تلفن زنگ خورد.
پشت تلفن صدای گرمی بود که هرچه را در پاسخ به سؤالاتش میگفتم تأیید میکرد. «بله عزیزم، حتماً.»
تلفن قطع شد.
قرار ما شد فردا ساعت ۱۱:٣٠.
نشانی را نگرفتم. پیام دادم.
جواب داد: فردا ارسال میکنیم.
فردا، ساعت ١٠:
هنوز نشانی ارسال نشده بود.
زنگ زدم.
جواب داد ولی این بار به سردی تمام جوابم را میداد.
نشانی را میفرستیم.
نشانهها شروع شد.
همهچیز مشکوک!
شخصی که اصلا وجود خارجی نداشت قرار بود با من ملاقات کند!
این را درست یک ساعت و نیم مانده به قرار فهمیدم.
همهی علائم گویای یک سوءاستفادهی برنامهریزی شده بود!
به موقع فهمیدم.
ولی این بار، بار آخر بود!
ملاقات دیگری نخواهد بود.
شاید با هیچکس.
از اول مینویسم:
همهچیز از یک سوءاستفاده شروع شد.