
وارد اتاق شدم و در را پشت سرم بستم. چفت فلزی با صدایی خشک جا افتاد. روی لبهی تخت نشستم. کلمات مورن هنوز در ذهنم تکرار میشدند:
«نمیتونیم درست در لحظهای که انتخابش رو دوست نداریم، ازش بگیریمش.»
دستهایم را در هم گره کردم. باید ماجرای آلریس را به او میگفتم. اگر قرار بود آن حصار محافظتگرانهی عذابآور میانمان فرو بریزد، بهایش صداقت بود. نمیتوانستم از مورن انتظار داشته باشم چیزی را از من پنهان نکند، اما خودم همچنان رازهایم را پشت سکوت نگه دارم.
از جایم بلند شدم، اما نگاهم به آینهی قدی گوشهی اتاق افتاد.
به تصویر خودم خیره شدم. خاطرهی آن تالار تاریک و سرمای تاجی که روی پیشانیام سنگینی میکرد، دوباره در ذهنم جان گرفت.
این بار اما ترسی در کار نبود.
پشتم را صاف کردم. برای لحظهای خودم را با همان تاج تصور کردم؛ ایستاده در میان آن تالار، در برابر هزاران سایه که سر به احترامم فرود آورده بودند. لبخند محوی روی لبم نشست. حس عجیبی از قدرت زیر پوستم جریان پیدا کرد؛ چیزی آشنا که مدتها بود فراموشش کرده بودم.
بیاختیار زیر لب زمزمه کردم:
ـ آلریس؟
نمیدانستم چرا صدایش زدم. فقط انگار نامش با ضربان تازهی قلبم یکی شده بود.
هوا سنگین شد. شعلهی شمعها لرزیدند و نگاهم دوباره به آینه افتاد.
انعکاسم با من هماهنگ نبود.
من هنوز لبخند محوی بر لب داشتم، اما تصویر درون آینه لبخند عمیقتری میزد. بعد، چهرهام در تیرگی شیشه محو شد و آلریس جای آن را گرفت؛ با همان موهای مرتب و جلیقهی سرمهای آراسته.
صدای گرم و مخملیاش از پشت سرم پیچید:
ـ انتظار نداشتم اینقدر زود صدام کنی.
سریع چرخیدم. روی لبهی تختم نشسته بود و با آرامش نگاهم میکرد. هنوز از ظاهر شدن ناگهانیاش جا نخورده بودم که خودش ادامه داد:
ـ خب، بانوی من؟ چیزی شده؟
آب دهانم را قورت دادم و سعی کردم خونسرد به نظر برسم.
ـ درسته، واقعا قصد نداشتم صدات کنم. نمیدونم چرا ناخودآگاه اسمت رو زمزمه کردم.
پایی روی پای دیگر انداخت و با برقی سرگرم در چشمانش نگاهم کرد.
ـ فقط اسمم رو زمزمه نکردی، نایرا. اون لحظه چیزی در عمق وجودت من رو صدا زد.
یک قدم به او نزدیک شدم.
ـ منظورت چیه؟
سرش را اندکی کج کرد.
ـ وقتی تاج رو روی سرت تصور کردی، برای لحظهای خودت رو همونطور دیدی که واقعا هستی. نه ضعیف و ترسیده، نه محتاج هدایت دیگران. خودت رو در جایگاهی دیدی که بهش تعلق داشتی. درست همون لحظه بود که غرور در وجودت بیدار شد و پیوند من با تو شکل گرفت.
گیج شده بودم. سعی کردم از میان حالت چهرهاش نشانی از شوخی یا فریب پیدا کنم.
ـ یعنی چی؟ تو کی هستی؟ اصلا اون زنی که تاج رو به سر داشت... من بودم؟
آلریس از جا برخاست. چند قدم به سمتم آمد و اندکی سرش را فرود آورد؛ ادای احترامی که در عین وقار، تمسخری ظریف در خود داشت.
ـ نایرا، تو خودت رو دیدی. اینکه چقدر از اون تصویر رو به یاد میاری، مسئلهی دیگهایه.
نگاهم را از او برنداشتم.
ـ پس تو... تو هم یکی از سایههای منی؟
لبخندش کمی پررنگتر شد.
ـ البته، من تجسم غرورم.
چند لحظه ساکت ماندم. انتظار شنیدن نام یک جادوگر باستانی، یک شبح نفرینشده یا حتی معمار این قلعه را داشتم؛ اما نه این.
قدم کوچکی به عقب برداشتم.
ـ غرور؟ شوخیت گرفته؟ یعنی تو یکی از احساسات منی؟
آلریس خندهی کوتاهی سر داد. انگار واکنشم برایش جالب بود.
ـ غرور در نگاه خیلیها یعنی خودبرتربینی، خودشیفتگی و سقوط. اما همیشه اینطور نیست. نایرا، غرور همون صداییه که نمیذاره خودت رو کوچکتر از چیزی ببینی که هستی. همون نیرویی که وقتی همه ازت میخوان عقب بکشی، بهت یادآوری میکنه هنوز حق داری بایستی.
نگاهش برای لحظهای جدی شد.
ـ البته یک مرز باریکی بین شناختن ارزش خودت و باور به برتریات وجود داره. غرور میتونه همینجا نگهت داره، یا اونقدر بالا ببرتت که دیگه هیچکس رو نبینی.
به حرفهایش فکر کردم. چیزی در اعماق ذهنم تکان خورد؛ انگار قطعهای از پازلی قدیمی سر جای خودش نشسته بود.
ـ پس برای همینه که از مورن و ویل خوشت نمیاد؟ چون اونا میخوان من مطیع باشم؟
شانهای بالا انداخت.
ـ شاید چون هر دوشون فکر میکنن بهتر از تو میدونن چه چیزی به صلاحت هست. مورن از چیزی میترسه که نمیتونه کنترلش کنه. ویل هم ترجیح میده پیش از وقوع خطر، راه فرار رو نشونت بده.
ـ و تو چی؟ تو نمیخوای برام سقف تعیین کنی؟
لبخند کجی گوشهی لبش نشست.
ـ من سقفی نمیشناسم. اما این به معنای بیخطر بودن راهی که انتخاب میکنی نیست. تو میتونی اوج بگیری، یا سقوط کنی. مهم اینه که انتخاب از آن خودت باشه.
نگاهش کردم. هنوز نمیدانستم تا چه اندازه میتوانم به حرفهایش اعتماد کنم.
ـ پس تو هم میتونی اشتباه کنی؟
برای نخستین بار، لبخندش کمی تغییر کرد. انگار سؤال من برخلاف انتظارش بود.
ـ البته. خب غرور همیشه به معنای دونستن حقیقت نیست.
خواستم سؤال دیگری بپرسم. هنوز چیزهای زیادی بود که نمیفهمیدم؛ مخصوصا آن زن تاجدار و گذشتهای که آلریس فقط گوشهای از آن را نشانم داده بود.
اما پیش از آنکه حرفی بزنم، نگاهش به سمت در چرخید. حالت چهرهاش تغییر کرد. صدای گامهایی شتابزده از راهرو به گوش میرسید.
آلریس زیر لب گفت:
ـ باید برم. حوصلهی سرزنشهای مورن رو ندارم.
پرسیدم:
ـ از مورن فرار میکنی؟
خندید.
ـ من از کسی فرار نمیکنم، بانوی من. فقط وقت روبهرو شدنمون هنوز نرسیده.
به سمت آینه چرخید. تصویرش دوباره در تیرگی شیشه فرو رفت.
پیش از محو شدن کامل، نگاهم کرد و گفت:
ـ هر وقت خواستی صدام کن. حالا که راهش رو پیدا کردی، دیگه لازم نیست منتظر اتفاق خاصی بمونی.
آخرین رگههای تصویرش ناپدید شد و انعکاس خودم دوباره در آینه ظاهر شد.
همزمان، ضربهای محکم به در خورد.
قلبم به تپش افتاد. هنوز فرصت نکرده بودم از جایم تکان بخورم که در باز شد و مورن در چارچوب آن ظاهر شد. چشمهای خاکستریاش تیرهتر از همیشه به نظر میرسیدند و نگرانی آشکاری در چهرهاش دیده میشد.
نگاهش اتاق را کاوید؛ از من گذشت و روی آینهی قدی متوقف شد.
چند لحظه سکوت کرد. بعد چشمهایش را به من دوخت و آرام پرسید:
ـ نایرا، با کسی حرف میزدی؟