
سنگینی هوا قبل از هر چیز خودش را تحمیل کرد.
نه بادی، نه نوری، نه حتی نشانهای از فاصلهی دیوارها.
دستهایم را جلو بردم؛ انگشتانم در سیاهی چیزی را لمس کردند که زبر و سرد بود، مثل فلزی که مدتهاست بیصاحب مانده.
پلک زدم. یک بار. دو بار. ده بار. نه… این تاریکی با پلک باز نمیشد.
«اینجا… کجاست؟»
زمزمهام در همان لحظهای که از لب جدا شد، در هوا خاموش شد.
انگار سقف کوتاه بود، یا شاید هوا سنگینتر از آن بود که صدا در آن سفر کند.
یک خش… خش… آرام از روبهرو پیچید.
صدای کشیده شدن چیزی روی زمین، بیحوصله، کشدار.
نفسم تند شد. نه برای اینکه میترسیدم… برای اینکه حس میکردم با هر دم هوای کمتری دارم.
چهاردستوپا به جلو خزیدم. زیر کفِ سرد، زبری آسفالت یا سیمانِ خیس حس میشد.
پیش از آنکه به صدا برسم، ایستاد.
جایش را نور گرفت—ناگهانی و خنجری، اما نه به چشم، به مغز. جیغ بلندی از گلویم بیرون پرید ،با بازوهایم سرم را پوشاندم.
بویی مثل چوب نیمسوخته پخش شد. صدای چیزی فلزی که به زمین کشیده میشد.
با زحمت سرم را بلند کردم، در میان هالهای سفید، سایهای ایستاده بود.
ــ «بگیر…»
صدا خَش داشت، سرد، اما نه بلند.
در بسته شد. ضربهاش در استخوانهایم نشست.
پنجرهی کوچکی روی در باز شد و همان صدا گفت:
ــ «خودت خواستی که اینطور باشه.»
«چی رو؟»
پاهایم فرمان نمیبردند. با دست به میلههای سرد رسیدم.
پوستم، طعم آهن را چشید.
«اینجا کجاست؟ چرا هیچی یادم نیست؟»
سایه مدتی ایستاد، بعد گفت:
ــ «همهچی رو پاک می خواستی. گفتی از شلوغی، از صدا، از درد خستهای. حالا همه رفتهن. تنها موندی. این همون هزینهایست که گفتم.»
«نه… نه. نگفتم زندانی باشم.»
ــ «درد رو که ببُری، رشتههای وصلِ هم پاره میشن.»
بعد سکوت.
پنجره بسته شد. تاریکی دوباره خزید.
یک برق نوری را زیر چشمم دیدم، و با صدای رعد پلک زدم.
پردههای توری بالکن میرقصیدند. بوی خاک بارانخورده پیچید.
روی تخت نیمخیز شدم، دستم را به صورتم کشیدم—خیس بود.
نفسم عمیق شد.
پنجره باز مانده بود.
نفس دوم آرامتر آمد.