
با هر دم، بوی نم زیرزمینی فراموششده مثل مشتی سرد تا ریزترین ترکهای ذهنم فرو میرفت.
همان زیرزمینی که روزی قفلش کردم، غافل از اینکه هیچچیز آنجا برای همیشه مخفی نمیماند.
تیک...
تیک...
ساعتی که روزی روی مچ دست او بود، هنوز همانجا کار میکرد.
زمان میان لاشهی موشها پوسیده بود؛ بوی تعفن انگار ساعتها را خورده باشد.
صدای جویدن طنابهای کهنه، تصویر بریدنشان را در ذهنم پررنگتر میکرد.
این من بودم؟
همان هیولایی که در هر سایه، در هر بازتاب، دنبالش میدویدم؟
نه... قبول ندارم.
نمیتوانی همهشان را پلید بدانی.
مزهی گس آهن...
خون روی زبانم.
طعمی که یادآور ضربهای بود که سرنوشت به دندانهایم نشاند.
تاریکی از گوشهی چشمهایم خزید؛
آرام، مثل ماری که به درون خودش میپیچد.
و یکییکی، چراغ احساسها خاموش شدند:
خشم...
میل...
و آخرین ذرهی امید.
نه...
تسلیم نمیشوم.
هرگز.
«به دادم برس...»
نه.
«نجاتم بده...»
فریادهایش آشناست.
مرا به یاد همبازی کودکیام میاندازد؛ همان دختری که در نهایت در گودالی پنهانش کردم.
نه...
از ذهنم گورت را گم کن.
دیگر نمیخواهم دندانهایم مثل موشها تیز شوند.
سوسوهای آخر وجدانم، زیر لایهای از پچپچ پنهان محو میشوند.
میلرزم.
اما میگویم:
من هیولا نیستم.
شکار از غریزهام زاده شده.
آبی...
همان اسمی که یکزمان صدایش میزدم.
حالا حق بازخواست مرا نداری.
اگر پاک بودی...
طعمه نمیشدی.
تیک...
تیک...
ساعتی که نبضش را از کار انداختم، هنوز در گوشم نفس آخرش را میکشد.
در عمق مغز استخوانم، انفجارهایی خاموش میترکند؛
بیصدا، اما لرزهبرانداز.
زانو زدم.
فریاد زدم:
«بس کنید!»
پچپچهای شما تارهای مغزم را نابود میکنند.
تحریکم نکنید.
گفته بودم شکارچیام...
نه قربانی.
این نوشته با الهام از فضای یک سریال جنایی نوشته شده است.