درست یادم نمیآید چه روز و ساعتی از تو متنفر شدم و دوست داشتم که دیگر یک لحظه هم تو را نبینم.
عجیب است که خوب که فکر میکنم دلیل دقیقش را به خاطر نمیآورم. شاید بهتر است بگویم یادم نمیآید کدام یک از هزاران رفتار تو مرا به انزجاری رساند که تصمیم گرفتم تا ابد از تو فاصله بگیرم!
خوب یادم هست روزهایی که نگذاشتی زندگی کنم و خودم باشم! تو گمان میکنی دلیل دلخوریهای من کمکهایی است که دریغ کردی ولی نه. تو فقط باید انسان میماندی ولی همین را هم از من دریغ کردی.
من فقط میخواستم تو عادی باشی همین! ولی نبودی. من همواره در اضطراب مداوم وجود تو زندگی میکردم. تو برای من هیچ وقت قابل پیشبینی نبودی و زندگی برای من تبدیل شده بود به جهنمی که محکوم به با تو بودن در آن بودم.
تا جایی که بالأخره توانستم و لحظه به لحظه بندهای وابستگی من به تو گسست و با هر گسست احساس رهایی میکردم از زندانی که در آن محبوس بودم.
من فهمیدم هرچه از تو فاصله میگیرم، هرچه از تو بینیازتر میشوم حالم بهتر است.
من فهمیدم که قادر نخواهم بود که از تو یک انسان معمولی بسازم ولی میتوانم با بینیازی از تو حداقل احوال خودم را به روزگار معمول نزدیک کنم.
من تو را نبخشیدم. فقط به تو فکر نمیکنم. فقط تو دیگر هیچجایی ولو اندک در زندگی من نخواهی داشت. فقط تو را میبینم و هر روز تلاش میکنم به امید آنکه روزی کاملاً از تو و وجود مضطرب و خشمگینت فاصله بگیرم.
من اما دیگر از تو خشمگین نیستم. فقط تلاش میکنم برای روزی که در فرسنگها فاصله برایم قصهی روزهایی را تعریف کنی که به خیال خودت همه کار برایم کردی. من آن روز با شنیدن دروغبافیهایت تبسمی میکنم و به حال خوشی میاندیشم که برایش تا جان داشتم تلاش کردم.