسمش تجربهی دیگران بود.
اما معمولا پیش از پایان ویدئو،صفحه را می بندید.
اقتصادِ درونی: چرا بهترین درسها را گرانترین آدمها به ما میدهند؟ امکانِ پرداختِ اقساطی نیست؟
و پیشنهاداتِ تاریکتر (آنهایی که نیمهشب به ذهن میآیند):
برای زخمهایی که دیده نمیشوند هم کبودی طراحی کنید؛ شاید مردم باور کنند زخمی هستیم.
کاش هرکس صدایِ شکستنِ قلبی را که خودش شکسته، یکبار میشنید.
لطفاً هیولاها را زشتتر خلق کنید؛ اینکه بعضیهایشان زیبا، مؤدب و دوستداشتنیاند، روندِ شناسایی را مختل کرده است.
شاید آخرِ شب، زیرِ تمامِ این اعتراضها، تنها یک جمله نوشته میشد:
«بیشترِ چیزهایی که از من میخواهید، قرار بود خودتان برای یکدیگر باشید.»
و در گوشهی صندوق، یک یادداشتِ اداریِ کوچک:
«درخواستِ حذفِ اختیار و حفظِ همزمانِ انسانیت، قابلِ رسیدگی نیست.»