
نمیدونم بقیه هم همینطورن یا نه، اما من این روزها بیشتر از قبل، به درههایی سقوط میکنم که تهشون معلوم نیست.
گاهی چند ساعت، گاهی چند روز، توی پایینترین نقطهی روحم میمونم. جایی که همهچیز سنگین میشه؛ حتی نفس کشیدن.
و وقتی به زحمت راه برگشت رو پیدا میکنم، تازه میفهمم شاید اون سقوط، بیدلیل نبوده.
یا شاید فقط دارم اینطوری برای خودم توجیهش میکنم.
نمیدونم.
شاید مهم هم نیست.
روزهایی هست که فقط بنبست میبینم. هر مسیری رو که نگاه میکنم، یه دیوار جلوشه.
اما بعد، یهو، بدون هیچ هشداری، یه موج از یه جایی سر میرسه و همون دیوار رو میشکنه.
من سوار اون موج میشم و بالا میام.
و عجیب اینجاست که گاهی درست وقتی فکر میکنم دیگه هیچ راهی نیست، چیزی پیدا میشه که اصلاً دنبالش نبودم.
بذار رک بگم.
حالم خیلی بد بود.
غمگین، خسته، بیحوصله.
حتی توان این رو نداشتم که بدنم رو تا باشگاه بکشم.
از جو باشگاه هم خوشم نمیاد، ولی رفتم. با هر سختیای که بود.
یک ساعت جنبوجوش، همین.
وقتی برگشتم خونه، چند ساعتی تنها موندم.
و توی همون سکوت، چند تا ایده اومد سراغم.
چند تا بنبست شکست.
چند تا چیزی که تا چند ساعت قبل به نظرم غیرممکن میاومد، یهو قابل امتحان شد.
با خودم گفتم به امتحانش میارزه؛ اگه هم نشه، چیزی از دست نمیدم.
همونجا بود که دوباره به این درهها فکر کردم.
شاید دیدم نسبت به فرودها عوض شده.
دیگه خودم رو برای حال بدم سرزنش نمیکنم.
اسمش رو گذاشتم «درهی ایده».
چون هر بار که از تهش بالا میام، دست خالی نمیام.
با خودم چند تا ایدهی تازه میارم.
چند تا نگاه جدید.
چند تا سؤال که قبلتر به ذهنم نرسیده بود.
چیزهایی که شاید اگر روزهایم معمولی و آرام میگذشتند، هیچوقت پیدایشان نمیکردم.
شاید ما همیشه در حال خوب، خلاق نیستیم.
گاهی بعضی از عمیقترین حرفها، بعضی از بهترین تصمیمها، از دل همان روزهایی بیرون میآیند که فکر میکردیم هیچ چیز خوبی قرار نیست ازشان بیرون بیاید.
نه اینکه تاریکی رو بخوایم.
نه اینکه بخوایم غمگین باشیم تا چیزی خلق کنیم.
فقط وقتی تاریکی اومد، شاید بد نباشه یاد بگیریم تمام چیزی که با خودش آورده، ممکنه تاریکی نباشه.
شاید بشه از توی اون همه آشفتگی، چیزی پیدا کرد.
یک ایده.
یک تصمیم.
یک جمله.
یا حتی فقط یک راه کوچک برای برگشتن.
پس شاید فرو رفتن، همیشه به معنی تمام شدن نیست.
شاید بعضی وقتها، فقط باید کمی پایینتر بروی تا چیزی را ببینی که از بالا دیده نمیشد.
و بعد، وقتی موج رسید، سوارش شوی.
من هنوز خیلی وقتها توی اون درهها گیر میکنم.
اما حالا، وقتی پایین میافتم، کمتر از قبل میترسم.
چون میدونم شاید وقتی برگردم بالا، چیزی با خودم آورده باشم.
چیزی که ارزشش را داشته باشد.