ویرگول
ورودثبت نام
سپیده پورمرعشی
سپیده پورمرعشیمدیر منابع انسانی "فیدیبو"
سپیده پورمرعشی
سپیده پورمرعشی
خواندن ۴ دقیقه·۷ سال پیش

مقابله با خستگی ، ترس و وحشت در هنگام بحران

https://hbr.org/2020/03/coping-with-fatigue-fear-and-panic-during-a-crisis
https://hbr.org/2020/03/coping-with-fatigue-fear-and-panic-during-a-crisis

در اواخر هفته گذشته ،در جلسه‌ای که با حضور 20 مسئول ارشد پزشکی فعال در حوزه مراقبت های بهداشتی برگزار شد از آنها خواستم در مورد احساساتشان در مورد این روزها صحبت کنند . پاسخ‌ها اینگونه بود…
" خسته ،مضطرب"
" من احساس ترس و خستگی می کنم"
" ناامید و مأیوس"
" حجم کار فعلی به هیچ وجه قابل پیش بینی نیست"
ما این روزها با دو بیماری واگیردار و مسری روبرو هستیم – ویروس کرونا و احساساتی که بدین واسطه در ما ایجاد میشود-احساساتی که به اندازه ویروس مسری و سمی هستند.
خستگی، ترس و وحشت باعث تضعیف توانایی ما در تفکر خلاقانه ، تضعیف مدیریت موثر روابطمان، کاهش تمرکز و کاهش توجه بر اولویت های مناسب و تضعیف انتخاب های هوشمندانه و آگاهانه می شود.
این تاثیر کاملا جنبه روانی دارد. "بار آلوستاتیک" به هزینه فرسایش شدید بر بدن، ذهن و احساسات ما اشاره دارد. "اضافه بار آلوستاتیک" هنگامی اتفاق می افتد که تقاضا برای استفاده از منابع داخلی ما از ظرفیت ما فراتر رود. ترس و عدم اطمینان ناشی از بحران COVID-19 فشار زیادی به منابع محدود ما وارد می کند و عواقب آن شامل تصمیم گیری ضعیف و فرسودگی است.

چگونه می توانیم این روزها از خود بیشتر مراقبت کنیم و مقاوم تر باشیم؟
قدم اول ، آگاهی است، آگاهی نسبت به آنچه که در مواجهه با تهدید و خطر بر رفتار ما تأثیر می گذارد. بی دفاع ترین، آسیب پذیرترین و کودکانه ترین بخش ما ، زمانی است که خود را سرکوب می کنیم. از طرفی ما یک "خود بالغ و توانمند"داریم که می تواند همچون والدی مهربان با کودکی هراسان رفتار کند. "خود بالغ" ما می تواند "خود آسیب پذیر"مان را تسکین داده و آرام کند. متأسفانه ، وقتی احساس خطر می کنیم ،"خود ما که در تلاش برای بقاست"، به صورت ناخودآگاه واکنش نشان می دهد.
این مدل از سه نوع "خود"بر اساس مطالعه ای که تأثیر تروما در بدن و سیستم عصبی را بررسی می کند ، مطرح شده است. مدل درمانی "Somatic Experiencing" که توسط روانشناس پیتر لوین ارائه شده است.

در حالتی که در تلاش برای بقا هستیم، چشم انداز ما به خطر محدود می شود و قشر پیش پیشانی مغز (Pre-Frontal Cortex) که وظیفه تصمیم گیری را دارد به صورت تدریجی خاموش می شود. در این حالت واکنش آنی ، جایگزین تامل و تعمق می شود.

ما نمی توانیم چیزی که به آن آگاه نیستیم را تغییر دهیم ، بنابراین اولین قدم آگاهی نسبت به آن چیزی است که در لحظه احساس می کنیم. این بدین معنی است که ظرفیت مشاهده احساسات خود را گسترش دهیم به جای اینکه توسط احساساتمان مدیریت شویم.

قدم دوم حفظ آرامش است ، صرف نظر از آنچه در اطراف شما اتفاق می افتد. یک روش ساده اما قدرتمند ، نفس کشیدن است. با دم از بینی با سه شماره و بازدم از طریق دهان با شش شماره ، می توانید جریان خون خود را در کمتر از 1 دقیقه از کورتیزول - آزاردهنده ترین هورمون استرس - رها کنید. تحرک نیز مفید است. بالا وپایین رفتن از پله ها ، روشی سریع و مطمئن برای تخلیه استرس و آرام کردن بدن و ذهن است.
هنگامی که احساس آرامش بیشتری کردید، می توانید بر"خود بالغ" متمرکز شوید. هنگامی که ما بر این بخش قوی و همدلانه خود متمرکز شویم آنگاه می توانیم از "خود آسیب پذیر"مان مراقبت کنیم. ممکن است به خودتان بگویید ، "زمان سختی است و منطقی است که چنین احساسی داشته باشی" ، یا "این احساسات برای همیشه ادامه نخواهد داشت" یا "تو می توانی احساس بهتری داشته باشی و من قصد دارم به تو کمک کنم. "
با کمک گرفتن از "خود بالغمان" می توانیم از یک تجربه دلهره آور آمیخته با اضطراب و ترس به مکانی آرام تر برویم تا بتوانیم "خود آسیب پذیرمان" را در آغوش بگیریم تا دیگر احساس در هم شکستن نداشته باشیم.

اما در مقابل ، اکثر ما به طور غریزی به دنبال شواهدی هستیم که از بدترین ترس های ما پشتیبانی کند . ما با واکنش های تدافعی اغلب اوضاع را بدتر می کنیم ، گزینه های خود را محدود می کنیم و دیگران را از خودمان دور می کنیم.
هنگامی که "خود بالغ" ما مسئولیت خود را بر عهده می گیرد ، ما می توانیم به عقب برویم و چشم انداز خود را گسترش دهیم و بتوانیم بین واقعیت ها و داستانهایی که ممکن است خودمان روایت کنیم تمایز قائل شویم. واقعیت چیزی است که می تواند به صورت عینی تأیید شود و مسلم و بی چون و چرا است، اما داستان چیزی است که ما برای واقعیت ها ایجاد می کنیم اما ممکن است لزوما واقعیت نداشته باشد.
پس از تشخیص این تفاوت، ارزشمند است که از خودتان یک سؤال ساده بپرسید: "چه چیز دیگری ممکن است در اینجا صادق باشد؟" به جای فاجعه آمیز بودن در مورد بحران COVID-19 ، می توانید به خود بالغ خود رجوع کنید و عامدانه تصمیم بگیرید روی آنچه تاثیرگذار هستید متمرکز شوید و مابقی را رها کنید.

https://hbr.org/2020/03/coping-with-fatigue-fear-and-panic-during-a-crisis



بحرانمدیریت بحرانکرونا
۴
۰
سپیده پورمرعشی
سپیده پورمرعشی
مدیر منابع انسانی "فیدیبو"
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید