وقتی ١۴-١۵ ساله بودم، کلاسهای کانون زبان را شرکت میکردم. بگذریم از تمام نقدهایی که به شیوه آموزش این مؤسسه داشتم و دارم. قصه از این قرار بود که یک بخشی از نمره نهایی هر ترم نمره کلاسی بود.
آن موقعها چون هوش مصنوعی نبود و یادگیری زبان مثل امروز آسان و شیرین نبود، خودمان را میکشتیم که نمره بالای ٩٠ بگیریم. همیشه داوطلبانه سر کلاس حرف میزدیم، برنامهریزی میکردیم که احتمالاً چه زمانی نوبت ما میشود که درس جواب بدهیم و خلاصهی Readingها را با کلمات دو ترم بالاتر از خودمان آماده میکردیم که بهTeacher بفهمانیم که مثلاً خیلی بلدیم. همین الان هم یادم آمد که وقتی گرامر If Clause را هم نخوانده بودیم، یک همکلاسی داشتیم که با رمانهای شکسپیر سر کلاس میآمد که Teacher را تحت تأثیر قرار دهد.
از روز Final که نگویم. دست و پایمان میلرزید که listening را از تلویزیون قراضه کلاس کامل بشنویم و ته listening هم میگفتیم مکالمه تمام شد؟ این دو سؤال آخر را کی جواب داد؟
یک چیزی هم داشتیم به اسم not ready که اگر شانس میآوردیم و Teacher خوشمشربی نصیبمان میشد میتوانستیم یک بار در طول ترم موقعی که نوبتمان میشد درس جواب بدهیم از آن استفاده کنیم.
یک Teacher هم بود که هرچند وقت یک بار در شعبهها جابهجا میشد و همه خدا خدا میکردند که به شعبه آنها نیاید و هرجا میرفت تعداد کلاس نصف میشد. یا همان جلسه اول بچهها را فراری میداد یا آخر ترم زحمت میکشید و نصف کلاس را میانداخت.
احتمالاً اگر شما هم متولد نیم دوم دهه ٧٠ یا اوایل دهه ٨٠ باشید این تجربهها را از سر گذراندهاید و این حرفها برایتان آشناست.
این خاطرات برای تقریبا ١٠ سال قبل هستند.
امروز اما خیلی چیزها تغییر کرده.
شعبهای که من کلاس زبان میرفتم جمع شده و به جای دیگری منتقل شده.
آن Teacher سختگیر نزدیک ٧ سال است که به رحمت خدا رفته.
از آن دختر شکسپیر به دست هم خبر ندارم که با آن حجم از استعداد و نبوغ ایران است یا آمریکا؟!
نمرههای هیچ کدام از ترمهای زبانی را که گذراندم را هم به یاد ندارم.
یادم میآید که هیچ وقت not ready هم ندادم که مبادا روز دیگری احتیاج شود و برای آن روز ذخیره کرده باشم. هیچ وقت هم آن روز مبادا نیامد و من بیخود سختگیری کردم!
برای این حرفهایی که گفتم، کلی فکر کردم تا یادم آمد. قبل از آن حتی یادم نبود که یک دورهای از زندگی را در کلاسهای کانون زبان گذراندهام.
اینها را نوشتم که بگویم:
شب پر استرس تمام آن Finalها گذشت.
همهی آن روزهای که حساب کتاب میکردیم که این ترم نمره چند میگیریم و کلاسی و Final هرکدام چقدر اثرگذار هستند هم گذشت.
تجربهی همهی Teacherهای خوب یا ناخوب هم گذشت.
لابد وقتی کانون و تمام ماجراهای پردردسرش گذشت و دوام آوردیم، حتماً این روزها هم میگذرد و ١٠ سال دیگر حکایت روزهایی را تعریف میکنیم که به چه سادگی گذشت و ما بی جهت برایش بیتابی کردیم!