دبیرستانی که بودم عاشق نوشتن بودم - همانطور که الان هم هستم-، به زنگ ادبیات که میرسیدیم ذوق واژه به واژه کلماتی را داشتم که کنار هم ردیف میشدند که زیباترین معانی را در ساحت الفاظ به تصویر بکشند.
بگذریم از اینکه یک شعر یا نثر را هزار بار میخواندم و هربار جان تازهای میگرفتم و دگرباره عاشقانهتر میخواندمش.
بگذریم از برگههایی که تا جان داشتم و دستانم یاری میکرد روی آنها مینوشتم و بعد هزار بار نوشتههای خودم را در ذهن مرور میکردم تا درک کنم که دنیا تا چه اندازه میتواند زیبا و لطیف باشد.
از لابهلای تمام این احساسات زیبا که عبور کنیم من ریاضی را دوست نداشتم، همینطور فیزیک و شیمی و زیست و زمینشناسی و... هرعلم دیگری که مربوط به تجربی و ریاضی بود را دوست نداشتم.
البته که نمره بدی نمیگرفتم ولی همان را هم با کلی تلاش ناخوشایند و زحمت بااکراه میگرفتم.
دلیلش هم ساده بود. نمیفهمیدم. ریاضی را هیچ وقت نفهمیدم و همهی درسهای دیگری که بالاتر گفتم.
آن موقعها هوش مصنوعی که نبود، محتواهای روی اینترنت هم مثل امروز نبود. کتابهای آموزشی هم آنقدر گسترده نبود. بچههای کلاس دو دسته میشدند: آنهایی که استعداد ریاضی و تجربی داشتند و گروه دوم کسانی که پول گزاف کلاسهای خصوصی یا فامیل ریاضیدان و علومتجربیشناس داشتند.
من جزو هیچ کدام از گروه بالا نبودم.
بنابراین در مدرسه تیزهوشان و بین بچههایی که آمده بودند که پزشک یا مهندس شوند کمیتم حسابی لنگ میزد.
برای اولین بار بود که تجربه شاگرد زرنگ کلاس نبودن را داشتم. حالم حسابی گرفته بود.
نمیدانستم میخواهم چهکاره شوم. اصلاً مسیر دانشگاه برایم روشن نبود.
مدرسه بچههای علوم انسانی را مسخره میکرد و بیشتر از آن، یکی از اطرافیانم!
از بچگی ادبیات را دوست داشتم، مینوشتم، شعر میگفتم، میخواندم. همهچیز روشن بود. من قرار بود علوم انسانی بخوانم ولی این وسط بین آن همه دلباخته تجربی و ریاضی، درگیر تردید شدم.
یک جایی گفتم اصلاً تجربی میخوانم. میخواهم پزشک شوم.
یادم میآید که فکر میکردم حتماً ادبیاتی که در آن خوب هستم چیز بیارزشی است. بعد با علوم انسانی میخواهم چه کنم؟!
تقریباً مطمئن شده بودم. تا رسیدیم به امتحانات پایانترم خرداد. دوباره درسهایی که با انزجار میخواندمشان و شب تا صبح بیداری برای آنچه که حتی نمیفهمیدم!
حتی یادم میآید یک نفر هم که میتوانست کمکم کند، غیب شده بود. نه غیبِ غیب. خواسته بود که غیب شود.
یک جا دیگر عصبانی شدم. گفتم تا همینجا بس است. دیگر خسته شدم از درسهایی که نمیفهمم و مسیری که مال من نیست. از نمرههای که زوری بالای ١٨ میآوردم تا خودم را دلخوش کنم که من هم ریاضی و فیزیک میفهمم. از روزهایی که تنهایی با کسانی رقابت میکردم که از هیچ نظر مزیت رقابتی کنارشان نداشتم. نه استعداد بود، نه علاقه و نه آنچه میتوانست قدری جبران استعداد و علاقه نداشته شود، پول!
تصمیمم را گرفتم. میروم رشته علوم انسانی.
حداقل خودم درس میخوانم. لذت میبرم. علاقه و استعداد هم که دارم. به پول هم نیازی ندارم. رشته دانشگاهی و کار چه؟ آن را هم خدا میرساند.
یادم میآید که یک نفر هر روز میگفت: «خب رفتی رشته علوم انسانی. دیگر این رشته که درس خواندن و اضطراب ندارد!»
تا سال آخر دبیرستان نمیدانستم چه میخواهم بخوانم. حتی کنکور که دادم و دورقمی شدم هم نمیدانستم چه بخوانم. آخر سر هم رفتم یک رشتهای که بعدش مجبور شدم تغییر رشته بدهم.
ولی از آن روز که تغییر رشته دادم بگویم که همهچیز تغییر کرد.
من به مسیری رفتم که عاشقانه دوستش داشتم. من درسهایی را خواندم که از واژه به واژهاش لذت بردم.
سر کلاسهایی نشستم که با هر کلام استاد جانم تازه میشد.
و من مسیری را پیدا کردم که حتی گمانش را هم نمیکردم.
این قصه را یادآوری کردم که به خود امروزم بگویم:
«اگر چیزی را نمیفهمی، رهایش کن.
اگر تمام زورت را زدی و نشد، رهایش کن.
اگر چیزی که با تمام وجود خواستی، به تو داده نشد، رهایش کن.
یاد بگیر که بعضی چیزها برای تو نیستند.
رهایش کن تا به سویی بروی که جهان تو را هدایت میکند.
رهایش کن تا به مسیر خودت بروی.
رهایش کن حتی اگر قرار است تنها بمانی و سردرگمتر از امروز قدم برداری.
رهایش کن حتی اگر قرار است حرفهایی بشنوی که تا عمق جان از خود و انتخابهای بیزار شوی.
رها کن و فقط به سویی برو که تنهایی از پسش برمیآیی.
تا روزی به همه آنها نشان دهی که تنهایی تا چهاندازه محکم قدم برداشتی.»