
دست آلریس پیش رویم مانده بود؛ انگشتان کشیده و رنگپریدهاش بیحرکت، انگار مطمئن بود سرانجام دستم را در دستش میگذارم.
دستم را آرام بالا آوردم، اما میانهی راه متوقف شدم. انگشتانم جمع شدند. نگاهم میان دست او و چشمهای روشنش جابهجا میشد. نبضم در شقیقه میکوبید: آیا واقعا باید این دست را میگرفتم؟ اگر این هم یک تله باشد چه؟
تصمیم گرفتم فاصلهام را حفظ کنم. هنوز برای چنین لمسی زود بود. لب باز کردم تا بگویم «هنوز برای این صمیمیت زوده» و دستم را عقب کشیدم.
اما درست در همان لحظه، لبخند آلریس محو شد.
او منتظر تصمیم من نماند.
پیش از آنکه قدمی به عقب بردارم، فاصلهی میانمان را پر کرد. یک دستش دور مچم حلقه شد و دست دیگرش بازوی چپم را گرفت تا تعادلم را از دست ندهم.
خواستم اعتراض کنم. خواستم فریاد بزنم: «تو که از حق انتخاب دم میزدی!» اما بهمحض تماس پوستش با پوستم، همهچیز اطرافم تغییر کرد.
زمین زیر پایم فرو نریخت؛ ناپدید شد.
برای لحظهای احساس کردم در دو جای متفاوت حضور دارم. پوستم هنوز رطوبت خاک جنگل و زبری آستین آلریس را حس میکرد، اما ذهنم به جایی دیگر کشیده شده بود؛ جایی که زمان و مکان انگار معنای دیگری داشتند.
چشمهایم باز بودند، اما دیگر جهان را با نگاه خودم نمیدیدم.
در تالاری عظیم ایستاده بودم. ستونهای بلند از سنگ سیاه تا جایی که سقفی دیده نمیشد، بالا رفته بودند. اما چیزی که بیشتر از تالار توجهم را جلب کرد، بدنی بود که در آن نفس میکشیدم.
وزنی سنگین روی سرم فشار میآورد. تاجی فلزی، سرد و سخت، روی پیشانیام نشسته بود. لبههایش پوست سرم را آزار میدادند. ردایی بلند و ابریشمی بر تن داشتم؛ لباسی سنگین که حرکتکردن با آن برایم آسان نبود.
صدای قدمهایم در تالار پیچید.
این همان زنی بود که پیشتر شبحش را دیده بودم؛ یکبار روی آن صندلی مرموز و بار دیگر در بیابان، کنار آن موجود عظیمالجثه.
سرم را بالا گرفتم.
صدها، شاید هزاران پیکر در دو سوی تالار ایستاده بودند. سایههایی بیچهره که با نزدیکشدنم، همزمان سر خم کردند. هیچکس حرفی نمیزد. همه منتظر بودند.
نمیدانستم چرا، اما میدانستم منتظر فرمان مناند.
احساس عجیبی داشتم. قدرتی عظیم زیر پوستم جریان پیدا کرده بود؛ قدرتی که هم غریب بود و هم به شکلی نامفهوم برایم آشنا. انگار این تالار، این سایهها و حتی سکوت سنگینشان زمانی بخشی از زندگی من بودهاند.
اما درست در میان آن همه شکوه، چیزی درست به نظر نمیرسید.
بوی خاکستر در هوا پیچیده بود. اضطرابی نامعلوم در وجودم میدوید. نمیدانستم از چه میترسم، اما احساس میکردم اتفاقی در راه است؛ اتفاقی که میتواند همهچیز را از من بگیرد.
سنگینی این هویت ناآشنا قفسهی سینهام را فشرد.
نفسم بالا نمیآمد. قلبم تندتر میزد و صدای ضربانش در گوشم میپیچید. دیگر نمیتوانستم روی پاهایم بایستم.
تعادلم را از دست دادم و به زمین افتادم.
— هیس... آروم باش، نایرا.
هنوز دستهایی بازوانم را گرفته بودند. تالار در برابر چشمانم محو شد. ستونها ناپدید شدند و سایهها در تاریکی فرو رفتند.
وقتی چشم باز کردم، زانوهایم در گل خیس جنگل فرو رفته بود.
آلریس همراهم روی زمین زانو زده بود. صورتش چنان نزدیک بود که گرمای نفسش را روی گونهام حس میکردم. لبخند محوی گوشهی لبش نشسته بود.
— داشتی پشیمون میشدی، نایرا... اما حیف بود. فکر کردم شاید بد نباشه قبل از رفتن، چیزی برای به خاطر سپردن داشته باشی.
دهان باز کردم، اما جز صدایی خفه چیزی از گلویم بیرون نیامد.
ناگهان نگاه آلریس از صورتم گذشت و به میان بوتهها خیره شد. لبخندش محو شد. برای لحظهای دیگر خبری از آن حالت بازیگوش نبود؛ انگار چیزی را دیده یا صدایی شنیده بود که من متوجهش نشده بودم.
