یک سال از عمرم را برایش گذاشتم.
یک سال؛ صبحها، شبهای دیروقت، یادداشتهای گوشی، جملههایی که ناگهان به ذهنم میرسیدند و باید خودم را به جایی میرساندم که قبل از فرار کردنشان، بنویسمشان.
شاید باورت نشود، اما شخصیتهایش را جوری میشناختم که بعضی آدمهای واقعی زندگیام را آنطور نمیشناختم.
میدانستم فلان کاراکتر وقتی عصبانی میشود، اولین کلمهای که به زبان میآورد چیست. میدانستم دستهایش را چطور تکان میدهد، چطور راه میرود، از چه چیزی میترسد.
میدانستم کدامشان از باران و خیس شدن بدش میآید و کدامشان دیوانهوار عاشق باران است.
برایشان ذوق داشتم.
برایشان بیخوابی کشیدم.
زندگیشان کردم.
و بعد، یک روز، گذاشتمشان کنار.
نه اتفاق خاصی افتاد.
نه تصمیم بزرگی گرفتم.
فقط یک روز ننوشتم.
بعد یک هفته گذشت و ننوشتم.
بعد یک ماه.
و هر بار که فایل داستان را باز میکردم، چیزی سنگین روی سینهام مینشست.
اما نه از سر دلتنگی.
از سر ترس.
ترس از اینکه شاید دیگر آن آدمی نباشم که این داستان را شروع کرده بود.
ترس از اینکه هر جملهای که حالا مینویسم، شبیه جملههای آن روزها نباشد.
ترس از اینکه برگردم و بفهمم چیزی که آنهمه دوستش داشتم، دیگر به اندازهی آن روزها برایم خوب نیست.
مدتی فکر میکردم مشکل از داستان است.
بعد فهمیدم شاید مشکل، خودم باشم.
این عادت همیشگیام به نصفه گذاشتن.
یک پوشه پر از فیلمهایی که هیچوقت تا آخر ندیدم.
یک آهنگ که بارها وسطش رهایش کردم.
کتابی که صفحهی صد و بیستمش ماههاست باز مانده.
و کتابهای دیگری که حتی یادم نیست چرا دیگر سراغشان نرفتم.
انگار شروع کردن را خوب بلدم.
شروع کردن همیشه هیجان دارد.
همهچیز ممکن است.
هنوز هیچچیز خراب نشده.
هنوز میتوانی تصور کنی چیزی که داری میسازی، قرار است فوقالعاده از آب دربیاید.
اما یک جایی از راه، تمام کردن ترسناک میشود.
چون وقتی تمامش میکنی، دیگر نمیتوانی پشت
«شاید» پنهان شوی.
دیگر آن داستان، همان چیزی است که نوشتهای؛
نه چیزی که در ذهنت میتوانست باشد.
اگر تمامش نکنی، همیشه میتوانی به خودت بگویی:
«یه روز برمیگردم سراغش و بهتر از چیزی که فکر میکردم درمیاد.»
و شاید همین، عجیبترین بخش ماجرا باشد.
گاهی ناتمام گذاشتن، فقط فرار کردن نیست.
یک جور محافظت کردن از خودت است.
تا وقتی تمام نکردهای، مجبور نیستی بفهمی واقعاً چقدر خوب بودهای.
مجبور نیستی با نتیجه روبهرو شوی.
مجبور نیستی ببینی آیا آن چیزی که در ذهنت ساخته بودی، در دنیای واقعی هم همانقدر زیبا از آب درمیآید یا نه.
اما این محافظت، بهایی دارد.
قیمتش این است که هیچوقت هم نمیفهمی واقعاً چهقدر میتوانستی خوب باشی.
آن داستان هنوز یک جایی هست.
توی یک پوشه.
لای فایلهای قدیمی.
و شاید بیشتر از آن، یک گوشهی ذهنم.
بعضی شبها که خوابم نمیبرد، به شخصیتهایش فکر میکنم.
به اینکه اگر رهایشان نمیکردم، الان کجا بودند.
چه اتفاقی برایشان افتاده بود.
آخر داستانشان چه میشد.
گاهی حتی دلم میخواهد فایل را باز کنم.
اما هنوز میترسم.
شاید یک روز برگردم.
شاید هم نه.
ولی فکر میکنم شاید لازم نیست برای برگشتن، اول مطمئن شوم همان آدم سابقم.
شاید قرار نیست ادامهی آن داستان را همان آدمی بنویسد که شروعش کرد.
شاید آدمها حق دارند وسط یک داستان تغییر کنند.
حق دارند عوض شوند، مکث کنند، گم شوند و دوباره برگردند.
و شاید نصفهماندن، همیشه شکست نیست.
گاهی فقط یک مکث طولانیست.
شاید تمام کردن، آنقدرها هم که فکر میکنیم سخت نیست.
شاید تمام کردن فقط همین باشد:
یک روز، بیترس از اینکه دیگر آن آدم سابق نیستی،
دوباره فایل را باز کنی،
به همان صفحهی نیمهکاره برگردی،
و این بار...
فقط یک جملهی دیگر بنویسی.