خیلی عجیب است که خواسته یا ناخواسته ما شبیه کسانی میشویم که قلباً آنها را ستایش میکنیم.
مهم نیست که آن فرد کسی باشد که هر روز او را میبینیم، یا معلم دوران دبیرستان و یا شخصیت کارتونی مورد علاقه کودکیهایمان!
وقتی حدودا ٨ یا ٩ ساله بودم کارتونی را میدیدم که عمیقاً دخترک آن کارتون را دوست داشتم. بیشتر از هرچیز شور زندگی در وجودش را ستایش میکردم و احترامی که برای تمام اجزا و عناصر این جهان قائل بود.
همیشه دوست داشتم شبیه او باشم. ولی نبودم. هیچ شباهتی نبود. دنیای من و او هزاران فرسنگ فاصله داشت. من حتی فانتزیهای ذهن او را نمیتوانستم لحظهای درک کنم.
سالها از آن روز میگذرد. از روزهایی که پای کارتون محبوبم مینشستم و دخترک دوستداشتنی را نگاه میکردم و میگفتم کاش دنیای من هم شبیه او بود.
به تازگی و خیلی اتفاقی به یاد آن کارتون افتادم و یک قسمت آن را از آرشیو تلوبیون نگاه کردم. عجیب بود. امروز من ٢۵ ساله هستم ولی زندگی من شباهت عجیب و زیادی به آن دخترک دارد. ذهن و دنیای من کاملاً شبیه اوست. فانتزیهای او را کاملاً میفهمم و تعریف و نگاهش از جهان کاملاً شبیه زاویهای است که امروز به دنیا مینگرم.
عجیب است ولی امروز من همان دخترک قصهام. قصهای که هیچوقت گمان نمیکردم آن را زندگی کنم!
پس دوباره به خود کودکیام یادآوری میکنم: در کمال ناباوری، ما نهایتاً شبیه کسی میشویم که قلباً او را ستایش میکنیم. چه ٩ ساله باشیم، چه ٢۵ ساله. ما بالأخره دنیای فرد محبوبمان را زندگی میکنیم.