من تقریباً در اظهار خواستههایم بسیار راحت برخورد میکنم. مگر در مواردی که رودربایستی شدیدی داشته باشم معمولاً راحت حرفم را میزنم و خیلی به این فکر نمیکنم که چه قرار است بشود. انتقاد باشد یا تعریف یا هرچیز دیگری، خیلی صریح بیان میکنم.
قبلاً فکر میکردم این رفتارِ معمولی است که همهی آدمها همینطور هستند. چه سختی دارد که بروی و به آدمی که در موقعیتی بالاتر از تو قرار دارد بگویی که تصوراتش اشتباه است و شیوه برخوردش با مسائل را باید اصلاح کند؟!
اخیراً فهمیدم که حرفهایی که بیپرده میگویم، اظهارات و انتقاداتی که در بیان آنها واهمهای به خود راه نمیدهم تا اندازه زیادی معلول روزهایی است که کسی را برای انتقال حرفهایم نداشتم. من همان کسی بودم که باید مستقیم حرفش را میزد.
همان دختربچه کوچکی که دستانش عرق میکرد و قلبش تند میزد که قرار است جملهای به این سنگینی را روبهروی یک بزرگتر به زبان بیاورد و هیچکس نبود که در انتقال این مطلب به او کمک کند. همان کسی که بارها این جمله را مرور میکرد که وقتی کسی را نداری پس باید خودت از پس این اتفاق برآیی!
هنوز این جمله در گوشم هست: «تو خیلی دختر جسوری هستی!» جالب این است که من حتی آن زمان نمیدانستم جسور یعنی چی و این حرف مدح است یا ذم.
خوب که فکر میکنم خصیصه خوب امروزم را مدیون تمام کسانی هستم که دختربچهی دهساله را در برابر آدمهای بدسرشتی که هیچ واهمهای از خراشیدن حال خوب آدمها ندارند تنها گذاشتند.
بهتر که فکر میکنم اما نمیدانم که جسارت امروزم را با چه بهایی به دست آوردم؟ از دست دادن لطافت کودکی یا اشکهایی که در پی حرفهای نخراشیدهشان میریختم؟!