این نوشته در پاسخ به چالشیست که به دعوت دوست ویرگولیام، «قوی سیاه»، در آن شرکت کردم.
قرار بود برای چند دقیقه، جای جنس مخالف بنشینیم و عشق را نه از نگاه خودمان، بلکه از نگاه او ببینیم.
راستش را بخواهید، اول فکر نمیکردم آدم مناسبی برای این چالش باشم! 😅
اما گفتم شاید قرار نیست حتماً جواب درست را بدانم؛ شاید فقط باید برای چند دقیقه، زندگی را از پنجرهی دیگری نگاه کنم.
و این شد حاصل آن چند دقیقه...!

روز اولی که دیدمش، نمیدانستم باید با این رابطه چه کنم.
هنوز برای خودم هم روشن نبود چه اتفاقی دارد میافتد. انگار قلبم زبان تازهای پیدا کرده بود و من باید از اول یاد میگرفتم چطور با آن حرف بزنم.
اما خیلی زود فهمیدم کنار او آرامشی دارم که هیچوقت کنار آدم دیگری تجربه نکرده بودم.
از سکوتش خوشم میآمد.
سکوتی که نه خالی بود، نه سنگین و نه سرد؛ پر بود از چیزهایی که لازم نبود به زبان بیایند.
هنوز آن روز کنار چشمه را یادم هست.
پاهایش را در آب گذاشته بود و چشمهایش را بسته بود. باد موهایش را به بازی گرفته بود و من، بیآنکه بدانم چرا، فقط نگاهش میکردم.
هیچ اتفاق خاصی نیفتاده بود.
نه حرف عاشقانهای زده شد، نه دستم را گرفت، نه حتی نگاهم کرد.
اما همانجا، کنار همان چشمه، چیزی درون من آرام گرفت؛ چیزی که سالها بود نمیدانستم چطور باید ساکتش کنم.
آن روز فهمیدم گاهی آدم عاشق کسی نمیشود چون قلبش را به تپش میاندازد.
گاهی عاشق کسی میشود چون برای اولین بار، قلبش را آرام میکند.
من همیشه فکر میکردم سکوت یعنی چیزی برای گفتن نداری.
فکر میکردم اگر کنار کسی نشستهای و حرفی نمیزنی، یعنی باید چیزی را پیدا کنی، چیزی بگویی، کاری انجام بدهی.
از بچگی یاد گرفته بودم وقتی چیزی خراب میشود، درستش کنم. وقتی کسی ناراحت است، راهی برای بهتر کردنش پیدا کنم. وقتی خودم خستهام، چیزی نگویم.
«خوبم.»
«چیزی نیست.»
«نگران نباش.»
چند کلمهی ساده بودند که سالها پناهگاهم شده بودند.
تا اینکه یک روز نگاهم کرد و گفت:
«لازم نیست چیزی بگی.»
همین.
نه سؤال بیشتری پرسید، نه سعی کرد مرا از سکوت بیرون بکشد.
فقط ماند.
و من همانجا فهمیدم عاشق شدهام.
عاشق زنی که سکوت مرا با بیتفاوتی اشتباه نمیگرفت.
عاشق کسی که لازم نبود برایش ثابت کنم قویام.
کنار او میتوانستم خسته باشم.
میتوانستم شکست بخورم.
حتی میتوانستم بگویم «نمیدانم».
و عجیبتر از همه اینکه از اینها خجالت نمیکشیدم.
او برای اولین بار به من نشان داد که شاید دوست داشته شدن، همیشه به معنای تحسین شدن نباشد.
گاهی یعنی کسی بتواند ضعیفترین قسمت تو را ببیند و باز هم نگاهش را از تو نگیرد.
من سالها احساسم را مهر و موم کرده بودم. لای لایههای زیادی از «مشکلی نیست» و «چیزی نشده» دفنش کرده بودم؛ آنقدر عمیق که خودم هم گاهی یادم میرفت چیزی آن پایین هست.
اما او یک روز مستقیم در چشمهایم نگاه کرد.
انگار دقیقاً میدانست کجا را باید ببیند.
گفت:
«دیگه لازم نیست قایمش کنی.»
بعد دستم را گرفت و ادامه داد:
«این کلید پیش من میمونه. هر وقت خواستی برو، خلوت کن... اما بدون که جاش امنه.»
نمیدانست با همین چند کلمه چه کاری با من کرد.
من همیشه از رفتن میترسیدم، اما بیشتر از آن، از ماندن میترسیدم.
چون ماندن یعنی دیده شدن.
و دیده شدن برای کسی مثل من، یعنی تمام چیزهایی که سالها پنهان کرده بودم، بالاخره جایی برای بیرون آمدن پیدا کنند.
برای همین گاهی میرفتم.
نه چون دوستش نداشتم.
اتفاقاً درست برعکس.
میرفتم چون نمیدانستم چطور باید بمانم و در عین حال نشکنم.
رفتن، زبانی بود که از بچگی یادم داده بودند. کسی هیچوقت به من نگفته بود چطور بمانم و بشکنم، فقط یاد داده بودند چطور بروم و سالم بمانم.
اما او معنای رفتنم را فهمید.
دنبالم نیامد.
جلوی در نایستاد.
مرا مجبور نکرد توضیح بدهم.
فقط کلید را نگه داشت.
و همین کافی بود که بدانم اگر یک روز برگشتم، هنوز جایی هست که بتوانم خودم باشم.
دوستش دارم چون تنهاییام را از من نگرفت.
چون فهمید گاهی برای نجات دادن من، لازم نیست مرا از خودم نجات بدهد.
فقط کافیست کنارم بماند.
او به من یاد داد که عشق همیشه در آغوش گرفتن نیست.
گاهی عشق یعنی در را باز بگذاری و بگویی:
«اگر خواستی برو.»
و آنقدر امن باشی که طرف مقابل بداند:
«اگر خواستی برگردی، هنوز اینجا هستم.»
حالا اگر از من بپرسند عشق برای تو چیست، شاید نتوانم جواب خوبی بدهم.
من هنوز هم بلد نیستم خیلی از چیزها را به زبان بیاورم.
اما یک چیز را میدانم.
من عاشق زنی نشدم که مرا شکستناپذیر کرد.
عاشق زنی شدم که اجازه داد برای اولین بار، شکستنی باشم.
و شاید چیزی که هیچوقت نتوانم به زبان بیاورم همین باشد:
من از اینکه روزی ترکم کنی نمیترسم.
از این میترسم که یک روز بفهمی چقدر دوستت داشتم و من، تمام این مدت، آنقدر که باید، بلد نبودم نشانت بدهم.
اوایل فکر میکردم شکستن، پایان آدم است.
او به من یاد داد گاهی آدم درست، همان کسیست که وقتی میشکنی، دستپاچه نمیشود.
فقط کنارت مینشیند.
و اجازه میدهد تکههایت را، آرامآرام، خودت دوباره کنار هم بگذاری.
شاید عشق همین باشد.
اینکه بالاخره جایی داشته باشی که لازم نباشد همیشه محکم باشی.
جایی که حتی وقتی خودت هم کلید قلبت را گم کردهای، بدانی کسی هست که آن را برایت نگه داشته است.