آنقدر تنگ و تاریک است که انگار درون یک تابوت نفس میکشم.
نفسم از بوی نم و خاک پوسیده سنگین شده.
تنها از بالا، باریکهای نور میرسد—شاید نجات، شاید فقط وسوسهی رهایی.
گاهی خیال میکنم این خط باریک، روزی شکوفه خواهد داد…
میشود بال گشود و پرواز کرد؟
کاش میشد.
اما بالهایم با گیرههای سربی قفل شدهاند.
دستوپا میزنم. فرو میافتم. باز هم دستوپا… بیحاصل، بیپایان.
همه خاطرههایی که از سقف چکه میکند، خنجری زهرآلود میشود و سینهام را میشکافد.
خاطرات، زمانی مقدس بودند؛ حالا کابوس شبانهام.
آهای… کسی هست؟
صدایم را میشنوی…؟
اینجا، زندانی ذهن خویشم.
و هیچکس، هیچ کلیدی، نیست.
(آرزو کامیاب )
