
بچه که بودم، وقتی دنیا زیادی سخت میگرفت، یک آرزوی خیلی ساده داشتم.
کاش یک اتاق جدا داشتم.
همین.
یک اتاق کوچک که مال خودم باشد.
درش را ببندم و دیگر صدای کسی را نشنوم.
جایی که بتوانم برای خودم کار کنم، پول دربیاورم و هیچکس نگوید:
«خرت به چند؟»
آن موقع فکر میکردم اگر فقط یک اتاق داشته باشم، همهچیز درست میشود.
بزرگتر که شدم، فهمیدم قرار نیست کسی آن اتاق را به من بدهد.
یک نگاه به خودم انداختم؛
نه پولی داشتم، نه راهی برای رفتن.
پس چه کار میکردم؟
آها...
فرار میکردم به دنیای رویا.
برای خودم یک خانه ساخته بودم.
یک خانهی واقعی، با پنجرههای بزرگ و اتاقهایی که هیچکس جز خودم کلیدشان را نداشت.
کار میکردم.
پول داشتم.
آزاد بودم.
هر کاری میخواستم میکردم.
اگر تصمیم اشتباهی میگرفتم، خودم مسئولش بودم.
اگر خراب میکردم، خودم درستش میکردم.
و اگر درست نمیشد؟
فدای سرم.
حداقل کسی نبود بالای سرم ایستاده باشد و بگوید:
«دیدی گفتم؟»
آنجا میتوانستم اشتباه کنم، بدون اینکه بابت اشتباهم کوچک شوم.
میتوانستم مسیرم را عوض کنم، بدون اینکه مجبور باشم برای تغییر عقیدهام به کسی توضیح بدهم.
میتوانستم فقط خودم باشم.
شبهایی که دلم میگرفت، بند و بساطم را جمع میکردم، چمدانم را میبستم و میرفتم.
نه هواپیما میخواستم، نه بلیت.
چشمهایم را میبستم و...
رسیده بودم.
دنیای رویا بهترین جای دنیا بود.
چون فقط متعلق به من بود.
هر وقت حالم خوب میشد، برمیگشتم.
به همین دنیا.
به همین خانه.
به همین زندگی.
و دوباره وانمود میکردم همهچیز روبهراه است.
تا اینکه بزرگ شدم.
زندگی شلوغتر شد.
کارها بیشتر شدند.
آدمها بیشتر شدند.
و من، کمتر و کمتر فرصت کردم چمدانم را بردارم و بروم.
اول چند روز نرفتم.
بعد چند هفته.
بعد چند ماه.
تا یک روز فهمیدم خورشید دنیای رویا دیگر مثل قبل نمیتابد.
دیوارهای خانهام تار عنکبوت بسته بود.
پنجرهها خاک گرفته بودند.
و بدتر از همه...
آدرسش را فراموش کرده بودم.
آن روز فهمیدم بعضی جاها را وقتی زیاد ترک کنی، دیگر راه برگشتشان را پیدا نمیکنی.
من ماندم و روزگار.
من بزرگ شده بودم.
ولی روزگار هم دستش سنگینتر شده بود.
گاهی با خودم فکر میکردم چرا باید آدم را با یک شکنجهگر به اسم زندگی بزرگ کنند؟
چرا هیچکس به ما یاد نمیدهد وقتی دیگر جایی برای فرار نداریم، کجا برویم؟
من دیگر دنیای رویا را نداشتم.
وقتی میترسیدم، باید میماندم.
وقتی میشکستم، باید جمعش میکردم.
وقتی زمین میخوردم، باید خودم بلند میشدم.
دیگر اتاقی نبود که درش را ببندم و بگویم:
«امروز نه.»
باید سینه سپر میکردم.
باید دوام میآوردم.
و دوام هم آوردم.
اما یک چیز را خیلی دیر فهمیدم.
من تمام آن سالها واقعا دنبال فرار نبودم.
من فقط دنبال جایی برای برگشتن بودم.
جایی که اگر دنیا خستهام کرد، بتوانم چند ساعت خودم باشم.
جایی که اشتباه کردن، جرم نباشد.
جایی که کسی بابت خسته بودنم از من توضیح نخواهد.
جایی که مجبور نباشم قوی باشم.
و شاید برای همین است که هنوز گاهی دلم میخواهد همهچیز را رها کنم و بروم.
نه اینکه از زندگی فرار کنم...
فقط برای یکبار هم که شده،
جایی بروم که هیچکس مرا نشناسد.
یک خانهی کوچک برای خودم بسازم.
درش را ببندم.
چمدانم را گوشهای بگذارم.
و بعد، آرامآرام...
دوباره خودم را از نو پیدا کنم.
شاید بزرگ شدن همین باشد.
اینکه یک روز میفهمی دیگر آن اتاق کوچک را نداری.
دیگر آن دنیای رویا را نداری.
و با این حال...
یک گوشه از همان بچه هنوز درونت نشسته،
زانوهایش را بغل کرده
و منتظر است یک نفر بالاخره به او بگوید:
«اشکالی ندارد.
امشب لازم نیست قوی باشی.»