
صبح خیلی زودتر از آنکه خستگی از تنم بیرون برود، از راه رسید. تمام شب مغزم درگیر حرفهای غریبهی دیشب بود؛ صدای تقتق سنگریزه روی شیشه و آن حس گنگی که زیر پوستم وول میخورد، نگذاشته بودند درست بخوابم. با چشمهایی سوزان و فکری که لحظهای آرام نمیگرفت، از اتاق بیرون زدم.
وقتی به سالن نشیمن رسیدم، دیدن مورن و ویل حسابی کلافهام کرد. روبهروی هم نشسته بودند و با آرامش چای مینوشیدند؛ انگار نه انگار که روز قبل در بیابانی عجیب گرفتار شده بودیم یا این قلعه پر از درهایی بود که هیچکس حاضر نبود دربارهشان چیزی بگوید.
همهچیز به مدار عادی برگشته بود؛ همهچیز، جز من.
خودم را روی یکی از مبلهای چرمی انداختم و بیمقدمه پرسیدم:
— خب، برنامهی امروز چیه؟ قراره چیکار کنیم؟
مورن فنجانش را روی میز گذاشت و نگاهم کرد. چیزی نگفت، اما نگاهش انگار بیشتر از چیزی که دلم میخواست، از بیقراریام سر درمیآورد. بعد بلند شد، به سمت قوری مسی گوشهی نشیمن رفت و نوشیدنی گرمی در فنجانی سفالی ریخت. فنجان را جلویم گذاشت و دوباره نشست.
منتظر بودم بالاخره برنامهای مشخص کند، اما بهجای آن پرسید:
— بهم بگو، نایرا... میخوای به کجا برسی؟
اخم کردم.
— منظورت چیه؟
— میپرسی امروز قراره چیکار کنیم. میخوام بدونم خودت دنبال چی هستی.
— معلومه دیگه. میخوام از اینجا برم. میخوام برگردم خونه.
مورن لحظهای نگاهم کرد.
— پس چرا اینقدر عجله داری؟ فکر میکنی اگه تندتر پیش بری، زودتر جواب همهچیز رو پیدا میکنی؟
جوابی نداشتم. دلم میخواست برگردم؛ به اتاقم، به زندگی معمولیام، به جایی که دستکم میدانستم چه چیزی انتظارم را میکشد. اما حرفهای غریبه هم دست از سرم برنمیداشت. انگار چیزی درونم را نشانه گرفته بود؛ این فکر که شاید تواناییهایی داشته باشم که حتی خودم از آنها خبر ندارم.
نمیخواستم با دست خالی برگردم. نمیخواستم دوباره مجبور باشم منتظر بمانم تا دیگران تصمیم بگیرند چه چیزی را باید بدانم.
بااینحال، قرار نبود مورن یا ویل چیزی از ملاقات دیشب بفهمند.
شانهای بالا انداختم و نگاهم را از مورن گرفتم.
— نمیدونم. فقط نمیخوام همینطوری دست روی دست بذارم.
مورن فنجانش را برداشت و جرعهای نوشید.
— پس شاید بهتر باشه اول بفهمی برای چی عجله داری.
نفسم را با کلافگی بیرون دادم. باز هم سوال، باز هم جوابی که جواب نبود. انگار هر بار که میخواستم قدمی جلو بروم، او مرا وادار میکرد سر جایم بایستم و به چیزی فکر کنم که خودم هم هنوز درست نمیفهمیدم.
نگاهم را به ویل دوختم.
— راستی، میتونم اتاق تو و مورن رو ببینم؟
ویل فنجانش را پایین آورد و ابرو بالا انداخت.
— اتاق من؟ آره، چرا که نه؟
بلند شد و به راهروی تاریک پشت سرش اشاره کرد.
— فقط یه کار کوچیک دارم. باید هیزمها رو مرتب کنم. تو برو آخر راهرو، منم الان میام.
