
دیشب رو تا صبح پلک نزدم. بعد طلوع، از خستگی بیهوش شدم؛ دو ساعت بعد مجبور شدم پاشم. سرم گیج میره، عصبیام. با خودم غر میزنم: واقعاً ارزشش رو داشت؟ چرا اینقدر کنجکاوی؟ همیشه وقتی چیزی پیدا میکنی، باید ته و توش رو دربیاری، تا مغزت خفه شه؟ آخه نمیتونی یه بارم نیمه ول کنی بری؟
از خدا که پنهون نیست، از شما چه پنهون؛ یه اپلیکیشن پیدا کرده بودم و انگار یه خوره افتاده بود به جونم، تا صبح زوم کرده بودم روش. میدونستم اعتیاد میاره. گفتم من؟ نه بابا، تفریحی میزنم. تفریحی تفریحی… دیدم صبحه و زیر چشمام داغونه.
ولی یه خوبیش این بود؛ فهمیدم تهش واقعا هیچی نیست. مغز گاهی یه دوپامین کوچولو رو با هزار توجیه خلاقانه میچسبونه بهت. وقتی اشباع شدم، اپ رو پاک کردم. دیگه حتی هوسش رو هم نکردم. خدایی راست بگو، قبول داری که من معتاد نمیشم؟ 😏
قبلاً چند بار سعی کرده بودم بذارمش کنار، ولی همیشه فکر میکردم هنوز چیز جدیدی مونده، هنوز یه کشفِ مخفی… اما این بار دیگه تموم شد. هیچی توش نمونده بود. شاید اگه فردا یه برنامه مشابه ببینم، حتی سراغشم نرم.
یاد یه خاطره افتادم، گوش کن: یه روز رفیقم یه دلستر انگور آورد، گفت: «بیا اینو بزنیم تو رگ، با همه فرق داره!» ریختم تو لیوان، بو کردم—دقیقا مثل اون زهرماریها بود. (حالا نپرس از کجا میدونم… خودت که میدونی کنجکاوم!)
رفیقم سر کشید و بعد چند دقیقه گفت: «حسش میکنی؟!» بهش نگاه کردم: «عزیزم، تو با بوی نون هم مست میشی، الکی فاز برندار!» دلستر رو بلند کردم جلوی چشمم: لامصب، تو دلستری؛ لااقل بوی شراب نده!
حرفم چیه؟ تا وقتی چیزی رو کامل تجربه نکردی و کنار نذاشتی، کوچکترین خاطرهای، مغزت رو میبره سر همون حال و هوا.
خلاصه که مغز همیشه دنبال یه فاز جدید، اما تو حق داری تا تهش بری. حداقل ترین کاری که می تونیم بکنیم، اینه که برای رها کردن هر چیزی،دلیل محکمی براش داشته باشیم.
( آرزو کامیاب )