دوباره به من نگاه کرد و شمرده گفت:
— یادت نره... فقط صدام کنی.
دستهایش را از بازوانم برداشت. عقب رفت و چند لحظه بعد، میان بوتههای متراکم ناپدید شد.
پشتم به تنهی زبر درختی تکیه داشت. چشمانم هنوز سیاهی میرفت. دست لرزانم را بالا آوردم و روی شقیقهام گذاشتم. پوستم از سرمای تاجی که دیگر وجود نداشت، گزگز میکرد. انگار هنوز سنگینیاش را روی سرم احساس میکردم.
چند ثانیه یا چند دقیقه گذشت؛ نمیدانم.
صدای شکستن شاخهها سکوت جنگل را برهم زد. کسی با شتاب به سمتم میآمد. با ضربانی که هنوز آرام نگرفته بود، سرم را چرخاندم.
ویل بود.
لباس تیرهاش به گل آغشته شده بود و موهای آشفتهاش به پیشانی خیس از عرقش چسبیده بود. وقتی مرا پای درخت دید، لحظهای ایستاد. بعد با عجله خودش را به من رساند، کنارم زانو زد و بیدرنگ در آغوشم گرفت.
گرما و لرزش بدنش، واقعیتر از هر کابوسی بود.
سرم را به شانهاش تکیه دادم. صدایم بهسختی از گلویم بیرون آمد:
— ویل... چطور پیدام کردی؟
مرا کمی عقب کشید تا نگاهم کند. نگرانی در چشمهایش آشکار بود. دستهایش هنوز دور بازوانم حلقه شده بودند.
— نایرا، ارتعاش وحشتت رو توی سرم احساس میکنم. هر بار که ترست از حدی بگذره، میتونم پیدات کنم. فقط کافیه رد اون شوک رو بگیرم.
حرفهایش گیجم میکرد، اما توانی برای پرسیدن نداشتم. سنگینی خاطرهی آن زن تاجدار هنوز با من بود و جایی برای حیرتهای تازه باقی نمیگذاشت.
ویل کمکم کرد روی پاهایم بایستم. به بازویش تکیه دادم و مسیر قلعه را در پیش گرفتیم. تمام راه، ذهنم میان جنگل و آن تالار تاریک سرگردان بود.
وقتی به قلعه رسیدیم، نور کمرمق مشعلها سردتر از همیشه به نظر میرسید. دست ویل را رها کردم و بهسختی خودم را به سمت دهلیز کشاندم. فقط میخواستم به اتاقم برسم و روی تخت دراز بکشم.
دستم را روی دستگیره گذاشتم، اما صدای گفتوگویی از انتهای راهرو متوقفم کرد.
مورن و ویل زیر نور لرزان مشعل دیواری روبهروی هم ایستاده بودند. ویل کلافه به نظر میرسید و هنگام حرفزدن دستهایش را بیقرار تکان میداد.
— نمیخوای بری باهاش حرف بزنی؟
مورن به دیوار سنگی تکیه داده بود. دستهایش در جیبش بود و آرام جواب داد:
— خودش خواست تنها باشه.
ویل با عصبانیت یک قدم جلو رفت.
— میتونستی متقاعدش کنی برگرده! تو که میدونی یکی از درها باز شده... و هنوز چیزی که پشتش بوده، خودش رو نشون نداده!
صدای مورن جدیتر شد:
— فراموش نکردم.
ویل صدایش را پایین آورد، اما نگرانیاش بیشتر از قبل به گوش میرسید.
— پس چطور تونستی تنها ولش کنی بره؟ اگه اون پیداش کنه چی؟
مورن سرش را بالا آورد و به چشمهای ویل نگاه کرد.
— نمیتونیم هر بار که برخلاف میل ما قدم برداشت، راهش رو سد کنیم.
— این بار قضیه فراتر از کلهشقی اونه، مورن! پای مرگ و زندگی وسطه!
مورن لحظهای سکوت کرد. وقتی دوباره حرف زد، صدایش آرامتر بود؛ نه از سر سردی، بلکه با تلخی کسی که خودش هم از چیزی نگران است.
— شاید. اما اگر قرار باشه دوباره بهش یاد بدیم چطور انتخاب کنه، نمیتونیم درست همون لحظهای که انتخابش رو دوست نداریم، اختیارش رو ازش بگیریم.
قلبم در سینه فرو ریخت.
بیصدا در را باز کردم، وارد شدم و پشتم را به چوب سرد آن تکیه دادم.
تاریکی اتاق مرا در خود فرو برد. ذهنم هنوز درگیر تصویری بود که آلریس نشانم داده بود؛ تالاری پر از سایههایی که در برابرم سر خم میکردند و زنی که تاجی سنگین بر سر داشت.
اما حالا سوال دیگری ذهنم را رها نمیکرد.
مورن و ویل از چه چیزی میترسیدند؟