درست همان لحظهای که نشستی رو به روی من، زل زدی در چشمهایم و با نیشخند گفتی معلوم است که نمیتوانی. از پس این یکی هم بر نمیآیی. بیآنکه خودت بدانی بزرگترین لطف دنیا را در حق من کردی.
من آن لحظه به خودم قول دادم که تمام وجودم را به کار گیرم تا به تو نشان دهم که نتوانستن تنها واژهای است که در فرهنگلغات ذهن من تعریف نشده.
آن روزی که گفتی بسمالله ولی خواهی دید که چه خواهد شد من آن روز به خودم قول دادم که یک روز جلویت بنشینم، در چشمان خاموش از زندگیات زل بزنم و تک تک این لحظات را مرور کنم و به وجود پلیدت یادآوری کنم که این من بودم که توانستم و نتوانستن برای سادهلوحانی چون توست که گمان میکنی هر باور کثیفی را میتوانی به دیگران تحمیل کنی!
فقط فراموش نکن که اگر آن روز نشستی و گفتی خب طبیعی است که شد و توانستی. کاری نداشت. از اول هم معلوم بود که میشود و میتوانی، من ثانیه به ثانیهای این روزها را به خاطر پلیدت خواهم آورد که بدانی تا چه اندازه توانستی بدنهادیات را به رخ بکشی و ککت هم از این بابت نگزید!!