متأسفم که به لطف مغز مهربان و مراقبم به خاطر نمیآورم که چندساله بودم که فهمیدم باید مسیرهایی را انتخاب کنم که تنهایی (یعنی من و خدا) - بیآنکه هیچکس دیگری باشد - از پس آن برآیم.
تزلزل برای من مساوی بود - و هست- با نابودی. آدمهایی که به من تزلزل راه میدادند را هنوز به خاطر میآورم. هیچگاه نمیگذاشتند احساس امنیت کنم. و البته احساس ثبات. این بدترین حس دنیا بود.
هیچ وقت مطمئن نبودم که تا چه اندازه میتوانم روی آنها حساب کنم. چون نمیدانستم این بار که کمک میخواهم هستند یا نه؟!
گمان میکنم از ١۴ سالگی شروع شد و اولین تصمیم جدی زندگیام. و بعد آن تصمیمات دیگر. یکی در پی دیگری. همه صف میشدند تا به من یادآوری کنند که اساس هر تصمیمت این باشد: «اگر قرار باشد این مسیر را بی هیچ کمکی طی کنی، کدام راه را انتخاب میکنی؟»
دروغ است اگر بگویم به آدمهای که کمک داشتند حسادت نمیکردم. میکردم. عمیقاً. خصوصاً وقتهایی که با پوزخند به تعریف من از زحمات شبانهروزیام نگاه میکردند. واقعاً رشکبرانگیز بود.
از یک جایی کمک خواستن تبدیل شد به نقطه ضعف. آنقدر که هرجا کمک میخواستم چنان روان مرا زیر و رو میکردند که از کرده خود پشیمان میشدم و آرزو میکردم که هیچگاه وجود نداشتم.
از یک جایی آدمهایی که کمک داشتند در نگاه من حقیر بودند.
من نقطه قوت را تنهایی جنگیدن تا سرحد مرگ میدانستم. بدون کمک. بدون یاور.
روحم زخمی میشد و جانم زخمیتر و خودم را تا پای جان شکنجه میدادم که بدون کمک از همهی آنهایی که با کمکهایشان تفاخر میورزند پیشی بگیرم.
یک جاهایی هم که زورم نمیرسید میزدم کنار جاده و توقف میکردم و چندی بعد که جان تازه میگرفتم دوباره حرکت میکردم.
من فقط میخواستم ثابت کنم که تنهایی میتوانم به اندازه همه آنها و بلکه بهتر از آنها خوب باشم.
و مهمتر آنکه به خود کودکم قول داده بودکه هیچچیز از دیگران کم نخواهد داشت. منِ بزرگسال برایش همهچیز بودم.
این روزها در ٢۶ سالگی هنوز بنای همهی تصمیماتم این است که حالا که تنها هستم چه کنم. بدون هیچ کمکی چه انتخابی کنم؟!
این شیوه جواب میدهد. تجربه ثابت کرده است.
نمیدانم بهایش را با روان رنجور و فسردهام میپردازم یا اعتمادی که هیچ گاه نتوانستم نسبت به آدمها بازیابی کنم.