هیچ کس حق ندارد به اسم آینده‌نگری کنار ما بنشیند و مسیر ما را مسخره کند و به ما القا کند که راهی که در پیش گرفته‌ایم نادرست است و اگر چنین و چنان میکردیم چه آینده مطلوبی در انتظارمان بود.
واقعا خجالت نمی‌کشید که یک جوان تازه‌کار را با هر کلام خود - بی‌آنکه متوجه مسئولیت حرف‌هایی باشید که به زبان می‌آورید - از مسیر بیرون می‌برید و بعد هم خیلی راحت پا روی پا می‌اندازید و می‌گویید خب من فکر می‌کردم این راه بهتر است؟!
شما چه حقی دارید که یک نفر را که با هزار تلخی و شکستگی دست روی زانو گذاشته و برخاسته، با حرف‌های صد من یک غاز خودتان هر روز مردد کنید و اسمش را خیرخواهی بگذارید؟!
تا وقتی کمکی نمی‌کنید - که البته از اول هم انتظاری نمی‌رفت -؛ تا وقتی قرار نیست برای ایده‌های دور از دسترستان نقشه راهی ارائه کنید، حق ندارید جوانی را که با هزار درد برخاسته و سعی دارد روی پای خود بایستد ناامید و مردد کنید!
چطور می‌توانید اینقدر سخيف باشید و متوجه کلامتان نباشید؟!
چطور می‌توانید این حجم از انزجار را با الفاظ غیرمسئولانه‌تان القا کنید؟!
لطفا اگر نمی‌توانید در مسیر حقیقی ما را یاری کنید، لاقل نباشید و بگذارید مسیر را به دست خودمان بسازیم.
لاقل هر روز بر سر راهمان سنگ‌اندازی نکنید و بگذارید فقط خستگی تلاش‌های جانفرسا وجودمان را زخمی کند، نه تردیدهای گاه به گاه که ما را به سان مرده‌ی متحرک از اراده‌ی تصمیم و قدم خواهد انداخت!
لاقل شرافت را با سکوت معنا کنید!
همان سکوتی که وقتی دست مدد پیشتان دراز میکردیم بر جان خسته‌مان چنگ می‌زد و روح ناامیدمان را با نیشخند، له می‌کرد.