از جا بلند شدم. مورن چیزی نگفت، اما نگاهش را تا ورودی راهرو روی خودم حس میکردم.
راهرو همان سکوت غلیظ شب قبل را داشت. درهای چوبی با دستگیرههای برنزی در دو طرف ردیف شده بودند و نور کمرنگ پنجرههای باریک روی سنگفرش میافتاد. صدای قدمهایم در دالان میپیچید.
با خودم گفتم فقط میخواهم اتاق ویل را ببینم. همین.
اما نگاهم مدام روی دستگیرهها میلغزید.
اگر قرار بود هیچ دری باز نشود، پس چرا اینهمه در در قلعه وجود داشت؟ چرا مورن اصرار داشت تا وقتی خودش صلاح میداند، منتظر بمانم؟ شاید از نظر او هنوز آماده نبودم که چیزی بدانم. اما چه کسی قرار بود این آمادگی را تعیین کند؟ خودم یا او؟
از کنار یکی از درها گذشتم. چند قدم جلوتر، بیاختیار ایستادم.
نمیدانستم چه چیزی وادارم کرده بود برگردم. در چوبی پشت سرم هیچ تفاوت آشکاری با بقیه نداشت، اما نگاه کردن به آن حس ناخوشایندی در من ایجاد میکرد؛ شبیه وقتی که حضور کسی را پشت سرت حس میکنی، بیآنکه صدای قدمی شنیده باشی.
با خودم گفتم دارم خیالبافی میکنم و به سمتش رفتم.
— چته؟ یه دره دیگه...
دستم را روی دستگیره گذاشتم.
هنوز آن را پایین نکشیده بودم که انزجاری ناگهانی در سینهام پیچید. انگار چیزی در آن سوی در حضورم را تاب نمیآورد؛ چیزی که نمیدیدمش، اما حس میکردم از من بیزار است.
دستم را پس کشیدم و یک قدم عقب رفتم.
چند لحظه به دستگیره خیره ماندم. نمیدانستم چه چیزی پشت آن بود، اما برای اولین بار از اینکه جوابی پیدا نکنم، ناراحت نبودم. فقط نمیخواستم دوباره آن حس را تجربه کنم.
— مسخرهست...
دستم را مشت کردم و از در فاصله گرفتم. این یکی را قرار نبود باز کنم.
چند متر جلوتر، در دیگری قرار داشت. چوبش روشنتر بود و خطوط فلزی دور قابش زیر نور کمرنگ راهرو برق میزدند.
ایستادم و به پشت سرم نگاه کردم. هنوز از ویل خبری نبود.
فکر مورن دوباره به ذهنم برگشت: «اول باید بفهمی برای چی عجله داری.»
شاید حق با او بود. شاید واقعا نمیدانستم دنبال چه چیزی میگردم. اما این هم درست بود که نمیخواستم تمام تصمیمهایم به انتظار برای اجازهی او خلاصه شوند.
دستم را روی دستگیره گذاشتم و پایین کشیدم.
تکان نخورد.
دوباره امتحان کردم. این بار صدای خشکی از لولاها بلند شد. شانهام را به در تکیه دادم و فشار آوردم. قفل با تقّهای بلند باز شد و در نالهکنان به سمت داخل چرخید.
نفسم را حبس کردم و سرک کشیدم.
هیچچیز.
در را بیشتر باز کردم و یک قدم به داخل گذاشتم.
اتاق خالی بود؛ چهار دیوار سنگی، کف لخت و سکوتی که انگار سالها کسی آن را به هم نزده بود. نه تختی، نه صندلیای، نه حتی وسیلهای کوچک در گوشهی اتاق.
با ناباوری اطرافم را نگاه کردم. بعد پوزخندی زدم.
— همهی این دردسرها برای یه اتاق خالی؟
چرخیدم تا بیرون بروم، اما درست در آستانهی در با مورن روبهرو شدم.
