گاهی فکر می‌کنم من آدم حرف زدن نیستم.
از گفتن چیزی که نباید، از ناراحت کردن کسی، از شوخی بی‌جایی که شاید تا مدت‌ها جا خوش کند در خاطر آدم‌ها. از اینکه جمله‌ای از دهانم بیرون بیاید و دیگر نشود پسش گرفت. برای همین، بیشتر وقت‌ها سکوت می‌کنم. سکوت، دست‌کم برای من، امن‌ترین جای دنیاست.
در دنیای واقعی، به‌ندرت از کسی سوال می‌پرسم. به‌خصوص سوال‌های شخصی. گاهی حتی چیزی به ذهنم نمی‌رسد که بپرسم. وقتی کسی می‌گوید «فلانی چی گفت؟ با اون موضوع چه کار کرد؟» جوابم همین است: «نمی‌دونم، خبر ندارم.»
و ته دلم فکر می‌کنم اگر خودش می‌خواست، می‌گفت. شاید دلش نخواهد درباره‌اش حرف بزند. شاید سوال من معذبش کند. پس چه بهتر که چیزی نپرسم.
همین شده که بعضی‌ها فکر می‌کنند آدم سردی‌ام؛ بی‌تفاوت به آدم‌ها و اتفاق‌های زندگی‌شان.
اما نمی‌دانم چطور باید توضیح بدهم که همیشه این‌طور نیست.
برای من، سوال پرسیدن گاهی شبیه در زدن است؛ در خانه‌ای که نمی‌دانم صاحبش دلش می‌خواهد بازش کند یا نه. برای همین، ترجیح می‌دهم پشت در بمانم و منتظر شوم. نه برای اینکه بی‌خیالم، چون نمی‌خواهم بی‌اجازه وارد شوم.
فقط یک مشکل هست؛ از بیرون که نگاه کنی، کسی که پشت در ایستاده و در نمی‌زند، شاید اصلا به نظر برسد که رفته است.
شاید سکوت من، جور ناشیانه‌ای از احترام باشد؛ احترامی که بلد نیستم درست نشانش بدهم. شاید هم نوعی مراقبت باشد از مرزهای دیگران؛ مراقبتی که گاهی آن‌قدر پیش می‌رود که فاصله می‌سازد.
بااین‌حال، بعضی شب‌ها، وقتی سروصدای روز می‌خوابد، فکری دست از سرم برنمی‌دارد.
نکند بعضی آدم‌ها منتظر همان یک سوال بوده‌اند؟
نکند کسی دلش می‌خواسته بپرسم «حالت چطوره؟» و من، از ترس اینکه مزاحم خلوتش شوم، حتی فرصت نداده‌ام چیزی بگوید؟
شاید گاهی سکوتی که از نظر من نشانه‌ی احترام است، از نظر دیگری معنای دیگری داشته باشد. شاید او هم درست مثل من، منتظر مانده باشد؛ با این تفاوت که هر کدام‌مان خیال کرده‌ایم دیگری تمایلی به نزدیک شدن ندارد.
نمی‌دانم. شاید همه‌مان گاهی میان دو ترس گیر می‌کنیم؛ ترس زیادی نزدیک شدن و ترس به‌اندازه‌ی کافی نزدیک نبودن.
شاید لازم نیست همیشه سوال‌های بزرگی بپرسیم یا از کسی بخواهیم چیزی را که آماده‌ی گفتنش نیست، با ما در میان بگذارد. گاهی یک جمله‌ی ساده کافی‌ست:
«اگه خواستی حرفی بزنی، اینو بدون که من هستم.»
نه اصراری، نه انتظاری. فقط به‌اندازه‌ی اینکه کسی بداند اگر روزی دلش خواست حرف بزند، لازم نیست تنهایی دنبال گوش شنوا بگردد.
شاید من هنوز هم آدم سوال پرسیدن نباشم. شاید هنوز هم خیلی چیزها را نپرسم و از کنار خیلی حرف‌ها، بی‌آنکه بدانم پشتشان چه گذشته، بگذرم.
اما شاید بتوانم گاهی به‌جای اینکه فقط پشت در بمانم، چراغی روشن بگذارم؛ نه برای اینکه کسی را به داخل دعوت کنم، فقط برای اینکه بداند اینجا، اگر روزی خواست، جایی برای حرف زدن هست.
شاید همیشه نتوانم حرف درستی پیدا کنم.
اما می‌توانم کاری کنم که آدم‌ها برای حرف زدن با من، مجبور نباشند اول از خودشان دعوت کنند.