از جا پریدم و ناخودآگاه یک قدم عقب رفتم. نمیدانستم چقدر از ماجرا را دیده بود، اما از نگاهش معلوم بود که لازم نیست چیزی بپرسم.
— من فقط... میخواستم ببینم اینجا چیه.
مورن نگاهی به اتاق انداخت و دوباره به من خیره شد. نه صدایش را بالا برد و نه حرکت تندی کرد. همین آرامش بیشتر نگرانم میکرد.
— بهت گفته بودم صبر کنی تا وقتش برسه، نایرا.
دستهایم را کمی از هم باز کردم و به دیوارهای خالی اشاره کردم.
— ولی اینجا که چیزی نیست! فقط یه اتاق خالیه!
نگاهش در نگاهم ثابت ماند.
— اینکه چیزی ندیدی، به این معنی نیست که چیزی اونجا نیست.
خواستم توضیح بدهم که قصد بدی نداشتم، اما پیش از آنکه حرفی بزنم، ادامه داد:
— ترجیح دادی قبل از اینکه بهم اعتماد کنی، خودت جواب رو پیدا کنی.
حرفش آزارم داد. دلم میخواست بگویم حق دارم جواب سوالهایم را بدانم؛ اینکه نمیتوانم برای همیشه منتظر بمانم تا او تشخیص بدهد چه زمانی آمادهام. اما وقتی به اتاق خالی پشت سرم نگاه کردم، دیگر به اندازهی چند لحظهی قبل مطمئن نبودم که کار درستی کردهام.
مورن مکث کوتاهی کرد. برای لحظهای چیزی در نگاهش تغییر کرد؛ نه خشم بود و نه سرزنش. بیشتر شبیه نگرانیای بود که نمیخواست نشانش بدهد.
— امیدوارم برای چیزی که بیدار کردی، آماده باشی.
بعد از کنارم گذشت و در راهرو به راه افتاد.
— مورن، صبر کن!
با عجله از اتاق بیرون رفتم.
— من که کاری نکردم! اونجا هیچی نبود! مورن!
هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودم که دستی دور مچم حلقه شد و مرا سر جایم نگه داشت.
ویل بود. شوخطبعی همیشگی از چهرهاش رفته بود. به چشمهایم نگاه کرد و گفت:
— نایرا، صبر کن. دنبالش نرو.
سعی کردم دستم را آزاد کنم.
— ولی من فقط در رو باز کردم! اون اتاق خالی خالی بود. چرا باید اینقدر عصبانی بشه؟ مگه چیکار کردم؟
ویل نگاهم نکرد. چشمهایش روی دهانهی تاریک اتاق مانده بود.
— چون خالی بودنش به این معنی نیست که چیزی اونجا نیست.
ساکت شدم. همان جملهای بود که مورن گفته بود.
— منظورت چیه؟
ویل نفس کوتاهی کشید. انگار نمیدانست چقدر از آنچه میدانست باید به من بگوید.
— تو بدون اینکه بدونی، چیزی رو بیدار کردی که هنوز قرار نبود باهات روبهرو بشه.
آرام برگشتم و به اتاق نگاه کردم.
چند لحظه پیش، خالی بودنش مضحک به نظرم رسیده بود. حالا دیگر نمیتوانستم با همان اطمینان به آن نگاه کنم. تاریکی پشت چارچوب، مثل چیزی بود که هنوز شکل نگرفته باشد؛ چیزی که نمیدانستم وجود دارد یا فقط از تصورش میترسم.
— یعنی... الان چیزی اونجاست؟
ویل جوابی نداد. فقط دستش را دور مچم محکمتر کرد؛ نه آنقدر که درد بگیرد، انگار میخواست مطمئن شود هنوز همانجا ایستادهام.
بعد آرام گفت:
— نمیدونم، نایرا. ولی از این به بعد، ممکنه دیگه تو نباشی که زمان روبهرو شدنت باهاش رو انتخاب میکنی.